M31

glass sphere, part 1

2012-01-24T16:45:00.013+02:00

dire sTraits - ride across the river - CD RIP

είχα βρεθεί σε κείνο το βρωμομάγαζο σχεδόν τυχαία. Ήταν απομεσήμερο -είχε βρέξει κιόλας και τα φώτα τα είδα την τελευταία στιγμή. Ο Ουρανός ήταν τέτοιος που έμοιαζε με σούρουπο. Άνοιξα την πόρτα και η μπόχα που πετάχτηκε έξω, με τύλιξε. Πήρα μια βαθιά ανάσα κι έσυρα τις λασπωμένες μου μπότες στο σανιδένιο, σκοροφαγωμένο πάτωμα.
Γρύλισα κάτι που έμοιαζε σα χαιρετισμός ή μπορεί σαν τέτοιο να τον εξέλαβαν επειδή καθώς κατευθυνόμουν στο τραπέζι δίπλα από την τεράστια τζαμαρία κάποια κεφάλια γύρισαν προς το μέρος μου. Κάθισα στη σανίδα που περνιόταν για καρέκλα κι άφησα να πέσει με θόρυβο στο πάτωμα το διπλό σακίδιο της σέλας. Το έσπρωξα κάτω από το τραπέζι και βόλεψα όσο καλύτερα μπορούσα το σώμα μου πάνω στη σανίδα προσπαθώντας να πονάω όσο το δυνατόν λιγότερο.
Έδωσα την παραγγελία στον βρωμιάρη που ήρθε -πατάτες, κρέας, μια μπύρα μπέικον και αυγά, τίγκα στη χοληστερίνη θα έλεγε ο Κάππας αλλά αυτός δεν ήταν εδώ σήμερα.

Βρέθηκα να χαζεύω το τζάμι και έξω από αυτό. Ήταν απλά ένα τζάμι, χωρίς ανοίγματα ή φύλλα. κι απ' έξω ο Ήλιος που μόλις είχε σκάσει το έκανε να μοιάζει με θερμοκήπιο. Και πάνω του μύγες. "Σωρό οι μύγες" θα έλεγε ο Κάππας αν ήταν εδώ αλλά δεν ήταν. έμεινα να χαζεύω τις βρωμόμυγες πάνω στο τζάμι όσο περίμενα και χανόμουν μέσα στις σκέψεις μου.
Πως είχα βρεθεί εδώ; Τα πράγματα είχαν πάει ακριβώς όπως τα είχα σχεδιάσει και τώρα πια ήμουν ο Αρχηγός τους. Μπορούσες να με αποκαλέσεις και βασιλιά του κόσμου ολόκληρου χωρίς αυτό να ήταν υπερβολή. Σκεφτόμουν και χάζευα τις μύγες πάνω στο τζάμι...
"Σωρό οι μύγες" σα να τον άκουσα ξανά...
Σκέφτηκα την πόλη που είχα διασχίσει νωρίτερα -πόλη-φάντασμα πριν βρεθώ εδώ που ήμουν τώρα. θα γύριζα αργότερα. κάτι θα υπήρχε για να περάσω τη νύχτα...
Τεντώθηκα και κοίταξα έξω από το τζάμι. Ψιχάλιζε... την προσοχή μου, την τράβηξε ένα μπουκάλι με κάτι μαραμένα φυτά στην άκρη του παραθύρου. Ξανακοίταξα τη βροχή.
Άκουσα θόρυβο και γύρισα απότομα. Ο τεβερνιάρης με τη λιγδιασμένη ποδιά, έφερνε την παραγγελία. Τα άφησε κι έπεσα με τα μούτρα στο φαγητό...

(συνεχίζεται)

Raphael Pistachio - Guitar Tryout
The Village Stompers - Washington Square
Pink Martini - Anna

(no user found)

2012-01-09T12:44:00.005+02:00

(γύρω από το ίδιο θέμα)

