[:forgotten_lights]

RadioActive episode 458 
(Treat You Right)

τα ξεχασμένα (αναμένα) φώτα
δημιουργούν μια ψευδαίσθηση
όσο να πεις 
όταν επιστρέφεις  αργά το βράδυ 
στο σπίτι.

η φωτογραφία πουψσυνοδεύει το #458 RadioActive set,
είναι λεπτομέρεια από ένα παλιό πικάπ PHILIPS που 
βρέθηκε σε σκουπίδια και το βλέπετε ολόκληρο από κάτω

Marta Ren & The Groovelvets - 2 Kinds Of Men (Acoustic version)
Cayetano - Treat You Right
Ann Warren Take Me In Your Arms DJ Chairman & DJ S Zing String ReMix
Alemayehu Eshete - Tsegeredaye

[:four_five_seven]

H Kριστίν προχωρούσε αργά γέρνοντας δεξιά κι αριστερά πάνω στά λάστιχά της, όμοια με εκατόχρονο μεθυσμένο άντρα.
Το χιόνι έπεφτε πυκνό κι ο άνεμος εξακολουθούσε να φυσάει μανιασμένος.
Ένας από τους προβολείς της, τσακισμένος στην τελευταία της επίθεση, πετάρισε λίγο αδύναμα κι ύστερα άναψε κανονικά.
Το ένα λάστιχο άρχισε να γεμίζει με αέρα κι αμέσως μετά ακολούθησε το άλλο.
Τα σύννεφα τού λιγδιασμένου καπνού άρχισαν να εξαφανίζονται.
Τα ρεταρίσματα τής μηχανής σταμάτησαν κι άρχισε πάλι να δουλεύει σε κανονικό ρυθμό. Το καπό, που είχε ξεκολλήσει προηγουμένως, άρχισε να σχηματίζεται ξανά από το παρμπριζ προς τα κάτω, σαν ένα αλλόκοτο φουλάρι θα 'λεγες ή μια ζακέτα πού την έπλεκαν αόρατες βελόνες· η βουλιαγμένη λαμαρίνα άρχισε να βγαίνει προς τα έξω, γκρίζα στην αρχή κι έπειτα πήρε ένα σκουροκόκκινο χρώμα λες και κάποιος τη γέμιζε με αίμα.
Τα ραγίσματα στο παρμπρίζ άρχισαν να ακολουθούν αντίστροφη πορεία αφήνοντας πίσω τους ένα λείο, άθικτο τζάμι.
Ο ένας μετά τόν άλλο, άναψαν και οι υπόλοιποι προβολείς.
Τώρα ή Κριστίν έσκιζε τη χιονισμένη νύχτα, ακολουθωντας το δρόμο πού χάραζαν οι δυνατοί προβολείς της.
Ο μιλιομετρητής εξακολουθούσε να μετράει ανάποδα τα μίλια.

απόσπασμα από τη σελίδα 457

του «Κριστίν» από τον Stephen King

S for Stephen King

Pat Thomas & Kwashibu Area Band  Me Ho Asem
bruce springsteen ramrod

[:ego_o_skylos_kai_o_john_coltrane]

εγώ, ο σκύλος και ο john coltrane
αυτός ήτανε ο τίτλος τής παρακάτω 
φωτογραφίας πού είχα παστάρει πριν λίγες μέρες
στό ίνσταγκραμ.

τόν κολτρέην τόν είχα φορτώσει στο iPod τής φωτογραφίας
καί βολτάραμε όλοι μαζί, όπως λέει κί ο τίτλος τού πόστ
ενώ "άνοιγε" καί τό 456 σετ στον RadioActive 91.3

