[:M31]

ασφυξία_

Ήμασταν ξαπλωμένοι στο κρεββάτι με τα ρούχα εγώ από τη δεξιά μεριά η Α από την αριστερή μιλούσαμε χωρίς να θυμάμαι τι λέγαμε άλλωστε δεν είχε σημασία αφού ήμασταν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, εγώ τουλάχιστον.

δεν ακούγαμε μουσική. συνήθως πριν κοιμηθούμε βάζαμε το iPod να παίζει στο χαμηλό η Α. σβήνει τα φώτα κι ανάβει το γαλάζιο μακρόστενο σαν κολόνα πορτατίφ στη δεξιά μεριά του κρεββατιού στο πάτωμα. εγώ συνήθως κοιμάμαι με τα φώτα -αυτό έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια αλλά δε θυμάμαι πως ούτε και γιατί και με κάνει να κατεβάζω καντήλια κάθε που έρχεται ο λογαριασμός

Τις φορές που η Α. ανάβει το γαλάζιο μακρόστενο σαν κολόνα πορτατίφ στη δεξιά μεριά του κρεββατιού είναι αυτές που κοιμάται σε 'κείνη την πλευρά -τη δεξιά -εγώ συνήθως προτιμάω την πλευρά του τοίχου -ίσως επειδή είμαι αριστερόχειρας αλλά από την άλλη και για να έχω τα νώτα μου φυλαγμένα -από τι δεν ξέρω αλλά κι αυτή είναι μια συνήθεια που απόκτησα τώρα τελευταία.

Βρισκόμουν ανάσκελα και μάλλον μιλούσαμε για την ταινία που είχαμε δει νωρίτερα «From here To Eternity» κι εγώ όλη την ώρα το έλεγα «φρομ χερ» επηρεασμένος μάλλον από το τραγούδι του Nick Cave From Her To Eternity. με το που πήγαινα να πω το "φρομ", "χηαρ", πεταγότανε η Α. και μ' έκανε να χαμογελάω λέγοντας "χήαρ θα έλεγα" αλλά της έλεγα ψέμματα και το ξέραμε και οι δύο.

Ήμασταν ανάσκελα και με τα ρούχα μάλλον επειδή μας είχαν κάτσει βαριά κάτι φρυγανιές με βιτάμ και μέλι που είχαμε χλαπακιάσει νωρίτερα -ουκ ολίγες κατά τη διάρκει της προβολής της ταινίας όταν αποφάσισα πως είχε έρθει η ώρα να κάνουμε διακοπή για διαφημίσεις.

κάποια στιγμή πετάχτηκα -είχα λαγοκοιμηθεί και με είχε ξυπνήσει το ροχαλητό μου...."και ήρθε το πρώτο ροχαλητό σκάζοντας σαν βόμβα" μου είπε η Α. -ροχαλητό σαν βόμβα; σκέφτηκα...-το άκουσα της είπα -ακούς το ροχαλητό σου; μου λέει-μάλλον δε θα κοιμόμουν βαθιά της είπα -όταν ξημερώσει θα φύγω μου είπε και θυμήθηκα πως παλιά έμενε μέρες ολόκληρες αλλά τώρα πια ελάχιστα καρφίτσωσα έναν φανταστικό ροζ συνδετήρα σ' αυτήν τη σκέψη με σκοπό να την ανασύρω αργότερα όντας νηφάλιος να την επεξεργαστώ ανάλογα και να της δώσω την υπόσταση που της άξιζε, αν θα της άξιζε κάτι_

μετά ονειρεύτηκα πως δεν είχα ανάσα δηλαδή νομίζω πως ήταν όνειρο επιδή παίζει και να ήταν αλήθεια γιατί ήταν σα να με έβλεπα κουλουριασμένο στο κρεββάτι στην δεξιά μεριά του και πριν με πάρει ο ύπνος θυμόμουν πως είχαμε αλλάξει θέσεις επειδή με ταλαιπωρούσε ένας πόνος στο σβέρκο.

ένοιωθα το στόμα μου ξεραμένο και τη γλώσσα μου γυαλόχαρτο και την ανάσα μια να μη μπορώ να την πάρω και μία να με καίει_

έχει γούστο να τα τινάξω στον ύπνο μου από ασφυξία -σκέφτηκα τι ηλίθιος θάνατος και γύρισα καθώς ένοιωσα κάτι σαν σκούντημα στον ώμο. η Α ξύπνια και ντυμένη στην τρίχα

-ξημέρωσε μου είπε χαμογελαστή και σκεφτόμουν πως γίνεται να είναι τόσο δροσερή πρωί-πρωί

-στο είπα και πριν -όταν ξημερώσει θα φύγω, κοιμήσου εσύ

-ναι μουρμούρισα και τεντώθηκα να ξεπιαστώ βουτώντας στα μαξιλάρια κι αμέσως μετά πετάχτηκα πάνω

-περίμενε να σε πάω μέχρι την πόρτα, μη φεύγεις έτσι.

-τι σε έπιασε πρώτη φορά φεύγω μόνη μου;

Όχι αλλά πρώτη φορά κινδύνεψα να πεθάνω από ασφυξία στον ύπνο μου σκέφτηκα ελπίζοντας μόνο να το σκέφτηκα κα να μην το ξεστόμισα όπως έχω κάνει άπειρες φορές στο παρελθόν...

-είσαι καλά; μου είπε

-οκ, είπα δυό φορές τη μία μέσα μου εννοώντας οκ, δε με άκουσε και την δεύτερη κανονικά σε αυτήν...