έβρεχε. όχι καταρρακτωδώς αλλά είχε μια γαμημένη ψιχάλα που του τρυπούσε σα βελόνες το πρόσωπο Οδηγούσε εδώ και ώρα εκείνη ταν παμπάλαιη μονοκύλινδρη μπεμβέ χωρίς κράνος και φυσικά χωρίς γάντια. κι έβρεχε. φορούσε τον παλιό ναυτικό του επενδύτη που είχε ξεθάψει από τη ντουλάπα στο πατάρι και τα μαλλιά του που τον τελευταίο καιρό τα είχε αφήσει να μακρύνουν -όχι πολύ αλλά είχαν ένα αξιοπρεπές μήκος, ήταν κρυμμένα μέσα σ' ένα μαύρο παλιό σκουφί που είχε βρει στην τσέπη του επενδύτη.
Ξεκίνησε το ταξίδι χωρίς να το έχει προγραμματίσει, είχαν τσακωθεί -τώρα τελευταία τσακώνονταν συνέχεια αλλά αυτή τη φορά είχαν πέσει και κάτι ψιλές -κι από τις δύο πλευρές για να είμαστε δίκαιοι- έσπασαν και κάτι γυαλικά, για το τελευταίο χάρηκε επειδή δεν τα γούσταρε καθόλου κι αυτός έφυγε για να μη γίνουν τα πράγματα χειρότερα. Γουόκμαν, επενδύτη κλπ τα βρήκε όλα στο πατάρι. Είχε καταφύγει εκεί για κάποια βιβλία μετά τον τσακωμό αλλά τραβώντας ένα από αυτά έπεσε κάτω το κλειδί της μηχανής κι όλα τ' άλλα έγιναν ενστικτωδώς σαν να περίμεναν από πάντα.
Φόρεσε τον επενδύτη, βούτηξε το γουόκμαν, είχε και κασέτα μέσα, το 'χωσε στη δεξιά τσέπη του, έβαλε το σκουφί μέχρι τ' αυτιά, ξεσκέπασε τη μπεμβέ και την κύλησε απαλά στο δρόμο και την έβαλε μπροστά στην κατηφόρα καμιά εκατοστή και παραπάνω μέτρα μακριά από το σπίτι.
Και μετά, ούτε κατάλαβε πως είχε βρεθεί σ' αυτές τις γαμημένες τις στροφές αναγκασμένος να πηγαίνει με δέκα επειδή έβρεχε κι αυτός δεν ήταν κατάλληλα εξοπλισμένος για τέτοιο ταξίδι. ευτυχώς που είχε και τη μουσική...
...στην αλάνα που άραζαν το καλοκαίρι, καμιά κατοστή μέτρα από την παραλία, μπήκε μαλλιοκούβαρα και παραλίγο να σαβουριαστεί. ήταν έτοιμος να πηδήξει και να παρατήσει το σαράβαλο αλλά τη γλύτωσε την τελευταία στιγμή...
Κατέβηκε βγάζοντας λίγο το κλειδί πάνω από το φανάρι παραμερίζοντας το λάστιχο που το συγκρατούσε να μην πετάγεται και το άφησε εκεί... "Το πολύ-πολύ, κάποιος να την κλέψει και να γλιτώσω από τα σαράβαλο, σκέφτηκε...
Κατέβασε τα ακουστικά στο λαιμό, σήκωσε τους γιακάδες, έχωσε τα χέρια στις τσέπες και τα παλιά ολστάρ στην άμμο και τράβηξε κατά την παραλία. φυσούσε αλλά η βροχή είχε κόψει κάπως. Μάζεψε καλάμια και παλιόξυλα κι άναψε φωτιά, στο γνώριμο σημείο, με ζίππο παρακαλώ... όταν η φωτιά πήρε να φουντώνει, τράβηξε ένα κούτσουρο, κάτασπρο από την αρμύρα και κάθισε δίπλα της αγκαλιάζοντας τα γόνατα του...
τον ξύπνησε η κασέτα που είχε αρχίσει να ρετάρει, τελείωναν οι μπαταρίες. σηκώθηκε, τεντώθηκε -σε καμιά ώρα θα νύχτωνε, έβγαλε το γουόκμαν και πήρε την κασέτα, την ακούμπησε στο κούτσουρο που κοιμόταν μέχρι πριν από λίγο, τύλιξε τα ακουστικά γύρω του και το εκσφενδόνισε όσο μακρύτερα μπορούσε στα κύματα "Θα σε βρω το καλοκαίρι" του είπε. Πήρε να ανηφορίζει. Δε χρειάζομαι μουσική για να γυρίσω, μονολόγησε. ας σκεφτώ και μια φορά....
Την κασέτα την ξέχασε στο κούτσουρο...

Τα κομμάτια που είχε μέσα, τα γράφω στα σχόλια για ευνόητους λόγους
και με αλφαβητική σειρά παρακαλώ_
Εσείς τα κατεβάζετε από εδώ
Είναι τα κομμάτια που διάλεξα για να μιξάρει όποιος γουστάρει,
αυτά που λέγαμε στο προηγούμενο ποστ.
Εγώ τα έχω έτοιμα και το μιξ, εσάς περιμένω_
cover details

tacones lejanos (ψηλά τακούνια)_

2011-12-28T17:54:00.015+02:00

tacones lejanos
-ψηλά τακούνια, χωρίς μίνι, με κάλτσες από αυτές με τη ρίγα πίσω, ξέρετε τι εννοώ, έτσι; έχουμε και κάποιες απαιτήσεις από τις γυναίκες ή έστω σαν αυτές που φορούν οι Βέρα με την Έλσα στη γνωστή ταινία του νίκου νικολαΐδη_

