Xuan Bello - Ανολοκλήρωτο Ποίημα

Η ποίηση του Xuan Bello παραμένει άγνωστη στα ελληνικά. Κατάγεται από τις Αστούριες (γεννημένος το 1965) και παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο του Οβιέδο. Ενεργός υποστηρικτής της τοπικής διαλέκτου της ιδιαίτερης πατρίδας του, έχει συνεισφέρει στη διάδοση και διατήρησή της. Ασχολείται με τη μετάφραση ποίησης, από τον Αναξαγόρα και τη Σαπφώ μέχρι τον Σέλεϊ, τον Πεσόα, τον Γούντσγουορθ και τον Τζόις. Επιμελήθηκε την ανθολογία σύγχρονης αστουριανής ποίησης. Εκτός από ποίηση, που άρχισε να την υπηρετεί από μικρή ηλικία, έχει εκδώσει και μια συλλογή διηγημάτων. Το 1993 βραβεύτηκε με το ποιητικό έπαθλο Teodoro Cuesta. Το ακόλουθο ποίημα είναι χαρακτηριστικό δείγμα της γραφής του, το οποίο επέλεξα να μεταφράσω απευθείας από τα ισπανικά με κλεφτές ματιές στην ιταλική του απόδοση.

Την παραπάνω περιγραφή, έχω αντιγράψει από το blog
ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ
καθώς όσο και να έψαξα δε μπόρεσα να βρω
στοιχεία στα Ελληνικά για τον XUAN BELLO....

Ελπίζω να μην έχει αντίρηση έτσι και το δει..
Το ποίημα το είχα αποθηκευμένο στο πισι μου από......
τα χρόνια της αθωότητας_

01.Aπρίλη.2008/00:27Τελικά ο φίλος ο οποίος απαγγέλλει
μας ενημέρωσε
πως το συγκρότημα
του οποίου η μουσική ακουγεται πίσω από το
"Ανολοκλήρωτο Ποίημα"
είναι των Gwei Lo