Μου χαμογέλασε, με φίλησε κι έφυγε. Την είδα να χάνεται στο βάθος της ανηφόρας, γύρισα, έβαλα μουσική, έσβησα τα φώτα -μη μας γαμήσει και η ΔΕΗ- πρίν κοιμηθώ -χωρίς όνειρα αυτή τη φορά σκεφτόμουν πωε είπε "όταν ξημερώσει θα φύγω" κι έξω δεν είχε ξημερώσει ακόμα.

Οι εξηγήσεις αύριο, σκέφτηκα και βουλιάζοντας καθώς τοποθετούσα άλλον ένα ροζ συνδετήρα....

Ο ειδικός ήχος κλήσης του κινητού που έχω βάλει στα τηλεφωνήματά της με ξύπνησε αργά το απόγιομα....

Billie Holiday - You Let Me Down (Free The Robots Remix)

Billie Holiday - Don't Explain (Remixed By James Hardway)

Nostalgia 77 Feat. Josa Peit - Simmerdown (LP)

Μια στεκιά στο μάτι του Μοντεζούμα

play: perry como, glendora

ξύπνησα το πρωΐ από το δαιμονισμένο χτύπημα ―το ξυπνητήρι... μισάνοιξα τα μάτια και είδα

φως από το παράθυρο του σαλονιού. «ξημέρωσε» σκέφτηκα κι αποφάσισα να σηκωθώ. δίπλα μου, γυρισμένο με τις σελίδες προς το στρώμα το βιβλίο του νίκου νικολαΐδη «μια στεκιά στο μάτι του μοντεζούμα». το πήρα μαζί μου και σηκώθηκα. τράβηξα προς την κουζίνα κι έβαλα νερό για καφέ, άφησα το βιβλίο στο τραπέζι της κουζίνας και συνέχισα προς το μπάνιο.
Γύρισα, το νερό ήταν έτοιμο, έφτιαξα καφέ -νες σκέτο αχτύπητο, έστριψα ένα τσιγάρο ρίχνοντας μια ματιά στον ήλιο, έξω και πήγα και γύρισα τις περσίδες να εισβάλει το φως του μέσα. χτυπούσαν και οι καμπάνες της εκκλησίας ένεκα εθνικής εορτής κι έτσι έκλεισα τα παράθυρα. κάθισα αναπαυτικά ―όσο αναπαυτικά μπορεί να καθίσει κάποιος σε μια καρέκλα σκηνοθέτη, βούτηξα το βιβλίο από το τραπέζι και συνέχισα την ανάγνωση από κει που την είχα αφήσει σκεφτόμενος με λύπη πως «λίγες σελίδες έχουν μείνει ακόμα» και τράβηξα μια ρουφηξιά από το στριφτό συνοδεύοντάς το με μια γενναία γουλιά καφέ...

κάμποσα στριφτά μετά και καθώς ο καφές είχε κρυώσει και μισιάσει τελείωνα κι εγώ την ανάγνωση του βιβλίου
τέντωσα τα πόδια μου, το άφησα ανοιγμένο πάνω στο σημείο που είχε τελειώσει πάνω στην κοιλιά μου και κοίταζα το ρολόι απέναντι, πάνω από το τζάκι χωρίς να βλέπω τι ώρα ήταν.
το βιβλίο τελείωνε όπως άρχιζε. «όλες οι βλεννόρροιες θεραπεύονται εκτός από την πρώτη. ήτανε η εποχή που είχαμε άφθονο ρόκ έντ ρόλλ ελάχιστο σέξ καί καθόλου ναρκωτικά. Παρ' όλ' αυτά νομίζω πως δεν τα πήγαμε και τόσο άσχημα....»
ένοιωσα μια πικρή γεύση στο στόμα περισσότερο και μετά απλωνόταν παντού μέσα μου. πίκρα για κάτι που χάθηκε, για κάτι που έμεινε μισό για κάτι που δεν ήρθε ποτέ τελικά όσο και να το περιμέναμε για τα πράγματα που αλλιώς φαντάζεσαι πως θα είναι όταν είσα μικρός και μεγαλώνοντας τότε είναι που τρως τα στραπάτσα και συνέρχεσαι ―αν συνέρθεις ποτέ. το "τσακ" που μου είπε ο motorcycle boy δεν ήταν απλώς "τσάκ". ήτανε όλεθρος...

(snapshot από την ταινία "Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα")
η "γνωριμία" μου με τον Νίκο Νικολαΐδη―με το έργο του εννοώ, όχι σε προσωπικό επίπεδο ―δεν είχα ποτέ αυτήν την τύχη― πραγματοποιήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 80. τότε, δούλευα γκαρσόνι σε μια καφετέρεια που τώρα πια απλά δε υπάρχει έχει αφήσει όμως όνομα στην επαρχιακή πόλη που έμενα ―ακόμα μένω παρ' όλ' αυτά. τότε ήτανε της μόδας οι βιντεοταινίες, μη φανταστείτε κουλτουριάκες καμπόικα, καράτε κι από ελληνικά αυτές οι μαλακίες της καραγιάννης-καρατζόπουλος που ποτε΄δε μ' άρεσαν κι έβλεπα αναγκαστικά και αποσπασματικά..
ένα βράδυ που έβρεχε και ο κόσμος είχε φύγει και ήμασταν έτοιμοι να κλείσουμε κι εγώ είχα σκουπίσει ―καθαρίσει και γενικά είχα τελειώσει περιμένοντας να σταματήσει η βροχή για να φύγω πετυχαίνω στην ερτ1 την ταινία «Γλυκιά Συμμορία». αυτό ήτανε, κόλλησα αμέσως κάθισα και είδα την ταινία στα χρόνια που κύλησαν είδα κάνα δυο ακόμα στην τηλεόραση, κυκλοφόρησε και ελευθεροτυπία τη «συμμορία» και τα «κουρέλια»τα τσίμπησα εννοείται τα είδα κάμποσες φορές αλλά καθώς ασχολήθηκα και με άλλα πράγματα και μη έχοντας και τις πολλές επιλογές και ευκαιρίες το άφησα το θέμα αυτό.