το θέμα όμως είναι άλλο. μοιραζόμαστε εδώ πέρα μουσικές δηλαδή, εγώ ποστάρω κομμάτια που ακούω και μ' αρέσουν κι όποιος θέλει τα παίρνει και τ' ακούει κλπ. υπάρχει ρε παιδί μου ένα αλισβερίσι πάνω κάτω. σωστά μέχρι εδώ; σωστά θα σκεφτείς αλλά δε θα το γράψεις. 'ντάξει, το ίδιο κάνω κι εγώ το θέμα όμως είναι πάλι αλλού, στη μουσική και στα κομματάκια που λέγαμε παραπάνω, δηλαδή, εγώ έλεγα κι εσείς διαβάζατε αναρωτούμενοι που στο διάλο θέλει να καταλήξει αυτός -εγώ δηλαδή. με δυο λόγια: ανεβάζω πολλές φορές μιξαρισμένα -σαν το σημερινό καλή ώρα- σετάκια, γράψω κι από κάτω τη λίστα και μπορεί να έχει η λίστα μέσα κάνα πιασάρικο τραγουδάκι που θα κινήσει το ενδιαφέρον, δυο-τρεις αλλαγές -όχι παραπάνω μπορεί και να βγουν ωραία-να πετύχουν δηλαδή κι όχι σαν τις περισσότερες που αλλού πατάνε κι αλλού βρίσκονται, μπορεί από περιεργεια ή δεν ξέρω τι άλλο να το κατεβάσετε. μπορεί να το ακούσετε, μπορεί και να το ξεχασετε. εγώ τα έχω κάνει όλα αυτά που περιγράφω...
πάλι όμως δε φτάνουμε στο ζουμί της υπόθεσης που σαφώς δεν είναι η ταινία του νικολαΐδη αλλά τα μιξαρισμένα. θα φτάσουμε και σ' αυτό στην αμέσως επόμενη παράγραφο.

Λέω λοιπόν, όσοι διαβάσουν το ποστ και δε βαρεθούν να απαντήσουν να προτείνουν -μαζί κι εγώ καμμια δεκαριά με δεκαπέντε κομμάτια, να βγάλουμε ένα μέσο όρο -αν μπορούμε να το πούμε κι έτσι- κομματιών και να τα μιξάρει ο καθένας όπως γουστάρει και να ανεβάσουμε τα μιξάκια, είτε εδώ, είτε στο mixcloud.
να δούμε εν ολίγοις και μια διαφορετική άποψη σε κάτι παρόποιο ή σχεδόν παρόμοιο
αυτά τα λίγα λοιπόν, καθώς τελειώνει το 2011
πάμε να δούμε το τελευταίο για το 2011 σετ_
tacones lejanos_

01) Afternoons IN Stereo - Modernist Abode
02) Sporto Kantes - Mundo
03) The Gun Club - Cry To Me
04) Slim Moore And The Mar-Kays - Is It Because I'm Black?
05) Marvin Gaye - T Plays It Cool
06) 80's Casual - Fiesta (Original Mix)
07) Gil Scott-Heron - Gun
08) Fort Knox Five - The Brazilian Hipster
09) Thievery Corporation - Shiva (Govinda Remix)
10) Yomakomba - Sundance Groove
11) See-I - Soul Hit Man (The Funk Hunters Remix)
12) Cayetano - Sweet Poke
13) Noiseshaper - Dunk
14) Yomakomba - Mediterranean Cruisin
15) Eddie Roberts - Eazin' Down
16) Cayetano - Oye Muchacho
17) Mario Biondi - I'm Her Daddy (Daddy's Poin Of View Version)
18) Jimi Hendrix - Foxy Lady (Rob Tex Mix)
19) Gill Scott-Heron - Grandma's Hands
20) Anthony Joseph & The Spasm Band - Bossa For Dalston (Bonus Track)
21) The New Mastersounds - Better Off Dead
22) Sola Rosa - Lady Love (feat. Bajka)

also on mixcloud
text

UPDATE: Οι προτάσεις μαζεμένες
UPDATE No 2: Οι προτάσεις στο youtube

rainy night's soundtrack_

2011-12-22T03:47:00.010+02:00

βροχή/για ατμόσφαιρα/κι αέρας/νυχτερινοί ήχοι καταιγίδας/πολυθρόνα, πράσινη, παλιά/καφές/κατακάθια καλύτερα/υπολείμματα πες/το είπες;/who cares/cmd+space/κάρβουνα/που υπήρξαν ξύλα/μουσική/εικόνες θολές/πάλι σε πήρε ο ύπνος και ονειρεύεσαι;/με ρωτάς;/όχι, σκέφτομαι φωναχτά/λίγο κρύο/κι άλλοι ήχοι καταιγίδας/και χαμηλός φωτισμός/για ατμόσφαιρα;/χέστηκα για την ατμόσφαιρα/έτυχε/για ατμόσφαιρα, έχουμε τη βροχή/ναι, σωστά/θέλεις τσιγάρο/θα στρίψεις;/δεν έχεις χεράκια;/αστραπή/ξάφνιασμα/κενό/όχι αέρος/γενικά/ξέρεις πως είναι, έτσι δεν είναι/τι με κοιτάς έτσι;/πως;/σα να θέλεις να μου πεις κάτι/όχι/τι όχι/δε θέλω να σου πω κάτι/καλά...