Xuan Bello - Ανολοκλήρωτο Ποίημα


Εγώ που δεν πιστεύω πια σε ότι γράφω
Που ψεύδομαι όταν τονίζω τις αποχρώσεις
Σ’ αυτό που πραγματικά αξίζει, εγώ, στα
είκοσι και κάτι χρόνια
της ζωής μου, στο Βιέδο.
Εξηγώ ότι δικαιώνονται τα πράγματα που φεύγουν,
ο καπνός των τσιγάρων, ο αέρας που ανασαίνω
η ζωή που ξεφεύγει μέσα από τα χέρια μου
σαν το νερό σ’ ένα τρύπιο δοχείο.
Εγώ, που αυτή τη νύχτα κρυώνω
και διακρίνω μακρινό, απόμακρο
το φως απ’ ένα παράθυρο εκείνου που
δεν με περιμένει
εγώ, που έπραξα αυτό που θέλησα
και έπραξα κι αυτό που δε θέλησα
εγώ με τη μοίρα της αβεβαιότητας
και με παρελθόν τη νοσταλγία
αυτού που ποτέ δεν αντίκρισα.
Στη σιωπή λησμόνησα τη σιωπή.
Στη σιωπή αβέβαιος και σκεπτικός, σκληρός
όποτε κάποιος περιμένει την κουβέντα μου
(εγώ δεν σκέφτομαι τίποτε, κοιτάζω το
δώμα, νυστάζω
και ονειρεύομαι απίθανες υπονοούμενες
ζωές).
Στη σιωπή σκέφτηκα εσένα, και για σένα,
ζωή μου, γιατί σε χάνω και τραγουδώ
ό,τι πεθύμησα μα δεν έχω.
Εγώ γνωρίζω το φως ενός παραθύρου,
νυχτερινού και την ύπαρξη καλυμμένη
από εκείνο το φως
γλυκιά και ξανθιά σαν τις ηλιαχτίδες μέσα
από μια χάντρα
Εγώ γνωρίζω τον μικρόψυχο χρόνο
και το πόδι που σκοντάφτει στο χαλί
Και την ύπαρξη άτοπη, εκτός χρόνου,
που μπαίνει μέσα μου και δε θέλει πια να βγει.
Εγώ, ο Χουάν Μπέλο,
που πέρασα όλη τη ζωή μου διαβάζοντας βιβλία,
που θέλησα
να ζήσω από την άλλη πλευρά του
καθρέφτη
(εδώ δεν υπήρχε περισσότερη ζωή)
εγώ που γνωρίζω τη θάλασσα μέσα από
τα γραπτά μου
και το φως της μέρας μέσα από τα γραπτά
των άλλων,
υπήρξα ευτυχισμένος και δυστυχισμένος,
αγαπήθηκα και αγάπησα
μ’ έναν έρωτα που σμίγει βλέμματα και
περίσκεψη.
Διασχίζω το δρόμο και παρατηρώ τα πρόσωπα.
Τα πρωϊνά, στα μικρομάγαζα του Πουμαρίν
(όπου οι κουβέντες ανταλλάσσονται φειδωλά)
μίλησα ευγενικά, μετρημένα,
ρώτησα για τη ζωή που δεν πονά.
Μα το απόγευμα κάλπασε και πέρασαν τα χρόνια,
το απόγευμα κάλπασε μέσα στη ζωή μου
σαν γέρικο άλογο που τρέχει για να μην σταματήσει,
το απόγευμα ήρθε με γκρίζα φώτα και δίχως ψιχάλες.
Το απόγευμα έφερε μοναξιά,
παλιούς ξαναδιαβασμένους στίχους παθιασμένους
μα τώρα πια προσποιητούς.
Μουχλιασμένους παλιούς στίχους
που εδώ επαναλαμβάνω
υποκρινόμενος το πάθος,
τον έρωτα,
την ύπαρξη αυτών των λέξεων
που προφέρω.
Υπήρξαν βαπόρια που έβλεπα στο λιμάνι
και που ποτέ δεν μπήκα.
Υπήρξαν έρημοι,
που διέσχισα στους χάρτες με το δάχτυλο.
Υπήρξαν γυναίκες που αγάπησα,
από έρωτα βουβό,
και που προσπέρασαν άλλες, χωρίς να με δουν.

...πες πως δεν ξέραμε,
πες ήμασταν παιδιά
πες ότι θες μα πες τους μια δικαιολογία
για τότε που τραβούσες νότια πορεία
και γω σου φώναζα πίσω να 'ρθεις ξανά....

3 σχόλια [ποστ γιουαρ]:

SILIO D'APRILE said...

ευχαριστώ για την ευκαιρία να φανεί -και αλλού- η ωραία ποιότητα της ποίησης του Xuan Bello. Θα έρθει μάλιστα προσκεκλημένος του (.poema..) στις 14 Απριλίου, Αθήνα. Αλήθεια, επειδή μου αρέσει η κωμόπολη, ποια είναι η ορθότερη ορθογραφία, Κρέσταινα ή Κρέστενα; (Νόμιζα, τουλάχιστον, η πρώτη).

miliokas said...

Xμμμ...
Κοίτα....
Είναι ένα μπέρδεμα που συναντιέται συχνά... Είναι και τα δύο σωστα !!!
Με τη μόνη διαφορά:
Η Κρέστενα
και
ΤΑ Κρέσταινα

Νεκτάριος said...

Το συγκρότημα του οποίου η μουσική ακούγεται πίσω από την απαγγελία είναι οι Gwei Lo.
Και μιας και έχω γενέθλια στις 13 Απρίλη, θα μου κάνω δώρο μια επίσκεψη στον Xuan Bello στις 14!
Πού και πότε ακριβώς γίνεται η εκδήλωση;

Post a Comment

Μίλα κι εσύ (αλλά πες κάτι)