(snapshot από την ταινία "Πρωϊνή Περίπολος")
το 2007 βρέθηκα στη Σαντορίνη ήταν η εποχή που έγινε το ναυάγιο στην καλντέρα ―έχω και φωτογραφίες― όπως μπαίναμε στα φηρά ήταν ένα βιντεοκλάμπ με μια ωραία ξανθιά πωλήτρια πήγαμε να επιστρέψουν τα παιδιά κάτι ταινίες που είχαν νοικιάσει κι εγώ για βόλτα... όσο αυτοί κανόνιζαν εγώ χάζευα το ράφι με τις ελληνικές ταινίες κα τότε... "τσαααακκκ", πέφτω πάνω στις ταινίες του νικολαΐδη ξανά. ένιωσα να κυλάει στο αίμα μου αδρεναλίνη με τη μία αφού μέχρι και την ξανθιά ξέχασα. «αυτές θα πάρουμε» τους λέω, δεν είπαν κάτι, τις πήρα(με) και καρφί για το σπίτι. «παιδιά θα τις αντιγράψω» τους είπα και κάπως έτσι βρέθηκαν στην κατοχή μου το singapore sling, η περίπολος ο χαμένος, η Ευρυδίκη θα σε δω στην κόλαση αγάπη μου. από το τελευταίο, μου είχε φέρει ένας τύπος από ένα βίντεοκλαμπ που έκλεισε πόστερ και αφίσες της ταινίας τα οποία είχα κορνιζάρει..
η αντιγραφή των ντι-βι-ντι αποδείχτηκε εύκολη δουλειά καθώς είχαμε τα μέσα. μόνο η εθυριδίκη με κούρασε λίγο καθώς έφτανε μέχρι ένα σημείο και μετά κρασσάριζε το πρόγραμμα. άρχισα να ψάχνω κομμάτι-κομμάτι να δω ποιο ήταν αυτό που έκανε τη ζημιά. έφαγα δυο ώρες από το πρωΐνό εκείνης της μέρας. ευτυχώς το βρήκα και ήταν στα έξτρας-στις διαφημίσεις και τα "ξήλωσα" όλα... Εννοείται πως όσο "ετοίμαζα" τη μία, έβλεπα την άλλη. Από τότε τις έχω δεί τόσες πολλές φορές που θυμάμαι και τους διαλόγους σχεδόν. το χειμώνα που μας πέρασε τις ξανάδα όλες από δύο φορές την κάθε μία.

ETTA James - I Found A Love

Το θάνατο του Νίκου Νικολαΐδη τον πληροφορήθηκα από το ραδιόφωνο και η πρώτη σκέψη που έκανα -όσο κι αν είναι παράξενο ήταν: "πόσες ταινίες να χάσαμε" -για τα βιβλία δε γνώριζα κάτι ακόμα. έμαθα λίγο αργότερα, όταν ψάχνοντας περισσότερα βρήκα και κατέβασα το the zero years αλλά αλλού είναι το θέμα μας. βρήκα πολλά στο μπλογκ του motorcycle boy σχετικά με το βιβλίο και φέτος που κυκλοφόρησε η δεύτερη έκδοση -πάλι από 'κει το έμαθα στάθηκα πολύ τυχερός και κατάφερα να το έχω στα χέρια μου και να το διαβάσω μέσα σε 2 νύχτες σχεδόν -όσο πλησιάζε να τελειώσει τόσο το καθυστερούσα να κρατήσει περισσότερο. Το διάβασε η Α. πρώτα. το ίδιο κι αυτή. άφησε τις τελευταίες σελίδες για να μην τελειώσει ποτέ. «θα στο πάρω και δε θα το 'χεις τελειώσει» της είπα. το 'φερε την άλλη μέρα...

Διαβάζει το βιβλίο, μιλάμε στο τηλέφωνο -για το βιβλίο...―Μου θυμίζει εσένα ο Σπόρος
―Τι εννοείς;
―Πολλά απ' αυτά που λέει, τα 'χω ακούσει από σένα κάποια άλλα τα διαβάζω με τη φωνή σου
...σε κλείνω. έιμαι σε ένα μήττινγκ―γεια!

το βιβλίο αρχίζει έτσι:1
________________________________

Όλες οί βλεννόρροιες θεραπεύονται εκτός από τήν πρώτη.
Ήταν ή εποχή που είχαμε άφθονο ρόκ ν’ ρόλλ, ελάχιστο σεξ καί καθόλου ναρκωτικά.
Πάρ’ όλ’ αυτά νομίζω ότι δέν τά πήγαμε καί τόσο άσχημα....

τη συνέχεια τη διαβάζετε εδώ
εγώ θα συνεχίσω από εδώ και κάτω
2
________________________________

Όταν έφτασα έξω από την πόρτα του κήπου της σταμάτησα να πάρω ανάσα έτοιμος να κρεπάρω απ' την γιγαντιαία κατάβαση στο Τουρκοβούνι οι παλμοί με χτυπούσαν στο λαιμό και από ανάσα μπουκωμένος.
Η Μόλλυ με είδε από το παράθυρο και κούνησε το χέρι της. Της έκανα ξέπνοα νόημα γύρισα και ακούμπησα στη σιδεριά της μάντρας γέμισα αέρα τα πνεμόνια μου και περίμενα τη Μπέττυ μέχρι που έσκασε μύτη από το κοντινό ανάχωμα στραπάτσω και αναφούφουλη σαν τ' Ανεμοδαρμένα Ύψη.