με όλα αυτά κι ακούγοντας τα κάτωθι κομμάτια μου ήρθε το άρωμά σου. πετάχτηκα πάνω -κανένας, το δωμάτιο πιο κρύο κι από... (σκέψου εσύ από τι). τα ρούχα τα είχα πάρει από την απλώστρα και νωρίτερα είχα πλυθεί καλά. δεν υπήρχε περίπτωση να υπήρχαν υπολείμματα. όπως δεν υπήρχε και περίπτωση να πέρασες, άλλωστε έβρεχε και συ τι βροχή τη σιχαινόσουν..
νέα σου δεν είχα, για μέρες τώρα και μάλλον δε θα είχα και για μέρες μετά -νόμιζα, εκείνο το βράδυ, έτσι; κάποιες μέρες μετά, έμαθα -μη σε νοιάζει από ποιόν- πως εκείνο το βράδυ είχες ατύχημα. έφταιγαν τα φώτα; η βροχή που τόσο σιχαινόσουν; μπορεί και να έτρεχες αλλά έβρεχε. και ήταν αργά... δε θέλω να μιλήσω άλλο...

soundrack
Thievery Corporation - Weightless
Beirut - Nantes
1 Giant Leap - Passion (feat. Michael Franti)
Momus - London 1988
Loop Guru - Hymn
Iggy Pop And Goran Bregovic - TV Screen
Pascale Comelade - The Skatalan Logicofobism
Nick Drake - Day Is Done
(youtube playlist)

ΥΓ: στο τασάκι, υπάρχουν ακόμα κάποια αποτσίγαρα με ίχνη από τα κραγιόν σου, καιρό τώρα, παρατημένα και ξερά. δυο χρόνια και δυο μέρες...

trip and return_

2011-12-13T10:59:00.007+02:00

είναι που βρέχει -σαν τις ταινίες του Νικολαΐδη/ο καπνός που έχει υγροποιηθεί/και στα δύο σακουλάκια/οι μέρες που τρέχουν και παρ' όλα αυτά όλα μοιάζουν σα να 'γιναν χθες/το χθες που μοιάζει να είναι μακριά/ χιλιάδες χρόνια πριν που θα 'λεγες και συ/η μυρωδιά του καπνού από τα τζάκια που σιχαίνομαι να μυρίζω/που βρομίζει τα απλωμένα ρούχα στα σκοινιά και στα σύρματα/αυτή η γαμημένη υγρασία/που πάμε κι ερχόμαστε/ομίχλη/γενικά κι όχι ως τον παράδεισο/ταξίδια κι επιστροφές/οι επιστροφές πάντα πιο γρήγορες/τα τελούρια ρεύματα φταίνε, μου λες/"ποιός τα γαμεί" σκέφτομαι μέσα μου/συμφωνώ φωναχτά/πάμε σιγά ν' απολαύσουμε τη διαδρομή/μουσική από τα ηχεία/εναλλαγή τοπίων/λάθος δρόμος/πίσω ξανά/κι άλλη μουσική/χαμόγελα/μελαγχολικά ενίοτε/ξέρεις τώρα/ο καπνός που σου τυφλώνει τα μάτια/σου βρομίζει τα ρούχα/καφέδες/κι άλλοι καφέδες/και μουσική/σωρό μουσική/θυμάσαι;
πάλι βρέχει_

trip and return

Trip And Return by Miliokas on Mixcloud

TRACKLIST (creating onWednesday, December 7, 2011)
01) Iiro Rantala New Trio - Elmo
02) The Bas Lexter Ensample - Light
03) Lack Of Afro - A Time For (feat. Wayne Gidden)
04) Orelha Negra - Lord
05) MR. Confuse - Feel The Fire
06) Palov - The Dude (Angelos Angelides)
07) Thievery Corporation - Fragments
08) AM & Shawn Lee - Lonely Life
09) 80's Casual - Fiesta (Gramatik Remix)
10) Anthony Joseph & The Spasm Band - She Is The Sea
11) Cayetano - Oye Muchacho (Radio Promo)
12) Sharon Jones & The Dap-Kings - Genuine, Part 1
13) Lossy - Rain Came Down
14). Cayetano - The K Blues
15) Palov Feat. Faye - Troubles (Jazz K. Lipa Remix)
16) BoogieWood - Guy Le Arch
17) See-I - Haterz 24-7 (Fort Knox Five Remix)
18) J Melik - Cyclothymic Chick (Pabola)
19) Mario Biondi - I Can't Keep From Cryin' Sometime (Inner Mix, Part 2)
20) Anthony Joseph & The Spasm Band - Griot
21) Michael Kiwanuka - Tell Me A Tale
22) Cayetano - Another Galaxy (feat. Kozalias) 

ask for link-in comments
on mixcloud
AUditors DOmination - Viejos Amigos (Bonus Track)