τό σημερινό πρωϊνό -λίγο νωρίτερα δηλαδή, ξαναβολτάραμε
-εγώ, ο σκύλος, ο John Coltrane καί η βροχή, 
μιά σιγανή, ξελιγωμένη πού γλίτσιαζε τό δρόμο καί νότιζε
τό σκούφο μου -φορούσα καί νιτσεράδα καί στήν τσέπη της
είχα ένα κουτί από nescafe 200 gr γεμάτο κροκέτες γιά σκύλους
καί κεί πού βάδιζα αμέριμνος καί καμαρωτός καί ο σκύλος 
χαλαρός κί αυτός κί ο coltrane μέ τό Traneing In, αρχίζει ο σκύλος 
τα γαυγίζματα και νά τραβάει..
Στό ρείθρο τού δρόμου λοιπόν βρισκόταν κουλουριασμένη μιά σκυλίτσα
μέσα στά νερά καί τα χαλίκια πού είχε κατεβάσει  η βροχή καί
δίπλα, ξάπλα ένα μαύρο κουτάβι στό μέγεθος τής παλάμης φαντάσου.
Δένω τό σκύλο σ' ένα στύλο, πλησιάζω τό ξένο σκυλί πετώντας κροκέτες,
αυτό νά γρυλλίζει και νά τρέμει απομακρύνομαι λίγο καί βλέπω σκόρπια
μέσα στο ρείθρο όλα κι όλα έξι κουτάβια -2 μαύρα, 4 μαυρόασπρα-
παγωμένα καί νεκρά, τά μάζεψα όλα σέ μιά σακούλα πού βρήκα, άδειασα τίς 
κροκέτες από το Nescafe κουτί στη σκυλίτσα πού τίς έφαγε τρέμοντας
καί μέ βουλιμία, πήρα από κάτω καί τό τελευταίο νεκρό αλλά ζεστό κουτάβι,
 τό πέταξα μέσα στή σακούλα, περίμενα λίγο, ξαναέβαλα τά ακουστικά στά αυτιά
ο Coltrane συνέχιζε με το Naima καθησύχασα τό δικό μου σκύλο 
πού δέν είχε βάλει γλώσσα μέσα του όλην αυτήν τήν ώρα, πήρα τή σακούλα
καί γύγαμε. 
Η σκυλίτσα ήρθε λίγο πίσω μας καί μετά γύρισε στά χαλίκια καί τά νερά.
12:01 ψιχαλίζει

John Coltrane In Europe .zip
Roscoe Gordon - No More Doggin

[:four_five_five]

So What - Am I Blind?
παύλος παυλίδης ο χρόνος 
photo flickr

[:four_five_four]

Il Carbonaro - High Noon

[:gum]

λουκιανός κηλαηδόνης - μασάω τσίχλα
Jefferson Handkerchief - I'm Allergic To Flowers
Dirty Art Club - Queen Persephone

[:caressing]

▲ οι φυσαλλίδες τού φραπέ που "σκάνε" μέσα στήν ησυχία

τού χώρου πού λίγο πρίν φιλοξενούσε ήχους από τό Carinhoso

▲ η καλύτερη ώρα τής Κυριακής διαρκεί όσο διαρκεί ο ήλιος 
πού μπαίνει  από τή στιγμή πού θά ανατείλει μέσα στό σαλόνι,
από τήν ανοιχτή μπαλκονόπορτα
▲ τίς Κυριακές συνηθίζει νά βρέχει. Τότε, διαρκεί όσο θέλουμε

♬

Hermeto Pascoal Carinhoso
Pixinguinha Carinhoso
ΤΕΦΛΟΝ

[:the_zero_afternoons]

τι θέλει και φυσάει έτσι αυτός ο διαολεμένος αέρας;

ακούγεται και η θάλασσα - 12 ώρες μακριά.

κι αυτά τά σύννεφα γιατί μισοκρύβουν τόν ήλιο

πέντε ώρες πριν εκπνεύσει η μέρα;

κατά τ' άλλα κινήσεις νωχελικές και σκέψεις

ανάλαφρες.

αύριο αν δεν βρέχει, θα πάνε στην πόλη,

στα μαγαzιά, για ψώνια...

Faraon Bantu Soundsystem Westbound Train (f Quantic)

[:twenty_one_years]

προσπαθώ να θυμηθώ πράγματα/καταστάσεις/οτιδήποτε, από κείνη τη χρονια

μα δεν καταφέρνω τίποτα. 