Την πόρτα την άνοιξε πάντα ο πατέρας της μια κατασκευή ανάμεσα σε λεμούριο και Κλίφτον Γουέμπ στό Μια Ντουζίνα Παιδιά Νάυλον. Μετά ο λεμούριος μας οδήγησε στο δωμάτιο της Μόλλυ και τα δυο κορίτσια αγκαλιάστηκαν και τάχα φιλήθηκαν -στον χαβαλέ αέρα-καθώς αυτός παρακολουθούσε από την πόρτα. Έδινε συχνά την εντύπωση πως ήταν έτοιμος να σου φερμάρει μιά κ' είχε τη βεβαιότητα πως οποιαδήποτε επίσκεψη αρσενικού αποσκοπούσε αποκλειστικά στό νά του γαμήσει τη Μόλλυ και τίποτ' άλλο.
Πρέπει να το 'χε κάνει τάμα να μη βγάλει ποτέ από πάνω του μια καρρώ σκωτσέζικη γραββάτα αν και είχα σοβαρές υποψίες ότι γεννήθηκε μ' αυτή. Πάνω απ' το μανιακά σφιχτό κόμπο της ξεπρόβαλλε ένα μικρό μοχθηρό λαρύγγι μετά ένα τριχοφαγωμένο γκρι μουστάκι και πιό πάνω τα στρογγυλά λεμούρια ματάκια του που τώρα πήραν ν' αναβοσβύνουν σαν τα πιν-μπολ γλομπάκια του φλίππερ καθώς η Μόλλυ με πλησίαζε με απλωμένα τα χέρια για αγκαλιά

Η Μόλυ ήταν το κορίτσι της Κυριακής και για μένα η Μόλλυ 6 με 8. Ήταν η μόνη απ' τα κορίτσια της παρέας που τα κατάφερνε Σάββατο απόγευμα να 'χει κάνει όλα τα Δευτεριάτικα μαθήματα κι αυτό τέσσερις ώρες μετά το σχόλασμα. Όλοι εμείς οι υπόλοιποι απ' το Στέκι ξυπνάγαμε αργά την Κυριακή μ' ένα κεφάλι καζάνι και γλώσσα γουρνοτσάρουχο από τα Τσέστερφηλντ και τα Παλλ Μαλλ κ' έπειτα από δύο καφέδες τρία τσιγάρα πλακωνόμαστε στα τηλέφωνα και στις προσφορές ποιός θα κλείσει πρώτος τη Μόλλυ κι αυτό γιατί συχνά τ' άλλα γκομενάκια της παρέας η μία είχε διάβασμα η άλλη γαλλικά και πιάνο άλλη πάλι πεϊνιρλι στη Δροσιά με τους γονείς άλλη βίζιτα άλλη αγώνα μπάσκετ στον Τρίτωνα ή τσάι απογευματινό στην Μπλε Αλεπού την άλλη πάλι την πονούσε το μουνί της της ήρθαν και τα ρούχα της και γαμησέ τα. Κ' έτσι την πέφταμε οι πιο πολλοί στη Μόλλυ που προσπαθούσε οι κακομοίρα να κρατήσει τις ισορροπίες και τ' άκουγε στο τέλος κι από πάνω.
Μόνο εγώ δεν είχα πρόβλημα γιατί 'χα μυριστεί ότι η Μόλλυ ήτανε μελό κι όπως είχε πέσει στα σινεμά πολύ Υπέροχο Μυστικό-Όλα και τον Ουρανό Ακόμα-Γραμμένο Στον Άνεμο και άλλα τέτοια τους έστηνε όλους κ' ερχότανε μαζί μου. Είχε μάθει και τ' όνομα του σκηνοθέτη και κάθε φορά πριν κλείσουμε ραντευού ρωτούσε αν ήταν η ταινία του Ντάγκλας Σερκ έτσι τον λέγανε ―σιγά ρε φιλενάδα κάθε φορά που εσύ καβλώνεις για μελό να σου 'χει ο τύπος έτοιμη ταινία για την πάρτη σου ταινίες κάνει ο άνθρωπος δεν τυλίγει σουβλάκια. Κ' έτσι την κάλυπτα με κάτι Το Φάντασμα Και Η Κυρία Μιούρ-Ας την Κρίνει ο Θεός και τότε ήταν που την ψώνισε με την Τζην Τίρνεϋ.

Στο στριμωξίδι στο ταμείο του σινεμά για τα εισιτήρια έκανε πάντα το ίδιο παιχνίδι. Ακουμπούσε το αγκορά πουλοβεράκι της πράσινο αχνό σε χρώμα ραδιοφωνάκι βακελίτη στο μπράτσο μου κι έτριβε πάνω του μαλακά το στήθος της κι όταν την κοίταζα κοκκίνιζε και μουρμούριζε―κατά λάθος.
Το κατά λάθος το παίζαμε συχνά κάμμια φορά ακόμα και μπροστά στην Μπέττυ που δεν έπαιρνε πρέφα αλλά μέχρι εκεί γιατί σεβότανε τη σχέση μας και μένα με θαύμαζε γιατί ήμουν ό μόνος από την παρέα που τόσο πιτσιρικάς είχα σταθερό γαμήσι. Στο σινεμά μέσα ήθελε να της κρατάω το χέρι κι αυτό το 'κανε με όλους. Το κατά λάθος όμς δεν το 'παιζε με κανέναν πέρα από μένα.
Μετά το σινεμά το κόβαμε με τα πόδια μέχρι το σπίτι της στο πλάι του υγρού πάρκου―χαζεύαμε στον δρόμο τις βιτρίνες στα σινεμά και πάντα ρωτούσε για κάτι ξέμπαρκες που τραβολογιόμουνα κάθε τόσο κρυφά απ' την Μπέττυ―αυτή η Τζέννη είναι καλή νομίζω ότι σ' αγαπάει τη Σιμόνη να τη Σχολάσεις είναι πολύ μαλακισμένη και μετά με ρωτούσε πότε θα της δείξω τις γυμνές φωτογραφίες της Μπέττυ κ' εκεί κάπου 8 και μισή 9 παρά κάτι την ακούμπαγα στον λεμούριο που ήτανε στημένος πίσω απ' την πόρτα και περίμενε ή την έκανε τσίλιες στις γωνιές να δει μήπως και πάνω στο καληνύχτα του μπαλαμούτιαζε κανείς την κόρη. Μαζί με την κόρη του 'δινα τα εισιτήρια και το πρόγραμμα του σινεμά που η Μόλλυ τα 'παιρνε μετά και τα κόλλαγε σ' ένα άλμπουμ.
Γι' αυτό την έλεγα Μόλλυ 6 με 8.