CAYETANO LIVE BAND LIVE @ BOXX (Ιωάννινα)

2011-12-06T23:59:00.012+02:00

με το που βγήκαμε από το BOXX, περασμένες μία το πρώτο πράγμα που είδα μπροστά μου ήταν η ομίχλη που τύλιγε τα πάντα. ομίχλη ως τον παράδεισο...
είχε προηγηθεί μια σειρά γεγονότων που μόνο ευχάριστα μπορεί να τα χαρακτηρίσει κάποιος δεδομένου πως ήπια καφέδες παραπάνω από υποφερτούς... άγγιζαν τα όρια του "αρκετά καλού καφέ" και ξέρεις τώρα πόσο ιδιότροπος είμαι εγώ με τους καφέδες...
Πέραν των γεγονότων των ευχάριστων που λέγαμε παραπάνω πως είχαν προηγηθεί και μας είχαν φτιάξει τη διάθεση, ήταν και το live από τους cayetano live band στο BOXX στα Ιωάννινα που μας έκανε να μη μας νοιάζει, ούτε το ταξίδι της επιστροφής που θα ακολουθούσε, ούτε το κρύο και η υγρασία, ούτε η ομίχλη ως τον παραδεισο, ούτε τίποτα...

Η μπάντα βγήκε κατά τις εντεκάμιση -κάποια μικρή καθυστέρηση και όλοι αχτένιστοι- αυτό ήταν το πρώτο που παρατήρησα...
Με τον Γιώργο Περίν στα φωνητικά -νέο πρόσωπο ενώ οι υπόλοιποι ήταν όπως τους ξέραμε...
Το μαγαζί δεν ήταν κατάμεστο, είχε έναν ικανοποιητικό αριθμό ατόμων, μουδιασμένοι στην αρχή ή τουλάχιστον έτσι τους έβλεπα εγώ οι οποίοι όμως ξεδιπλώθηκαν στη συνέχεια. σα να ξεθάρρεψαν ένα πράμα, ήταν και η ενέργεια της μπάντας αλλά και η διαφορετική ενορχήστρωση των κομματιών που όπως και να το κάνουμε μας έκαναν όλους να θέλουμε να κουνηθούμε στο ρυθμό τους..
Με ντουντούκες, παραμορφωμένα φωνητικά, samples κι ότι άλλο θέλεις, απ' όλα είχε η βραδιά, μέχρι και τα πνευστά που γουστάρω να ακούω και που έκαναν μέχρι το τέλος να κουνιούνται ακόμα και τα σκαμπώ...

...με παραπάνω από τα "κανονισμένα" encore και με καινούργια κομμάτια από τον επικείμενο δίσκο, όπως το be my queen αλλά και με τα παλιότερα να λαμβάνουν άλλη υπόσταση από τη φωνή του περίν ενώ ο ίδιος ο cayetano στις λούπες, στις φωνές, στα σάμπλς κλπ. Τ μικροπροβλήματα που υπήρξαν στον ήχο κανέναν δε επιρέασαν, άλλωστε, κάθε λάιβ που σέβεται τον εαυτό έχει πάντοτε από αυτά, αλλιώς τι λάιβ τα θα ήταν...

βγαίνοντας έξω λοιπόν μετά το τέλος, με τα χέρια στις τσέπες κι ένα ξένο μπουφαν παραμάσχαλα, αυτό που σκεφτόμουν ήταν το τι έχασαν όσοι για οποιοδήποτε λόγο δε παρεβρέθησαν. όχι πως ήταν το κοσμοϊστορικό γεγονός αλλά όπως και να το κάνουμε από κάτι άλλα, είναι κλάσεις ανώτερο...
Έτσι δεν είναι;

Cayetano - Oye Muchacho

get track

This tune has been made by Cayetano for his DJ-Sets.

"Oye Muchacho" is in fact another modern version of "Adios Mi Espana Querida" with Antonio Molina's voice.
The original version can be found in the soundtrack "El Pescador De Coplas" (1953).
A film directed by Antonio del Amo.

-This track is just for personal and not any commercial use.

-You can't find it in any of Cayetano's albums and it won't be part of any future release as well.