και καταβάλω προσπάθεια-όχι αστεία

και τίποτα!

προσπαθώ να ανασύρω εικόνες και πάλι τίποτα

μόνο μιά λευκή ομίχλη(;) ή κάτι που μοιάζει μέ τέτοια τέλος πάντων

από την άλλη πάλι, βλέποντας την παραπάνω σελίδα από το inRock

και γενικότερα ολόκληρο το τεύχος, 

αλλά και κάποια άλλα τεύχη,

εκείνες οι εποχές δε φαντάζουν και τόσο μακριά.

νομίζω πως "έτσι" να κάνω το χέρι μου θα τις πιάσω.

όμως όχι.!

όσο και να μοιάζουν έτσι, δεν υπάρχει τίποτα

ή αν θέλες,

δεν υπάρχει κάτι που να τις συνδέει με το σήμερα

μόνο μια λευκή ομίχλη

ή κάτι

που μοιζει με λευκή ομίχλη, μεσολαβει

και δεν υπάρχει τίποτα να καλύψει,

ούτε καν εικόνες

★

Morrissey - Little Man, What Now?

DREAMERS INC + RONI IRON - ALEXANDRIA (KAVAFIS TRIBUTE)

De Traces - The Big Bamboo

Beny More Y Su Orquesta - Amor Fugaz

 

ΥΓ: καλά ξεμπερδέματα με τίς γιορτές

[:idriga]

θά μπορούσα νά γράφω γιά ώρες

μή σού πώ γιά μέρες

λέξεις καί λέξεις

λέξεις πάνω στίς λέξεις 

λέξεις μέσα στίς λέξεις

..γιά τό "Βότρυς-Ναπολεόν"

μέχρι τόν τότε μπάρμαν πού πλάκωσε στά

μπουνίδια έναν πελάτη γιά τήν τιμή τού κονιάκ

 

θά μπορούσα νά σού βάλω καί κανά κομμάτι

από τίς παρακάτω κασσέτες

-μέ κασσέτες παίζαμε τότε μουσική-

αλλά χεράκια έχεις, τά βρίσκεις άν θέλεις

 ..θά σού δώσω όμως ένα κομμάτι 

πού μού άρεσε εκείνη τήν εποχή καί πού τό ζητούσα

από τούς djs όταν δέ βρισκόμουν εκεί.

Lamont Dozier - Going To My Roots

ΥΓ: μιά μέρα νά πούμε και για 

τόν τάκη τον βέσπα
ΥΓ1: rem.orange crush 

[ink_on_fingers]

μία κάθετη φωτογραφία

κάτι πού μάλλον δέ συνηθίζω

δέ γαμιέται όμως

συνεχίζουμε...

θυμάται μήπως κανένας που είχαμε μείνει;

όχι αλλά καί νά θυμόταν

σιγά μήν έμπαινε στη διαδικασία να

το αναφέρει ή να ασχοληθεί μαζί του.

για ακούστε κάτι:

jesus acosta the professionals guajida 

(αργύρη, εσύ όxι)

ακούστατε;

μπά, ε;

καλά...

συνεχίζω..

☂

πολλά πράγματα στή διάρκεια 

τής πορείας μας

σε αυτόν τόν κόσμο μπορούν

να μας προκαλέσουν ανάμικτα

συναισθήματα,

είτε λυτρωτικά, είτε αγχωτικά.

σκεφτείτε (βάζω δύσκολα, ε;)

τί ανακατατάξεις μπορούν να φέρουν στή ζωή μας

τα ημερολόγια, οι παλιές φωτογραφίες ή 

οι φωτογραφίες γενικά, τα τρένα (ποιά;)

τά παράθυρα μέ θέα στά όνειρα,

μιά κουβέντα γιά ποίηση 
(μέχρι να 'ρθει ο άκυρος κι όλα
νά πάνε περίπατο) 
και για 

αταίριαστες μουσικές 
μιάς καί τό 'φερε η κουβέντα

άκου κί αυτό:

Osmar Milito Quarteto Forma - O Bofe

(αργύρη, τόλμα καί σύ)

☂