Μετά έπαιρνα την ανηφόρα δίπλα στα παραπήγματα με βήμα σκυφτό μίζερος και σκουντούφλης εκατό χρονώ παλιόγερος να φτάσω στη βάση του βράχου να σκαρφαλώσω τ' αγκωνάρια τα νεροφαγώματα μέχρι το σπίτι λίγο πριν την κορφή στα Τουρκοβούνια γαμημένη Κυριακή πως σκατά θα τελειώσω το κωλοσχολείο δεν το βλέπω.
(...........)

Πιστεύω να συνεχίσω με αυτό -το παραπάνω κείμενο είναι από το 2ο κεφάλαιο από τις σελίδες 7 μέχρι και τη μέση της 9...

[:inactivity_days]

inactivity sunny days
...και αναρωτιέμαι....:
να αρχίσω-συνεχίσω να αγχώνομαι
ή απλά να καθίσω και να τις απολαύσω...

(βασικά, δεν είναι ερώτηση)
αλλά σε περίπτωση που απαντήσετε το Β'
(καθίσω και να τις απολαύσω)
θα σας πω: "μια κουβέντα ειν' αυτό"

...προς το παρόν.... βλέπουμε...
μετά... θα δούμε....

Jovanotti - Baciami Ancora
Lizzy Parks - Forever & A Day
Kormac - People Rising (feat. MC Little Tree)
Robin Thicke - Sidestep

thirty five cold minutes

creating at Casa - Thursday, March 10, 2011

Thirty Five Cold Minutes
01. Dikongue - Ndol'Asu
02. Loopa Scava Meets Cayetano - Up & Down (feat. Hain Teny)
03. Duke Jordan - Night In Tunisia (DJ Jazzy Jeff Remix)
04. Louie Austen - Myamy (Original Mix)
05. Blend Feat. Markos Koumaris - Colonial Mule
06. PAT Les Stache - Funk Suprema
07. Moca - So Funky
08. Parov Stelar - Good Bye Emily
09. B.T. Express - Do It
10. Chris Nemmo - Renovate

cover

descent into hades_

caro emerald that man

...αυτή τη φορά ο Π. με επισκέφτηκε μετά από πάρα πολύ καιρό. Ήρθε στον ύπνο μου αλλά δε θυμάμαι και πολλά καθώς ξύπνησα λίγο ανακατεμένος και κρύωνα κι από την προσπάθειά μου να καταλάβω τι είχε συμβεί και τι είχα δει στον ύπνο μου κατάληξα να μη θυμάμαι σχεδόν τίποτα...
Ήρθε λοιπόν όπως είπα και πιο πάνω αλλά αυτή τη φορά ήταν τελείως διαφορετικός. Πιο χαρούμενος, χαμογελαστός -ίσως και να γελούσε, δεν είμαι και σίγουρος καθώς τον έβλεπα από μακριά- με 'κείνο το ειρωνικό μισογελάκι. Ήμουν λέει πάνω σε μια χαμηλή ταράτσα, στον περιφερειακό Η ατμόσφαιρα ήταν περίεργα πού καθαρή και δεν είχε δέντρα με αποτέλεσμα να μπορώ να βλέπω όσο ήθελα ή όσο μου επέτρεπε το μάτι μου (δύο, έχω,οκ?). Υπήρχε κι ένα φως. Ίσως και να ήταν ήλιος αλλά αυτή τη φορά δε μας στράβωνε όπως την προηγούμενη απλά έδινε στα πράγματα μια διαφορετική υπόσταση. Είδα τον Π. να απομακρύνεται πηγαίνοντας, λέει, να πάρει τσιγάρα και θυμάμαι να παρακολουθώ τη φιγούρα του να μικραίνει στο βάθος του δρόμου μέχρι που τον έχασα.
Και μετά; Μετά τι; -Μετά δεν ξέρω.... μετά.... πέρασε κάποιος που μάλλον ήταν αφεντικό μου -και καλά- και του είπα πως θα φύγω να πάω να πάρω έναν καφέ και μου είπε "ΟΚ".