-It is made to be free, so please don't forget to give credits if you post the track in your blog or website.

path_

2011-11-30T20:49:00.008+02:00

Sharon Jones And The Dap-Kings - I'm Not Gonna Cry

Sola Rosa - Humanised (feat. Bajka)

...είχαμε χαθεί λέει στο δρόμο με τους ευκαλύπτους..
βασικά δεν είχε γίνει έτσι ακριβώς, γυρίζαμε όμως από κάποιο σημαντικό μήτινγκ. Τώρα, πόσο σημαντικό ήταν εκείνο το μήτινγκ δεν μπορώ να γνωρίζω επειδή ακριβώς έχω την αίσθηση πως απλά γυρίζαμε από αυτό, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είχαμε παρευρεθεί κιόλας...
...και οδηγούσες, λέει, όπως τις περισσότερες φορές, λες και σε κυνηγούσανε χίλιοι διαβόλοι. έστριψα τσιγάρο και μου το ζήτησες κι έκανες ακριβώς εκείνο που έκανες πάντα και μου ανέβαζε το αίμα στο κεφάλι. περίμενες πρώτα να το στρίψω και λίγο πριν το ανάψω μου έλεγες: "δε στρίβεις και για μένα ένα;" και γω, σαν ηλίθιος απαντούσα, πάντοτε όμως: "για σένα το έστριψα" κι ας ήταν το τσιγάρο στριμμένο, όνομα και πράμα -σαν την κακή του την ημέρα.
» δεν κόβεις ταχύτητα; περισσότερο το πρότεινα παρά τω ρώτησα
» μήπως θέλεις να οδηγήσεις εσύ; κι άρχισε να τρεμοπαίζει η άκρη των χειλιών σου
βολεύτηκα περισσότερο στο κάθισμά μου, τέντωσα τα πόδια όσο μου επέτρεπε ο περιορισμένος χώρος της καμπίνας του αυτοκινήτου σου και ψάχνοντας κάποια μουσική στο iPod που είχαμε συνδέσει με το ηχοσύστημα του αυτοκινήτου με θυμάμαι να λέω μισογυρίζοντας προς το μέρος σου:
» μπααα, για να απολαύσουμε τη διαδρομή το είπα...
» άμα θέλεις μπορούμε να την κάνουμε μεγαλύτερη και τα μάτια σου γυάλισαν
θα πάμε από μια διαδρομή που ξέρω καλά, συνέχισες
» σίγουρα ξέρεις το δρόμο; σε ρώτησα την ώρα που έστριβες
» ναι, μη φοβάσαι, και η φωνή σαν να ερχότανε από μακρυά
» νομίζω πηγαίνουμε λάθος
βρισκόμασταν πλέον στο δρόμο με τους ευκαλύπτους. τη διαδρομή τη γνώριζα πολύ καλά αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν η ίδια και μετά από λίγο είχαμε χαθεί
-στο δρόμο με τους ευκαλύπτους-
άνοιξα το παράθυρο και φύσηξα έξω τον καπνό χαμογελώντας και κοιτάζοντας τις αρθρώσεις των χεριών σου που έσφιγγαν το τιμόνι
» ...ας απολαύσουμε την διαδρομή, θυμάμαι να λέω
» ας χαθούμε και μια φορά μόνοι μας, άλλωστε ο δρόμος αυτός κάπου θα βγάζει κι αν δε βγάζει, γυρίζουμε πίσω. πόσα τραγούδια θα μας πάρει το ταξίδι...
» δεν ξέρω, τι διάρκεια έχουν τα τραγούδια που διαλέγεις;
τα τσιγάρα έδειχναν να τελειώνουν κι ο ήλιος ακόμα ήταν σε κάποιο αξιοπρεπές ύψος...
σηκώθηκε σκόνη από το πουθενά...

είχαμε λέει χαθεί στο δρόμο με τους ευκαλύπτους...
μόνο που ο δρόμος εκείνος δεν υπάρχει πια!
δυο μήνες αφού έφυγες μια πυρκαγιά δεν άφησε τίποτα...

altitude 785 m

2011-11-27T00:18:00.007+02:00

in the middle of colors
on the top of mountain
at 785 metres_

Amadou Ballake And Les 5 Consuls - Renouveau

...travelling...

shadows_

2011-11-15T23:33:00.006+02:00

Cantoma - Dix Vertes (Cosmodelica Remix)

mp3

την επόμενη φορά που θα χαθούμε στο δάσος με τις ξεραμένες φτέρες,
το βάτα και τα αρκουδόβατα και τα πεσμένα κυπαρίσσια,
μη μου πεις πάλι πως έχουμε όλο το χρόνο στη διάθεσή μας
γιατί εκείνη τη στιγμή θα ψάχνω τρόπο να ξεμπλέξω
και θα θέλω αυτό να συμβεί όσο πιο γρήγορα γίνεται
κι όπως καταλαβαίνεις ο χρόνος ούτε ποτέ θα μου φτάνει,
ούτε ποτέ θα είναι αρκετός...
και τώρα...
πάρε ανάσα και ξανασκέψου πριν να έχεις κάτι έξυπνο
να ξαναπροτείνεις...
'ντάξει;

beyond

2011-11-03T19:18:00.016+02:00

~~coming soon~~ ask for link

01. ZEB - Nafas
02. DUB COLOSSUS - Dub Will Tear Us Apart
03. MARTIN-EZ - Light it Up
04. NINA SIMONE - Baltimore (Ex-Friendly Refix)
05. PALOV - Troubles (feat. Lady Faye)
 06. CANTOMA - Dix Vertes (Cosmodelica Remix)
07. QUANTIC Presenta Flowering Inferno - Portada Del Mar
08. GUTS - Come Closer
09. SKELETONS - 50 Degrees (Instro)
10. BEN L'ONCLE SOUL - Seven Nation Army
11. TAHUNA BREAKS - Empower Me
12. BLUNDETTO - Mi Condena (with Chico Mann)
13. THE FANTASTICS! - Sweetback (Instro)
14. YOMAKOMBA - Transmission Is Dub
15. THE QUALITONS - AUA
16. BALKAN BEAT BOX - Dancing With The Moon 
17. FAT FREDDY's DROP - The Raft
18. BILLY Preston & Syreeta - With U I'm Born Again (Cayetano Remix)

also available on mixcloud

ΜΩΡΑ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ - ΥΠΟΒΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΘΕΑΤΡΙΝΟΙ, ΜΕΡΟΣ Β

2011-10-18T12:01:00.011+03:00

(συνέχεια από το προηγούμενο)
...επίσης μερικές χιλιάδες χρόνια πριν...

Το απόγευμα της Μεγάλης Τετάρτης του '99, ο Γιώργος Παπαϊωάννου
αφηγείται στη Ν. Μανδάλτση, ιστορίες παλιές από την εποχή που
Τα Μωρά Στη Φωτιά αγωνίζονταν να εδραιωθούν στο μουσικό
στρέωμα της χώρας μας.
Τη συνέχεια, μπορείτε να τη διαβάσετε σκαναρισμένη παρακάτω

μωρά στη φωτιά - κάτω στην πόλη CD RIP
μωρά στη φωτιά - Third Uncle (Brian Eno) CD RIP
Brian Eno - Third Uncle
EDIT:
Οι παραπάνω εικόνες σε PDF

Στρατής Πασχάλης Κωμωδία, Part 2

2011-10-10T13:56:00.011+03:00

(συνέχεια από το προηγούμενο κάποια χρόνια πριν...)

[11]

πάει καιρός πού μ' ἐπισκέφτηκαν τά πάθη

κι ἐγώ κουρνιάζω σέ μιά κάμαρη ὃλο βιβλία
λίγο πιό πάνω ἀπό τά ρεύματα πού διατρέχουνε τή γῆ
λίγο πιό κάτω ἀπ' τά σημεία ὃπου οἱ νεκροί καταλαγιάζουν
ὑπάρχουν μέρες που διψῶ τις πιό ἀπόκρημνες αἰσθήσεις
αὐτές πού ξέρει νά ἐφευρίσκει τό μυαλό
κι ἒτσι αἰσθάνομαι σά νά μονάζω
ἀφοῦ συνέχεια φυλλομετρῶ κρύα κενά τετράδια
καί στίς λευκές σελίδες στάζω μαῦρο μελάνι καί πικρό

μοιάζοντας ἂνθρωπος ἀπόλυτος πού ξέχασε τή θλίψη

[15]
(τό μαῦρο μαργαριτάρι)

σκοῦρα νερά φωσφόριζαν κι εγώ μουρμούριζα
ὃπως ο μάγος πού επισπεύδει τή συνταγή
ἐνῶ ἡ ὡραία Λευκή στοῦ σκοταδιοῦ τόν κύκλο
καθώς γυρόφερνε ἀσταμάτητα
ὃλο μιλοῦσε κι ἔλεγε
«ἂσπρο σημαίνει ἀπόγνωση, μαῦρο ὑπεροψία»
καρφώνοντας κάποτε πάνω μου ματιές συνοφρυωμένες

[19]
(Φάουστ)

— τί ματωμένος πολυέλαιος αὐτός ὁ ἥλιος καθώς δύει
— δέν θά ’ναι νύχτα ἰδανική για νά ’ρθει ὁ κύριος
τοῦ σκότους;
— μ ’ἓνα ποτήρι δηλητήριο στό χέρι. . .
— κρασί. . .
— μελάνι. . .
— κι αὐτό τό βράδυ ὃπως πρίν
— νά συζητήσουμε για τέχνες
— πρέπει νά λάμπουνε κεριά
— ἂ τί ὡραία τρέχω γιά νά ’μαι πίσω ὥς τίς
δύο
— λοιπόν, ἀντίο