cayetano the better man

Ξεκίνησα και στο δρόμο -όπως γίνεται στα όνειρα- βρέθηκα σε κάτι που ήταν εστιατόριο πολυτελείας. Εκεί υπήρχε ένα μεγάλο μονοκόμματο τραπέζι μπλε ένα σωρό ομοιόμορφα ντυμένους -άντρες-γυναίκες-παιδιά- σε άσπρο-μαύρο κι ένα σωρό άτομα-υπηρετικό προσωπικό.
Έτρωγαν μια σούπα ακαθόριστου χρώματος -γκρίζα νομίζω- και από πάνω οι υπηρέτες συνέχιζαν να σερβίρουν.
-Που είσαι εσύ;
Τον τύπο που μου μιλούσε τον ήξερα από παλιά. Από ένα σύντομο διάστημα που είχα σε ένα ποστάλι.
-Έλα ρε, σε γνώρισα... συνέχισε. Κι ας έχεις αφήσει μακριά μαλλιά.
-Τα είχα μακρύτερα, έκανα εγώ αλλά τα έκοψα και σκοπεύω να τα κόψω κι άλλο.
-Μιας και είσαι εδώ δεν πας κάτι επιβάτες να τους δείξεις τις καμπίνες τους;
-Μάλιστα....
Ήταν πλωτό το εστιατόριο τελικά αλλά είχε κάτι που δεν είχα συναντήσει ποτέ. Όσα πλωτά εστιατόρια κι αν είχα επισκεφτεί
Δάσος (!!) Ένα πευκοδάσος με πολύ ψηλά πεύκα...
Βρέθηκα σε κάτι καταστρώματα περίεργα, σα να είχαν να πλυθούν πολύ καιρό και μετά
-όπως γίνεται πάντα στα όνειρα-
βρέθηκα να είμαι σε ένα παγκάκι και να πίνω καφέ ή κάτι που υποτίθεται πως ήταν καφές αλλά είχε μέσα γάλα και χωρίς αφρό, ούτε παγάκια. ενώ εγώ πίνω σκέτο με πολύ αφρό και πολλά παγάκια. ίσως να είχα κι ένα βιβλίο και άρχιζε να σουρουπώνει. Τότε ήταν που ήρθε ένας τύπος που γνώριζα πού καλά. Φυσικά και δεν έχω ιδέα ποιος είναι, έτσι;
-Α, καφέ πίνεις; Τον παίρνει και τον ρουφάει με τη μία... Τότε θυμήθηκα που μου είχαν πει (ποιος άραγε) πως έχει συνήθειο να πίνει τους καφέδες των άλλων.
-Τον ήθελες; μου λέει έπειτα από λίγο.
-Όχι, άλλωστε είχε γάλα κι απορώ πως έβαλα γάλα αφού τον πίνω σκέτο. Είπα...
και την επόμενη στιγμή είχα χυμό βύσσινο με λίγο καφέ και γάλα μέσα...
Ήπια λίγο και του τον έδωσα να πιει...
Καθόταν στην άκρη στο παγκάκι κι εγώ κάτω, στη ρίζα του... ήμασταν σε μια πλαγιά, καθαρισμένη από χόρτα κλπ και μερικά και μερικά μέτρα πιο κάτω ακούγαμε το κελάρυσμα του νερού.
Είχε μια ρεματιά με πλατάνια...

Όταν ξύπνησα, το πρώτο πράγμα που έκανα, ήταν ν' ανοίξω την εξώπορτα και να μυρίσω τη βροχή...
Έβρεχε ξανά....

de-phazz the good boy stepin nerve mix

spring's call

ήρθε και η Άνοιξη...
'ντάξει, έτσι κι αλλιώς θα 'ρχότανε, θα μου πείτε. και θα συνεχίσετε...
"τι μας το λες, για νέο"
όχι, απλά ήταν ένας τρόπος για ν' αρχίσω το ποστ...
βασικά, πριν κάτι μέρες-καλύτερα- πριν κάτι νύχτες, είχα συνθέσει ένα άλλο ποστ να γράφω
καθώς είχα κάνει μια μεγάλη βόλτα με τα πόδια και με το γνωστό μου τρόπο (σκυφτός με τα χέρια στις τσέπες και τους γιακάδες σηκωμένους) αλλά -πάντα αυτό το "αλλά", μεσολάβησαν κάποια τηλεφωνήματα, στη συνέχεια πήγα για καφέ σε ένα μαγαζί που έπαιζε άθλια μουσική
κι όσο κι αν κλωθογύριζα το ποστ στο μυαλό μου τελικά το ξέχασα. Ε αυτά. θέλετε κι άλλα?

Σήμερα το πρωΐ λοιπόν, για λόγους που δε σας αφορούν, βρέθηκα από νωρίς έξω. όταν λέμε έξω εννοούμε, έξω στη φύση, με κρύο, αέρα, κρύο αέρα, καφέ ευτυχώς και ήλιο φυσικά, πουλιά κλπ...
ότι παρέχει απλόχερα η φύση δηλαδή. Εκεί τράβηξα και τις φωτογραφίες που κοσμούν το ποστ...
τα κομμάτια ήταν φορτωμένα στο iPod κι επειδή γουστάριζα, ήρθα στη συνέχεια σπίτι και τα μιξάρισα...
Το μιξ το ακούτε πατώντας στο "πλαίυ", τις εικόνες τος βλέπετε σε πλήρες μέγεθος με το γνωστό τρόπο.
Αυτά τα λίγα κι όπως λέω και δίπλα στο cBox αλλά και σε άλλα blogz που επισκέπτομαι όποτε το θυμάμαι
"Καλό μήνα + καλή εποχή"

Download

rain_

κατηφορίζαμε κι έβρεχε. γλυστρούσαμε, πέφταμε, σηκωνόμασταν και συνεχίζαμε...
η βροχή μας είχε περονιάσει αλλά συνεχίζαμε χωρίς να ξέρουμε για που τραβάγαμε...
τίποτα...
κι ύστερα... φως. ήταν όμως ή απλά έτσι μας φάνηκε;
σήμερα δε μπορώ να πω με σιγουριά αλλά τότε, εκείνη τη μέρα που έμοιαζε με νύχτα
θα έπαιρνα όρκο πως ήταν φως. όμως... δε μπορώ να ορκιστώ πως θα έπαιρνα κι όρκο...

το προηγούμενο βράδυ ονειρεύτηκα... ήταν ένα παράξενο όνειρο -όσο παράξενα μπορεί να είναι τα όνειρα. παρέλασαν από αυτό όλοι..
παλιά αφεντικά. μήπως να τους λέω εργοδότες;
γκόμενες-αυτές από απόσταση και ξεθωριασμένες-βρέθηκα και σε κάποιο μέρος που ήταν λέει νησί. με περίμενε ένας φίλος -όχι από αυτούς με τη γραμμή στη μέση(~~φίλος~~)- κανονικός φίλος.
είχε λέει τραπέζι κι εγώ θα πήγαινα με τη γυναίκα μου [ήμουν παντρεμένος στο όνειρο]. έφτασα και της είπα να περιμένει. μπήκα μέσα. ήταν μια μακρόστενη σάλα με ένα σωρό άσχετους που γνωρίζω αλλά δε μιλάω κι ούτε θέλω κιόλας. πέτρινη σάλα με χρώμα ώχρας στους τοίχους και το τραπέζι μακρόστενο κι αυτό χωρίς τραπεζομάντιλο κι είχε πάνω απ' όλα...
ξαναβγήκα -μην έρθεις, της είπα -γιατί; -που να σου εξηγώ τώρα, δε θα καταλάβεις, θα στο πω όσο πιο απλά γίνεται, συνέχισα, να, όλοι αυτοί δεν είναι έτοιμοι να σε δεχτούν ακόμα κι εγώ σε θέλω μόνο για μένα -ευτυχώς που το είπες απλά -ναι, πάω τώρα κι έρχομαι, εσύ καλύτερα πήγαινε στο λιμάνι να περιμένεις -καλά...
και μετά.. μετά βρέθηκα σε ένα κρεββάτι μέσα σε ένα δωμάτιο με άλλους δύο. θα κοιμόμασταν.
αυτοί οι δύο μαζί κι εγώ σε ένα μονό με το προσκεφάλι να βλέπει προς την πόρτα...
μετά είχε ήλιο. πολύ ήλιο που σχεδόν έδυε όμως αλλά ήταν παράξενα λαμπερός. πώς κατάλαβα πως έδυε; μα από τις σκιές των δέντρων... να είχε δέντρα και ήμουν πάνω σε ένα λόφο κι ο ήλιος μου θύμιζε τον ήλιο που έβλεπε ο Σπυριδάκης στη "Γλυκειά Συμμορία" και μετά... μετά τι; μετά, είχα μόνο δύο ώρες μέχρι να φύγει το πλοίο και πηγαινα με τα πόδια έχοντας χαθεί σε κάτι τεράστιους δρόμους με περιβόλια, βίλες και πορτοκαλιές κι ένα σακ βουαγιάζ σκούρο μπλε. απλά ο δρόμος με πήγε στη γενέτειρά μου και με θυμάμαι να σκέφτομαι πως δεν ήξερα αυτή τη διαδρομή για να φτάσω "εδώ" και πως "να το θυμάμαι όταν ξανάρθω". στο λιμάνι έφτασα στο τσακ...

συνεχίσαμε να προχωράμε κι έβρεχε. κι αυτή η γαμημένη η βροχή... έβηχα κι όσο έβηχα, έβηχα περισσότερο και ήταν σα να έβλεπα αστραπές ... το φως που λέγαμε νωρίτερα αλλά δεν είμαι σίγουρος για τίποτα τώρα πια..
Προχωρούσαμε συνέχεια θυμάμαι. μέσα στο δάσος που έμοιαζε να μην έχει άκρη. ο ένας πίσω από τον άλλο με τη βροχή να πέφτει δυνατά πάνω στις πλάτες μας και χωρίς να μιλάμε. τα χερια βαθεία μέσα στις τσέπες. δεν ξέρω πότε φτάσαμε κάπου -αν φτάσαμε ποτέ- ούτε ξέρω αν είχα τις αισθήσεις μου γιατί το μόνο που θυμάμαι καθαρά, είναι ομίχλη αλλά κι αυτό ίσως να είναι από τη βροχή στο δάσος. ξανασυναντηθήκαμε πολλές φορές στο μέλλον -όχι βέβαια όσες θα θέλαμε- αλλά ποτέ δεν αναφερθήκαμε σε αυτό. κανείς μας. ποτέ δεν έμαθα με σιγουριά τι ακριβώς έγινε τότε. και το σίγουρο είναι ένα. τώρα πια, δε θα μάθω ποτέ....

Paulo Rocha - Yogic Flying
Depeche Mode - I Feel You (Electronic Guitar Infusion Remix)

τρία μείον ένα ίσον δύο_

Chocolate Genius Incorporated - Enough For You

αναμασώντας_

βρέχει, βρέχει, βρέχει_
συνεχώς βρέχει... μερικές φορές σταματά αλλά μετά ξαναρχίζει_
Η Βροχή -το έχουμε ξαναπεί αυτό- μου θυμίζει ταινίες του Νίκου Νικολαΐδη_
Τις μέρες αυτές, ξαναβλέπω ταινίες του_

Διαβάζουμε βάζοντας το δίσκο να παίζει_

Etta James - I Found A Love

Download mp3

- Είχες αφήσει την πόρτα ανοικτή κι έρχεται θύελλα
- Κι απ' ότι θυμάμαι εσύ πάντα ερχόσουν με τη θύελλα
- Μόνη σου είσαι;
- Καραμέλες.. Καραμέλες κανέλας
- Καραμέλες κανέλας
- Σταμάτησε η μουσική
- Κάποτε οι μουσικές τελειώνουν
- Όχι αυτή. Δεν τελειώνει έτσι. Δε θυμάσαι
- Θυμάμαι πολύ καλά
- Που πας;

- Είδες πόσο έχει αλλάξει; Δεν έχει αλλάξει; Έχει αλλάξει
- Δεν μπόρεσα να τον δω! Έχει αλλάξει
- Ναι, έχει αλλάξει. Έχει γίνει πιο ωραίος από τότε. Θα 'ρθεις μαζί μου
- Που;

«Σου γράφω χωρίς διεύθυνση.

Εδώ σε σκέφτομαι.
Χαράζω στα νερά της λίμνης το περίγραμμα των ματιών σου.
Είπα στις βροχές να πέφτουν κοντά μου,
μα πέφτει μόνο ένα ξερό φθινόπωρο και είμαι μόνη.
Πλήξη, ρυτίδες στο πρόσωπο...
Είχες ομίχλη όταν σε γνώρισα»

- Σας είδα που κάνατε έρωτα, την ημέρα του γάμου μας...
- Κάναμε έρωτα;
- Ναι... αλλά έμεινε μαζί σου
- Πάντα μαζί μου μένανε

«Όταν την άφηνα κι έφευγα έτρεχε πίσω μου γιατί φοβότανε.

Και ήξερε πως κανένας δεν την αγαπούσε όπως εγώ.
Γιαυτό και δε με πείραζε που με βασάνιζε έτσι.
Με είχε ανάγκη. Για να είναι κακιά.
Και μένα μου άρεσε που της έδινα αυτή την ευκαιρία.
Νομίζω όμως ότι με αγαπούσε. Γιαυτό με αγαπούσε.
Έτσι ήταν φτιαγμένοι οι κανόνες μας από τότε που ήμαστε μικρές.
Τελικά ξεκινήσαμε να μεγαλώσουμε μαζί αλλά... δεν πήγαμε πολύ μακριά»

«Βέβαια, μπορούσα να φύγω και να γλιτώσω τη ζωή μου αλλά
όταν το έδαφος γλιστράει κάτω από τα πόδια σου
πρέπει αυτός που θα σε πιάσει ή θα σε σπρώξει παρακάτω
να είναι κάποιος που αγαπάς πολύ.
Μόνο τότε όλα αρχίζουν να έχουν κάποια σημασία»

- Μη φύγεις, Βέρα. Σ' αγαπώ!
- Κι εγώ Έλσα. Κι εγώ...

τι είπες;

ημέρες καρμπόν/ηλιόλουστες μέρες/καλοκαιρινές μέρες στην καρδιά του χειμώνα/αχρηστία/και μετά;/μετά, τι;/ποιος νοιάζεται για το μετά/δεν ξέρω/ξέρεις εσύ;/δε μιλάς ε;/εμ, βέβαια/ποτέ σου δε μιλάς/παλιά μιλούσες όμως/αλλά τότε ήταν αλλιώς/ήταν "παλιά"/ξέρω-ξέρω/και τώρα αλλιώς είναι/δεν είναι;/πάλι δε μιλάς/δεν πειράζει/μιλάω εγώ/τι είπες;/δε μίλησες;/τι ξέρω/απλά, παραμυθιάζομαι/μ' αρέσει μερικές φορές να νομίζω πως μου μιλάς/μόνο σε μένα/εκείνες τις φορές που είμαι μόνη μου/θυμάσαι τότε που.../όχι, δε θα σου πω/αν θέλεις θυμίσου από μόνος σου/κι αν θέλεις/μου το λες/και που ξέρεις/μπορεί να θυμηθήκαμε το ίδιο/ούτε μια στο άπειρο, θα πεις/αλλά δε με νοιάζει/το μόνο που με νοιάζει είναι άλλο/αλλά απόψε λείπεις κι εγώ δε θέλω να το μοιραστώ/ούτε μαζί σου/ούτε με κανέναν άλλο/χέστηκες, ε;/"όχι" θα πεις/αλλά δε θα με κοιτάς στα μάτια/παλιά το έκανες/τι ποιό;/αυτό/τι ποιο αυτό;/με κοιτούσες στα μάτια/δεν το θυμάσαι ε/φυσικά/έχεις επιλεκτική μνήμη/ναι ξέρω/παλιά, ήταν αλλιώς/αλλά να σου πω κάτι;/όχι, θα στο πω/μην κλείνεις τ' αυτιά σου/αν τα κλείσεις θα στο γράψω/ξέρεις, σε αντίθεση με σένα, θυμάμαι ακόμα να γράφω/τι;/τι να σου γράψω;/έχω πολλά να σου γράψω/εσύ δε θέλεις/εσύ δε μ' αφήνεις/παλιά με άφηνες/αλλά τώρα δεν είναι παλιά/τώρα άλλαξες/σιγά που άλλαξες/απλά έτσι θέλεις να νομίζεις/εγώ που σε ξέρω από παλιά ξέρω πως δεν άλλαξες/δε με νοιάζουν αυτά που πιστεύεις/ούτε πως δεν είναι όπως παλιά/όμως, να/παλιά, μ' έπαιρνες και μια αγκαλιά/παλιά όμως/καλά, φύγε πάλι/εγώ θα μείνω/θα βάλω λίγη μουσική/θαναψω κι ένα τσιγάρο/τι παει να πει πότε το άρχισα;/από παλιά/αλλά να, ξέρεις τώρα/τώρα δεν είναι παλιά/ελα, μη σε κρατάω/γεια...!!!