[23]
κάτι ἀνάστροφο ἐμπόδιζε νά προχωρήσουν οἱ ροές
πρός τό γενναῖο πλάτος,
ἡ λάμπα ἒκαιγε χλωμά, κι ἓναι κορμί γυναίκας
μέ χρῶμα στάχτης βγῆκε ἀπ’ τήν πόρτα
ψηλαφώντας χάσματα
κι ἁπλώνοντας τά ὀστεώδη χέρια στό κέντρο τῆς σκηνῆς
σταυρώθηκε συμβολικά πάνω στό πέτρινο παραπέτασμα
Ἱέρεια τοῦ Κενοῦ

ΣΤΡΑΤήΣ ΠΑΣΧάΛΗΣ - ΚΩΜΩΔίΑ PDF
Manjah - Dont Joke With A Real Pro
Waldeck - Defenceless (Mushroom Dive Radio Edit)
Youssou N' Dour - Bamba
Zac F - Thalassa Platia
Kostas Maginas - The Call
Mario Basanov + Vidis Feat. Jazzu I'll Be Gone
WAR The World Is A Ghetto (Performed By La Pozze Latina Feat. WAR)
Yonderboi - She Complains
Papercut - Black Dog (Cayetano Remix)

some other time_

2011-09-17T18:30:00.012+03:00

"Έτοιμο το φαγητό αγάπη μου;"
Η φωνή της τον ξαφνιάζει και παραλίγο να πετάξει στο πάτωμα το μπουκάλι με το λάδι στα δεξιά του.
Τα τακούνια της χτυπάνε στις πλάκες του διαδρόμου και ο ήχος των κλειδιών
που τα πετά πάνω στο τραπεζάκι ακούγεται σαν κανονιά...
Τη φαντάζεται να έρχεται ντυμένη με τα ρούχα που φορούσε στη συναυλία που την πρωτοσυνάντησε (σχεδόν)...

Αυτά μπορεί και να τα είπε, μπορεί να τα σκέφτηκε ή να τα μουρμούρισε.
Τώρα τελευταία δεν είναι για τίποτα σίγουρος όσον αφορά τον εαυτό του...

Τη φαντάζεται να έρχεται... Πάντα τη φαντάζεται... Να έρχεται...

"μισό λεπτό...να τηγανιστεί... σε χαμηλή φωτιά... στο ένα!"
"μμμμμ... μυρίζει πολύ ωραία!"

Νόμισε πως την άκουσε να του λέει και το άρωμά της σκέπασε ακόμα και τις μυρωδιές της κουζίνας -ο απορροφητήρας έτσι κι αλλιώς είχε από πάντα διακοσμητικό ρόλο.
Το άρωμα, το φαντάστηκε αλλά τώρα, μπορεί και να το έχει αλλάξει,
δεν ξέρει -αν έχει αλλάξει το άρωμα εννοώ.
Το μόνο που ξέρει είναι πως δε θα μάθει πότε
Δε γύρισε να την κοιτάξει.
Την ένοιωθε πίσω του, κολλητά σχεδόν πάνω του
και η ανάσα της έκανε τις τρίχες στο σβέρκο του να σηκώνονται κάγκελο.
Ευχήθηκε να φορούσε μπλουζάκι με γιακάδες. Τουλάχιστον θα τους είχε σηκώσει.
Την ένοιωθε πίσω του, κολλητά σχεδόν πάνω του
όπως τότε στη συναυλία, μόνο που τότε αυτή συνοδευόταν κι αυτός
-όπως πάντα- ήταν μόνος του!
Αλλά με το που την είχε δει, είχε κολλήσει πάνω της -πιο κοντά δε γινόταν, βοηθούσε κι ο συνωστισμός όπως και να το κάνεις και δεν καρφωνόταν.
Αυτή χόρευε και τα κορμιά τους αγγίζονταν και ήταν σα να χόρευαν παρέα -ούτε που τον είχε δει κι αυτός απορούσε με το θράσος του!
Ο κόσμος μετατοπίστηκε Ήρθαν δίπλα του. Αυτή και αυτός -αυτός που τη συνόδευε. Το μυστήριο ήταν αλλού. Αυτός δε μετακινήθηκε, άλλωστε η τσάντα
που ήταν παρατημένη στο χώμα κι ανάμεσα στα πόδια του δεν του επέτρεπε τέτοιες πολυτέλειες.
Την είδε -με την άκρη του ματιού του, δίπλα του. Φανελάκι σε απόχρωση του πράσινου, αμάνικο και δέρμα σταρένιο. Παντελόνι στρατιωτικό.
Έριξε και μια ματιά στον τύπο που τη συνόδευε. Μακρύ μαλλί, πιασμένο αλογοουρά, με σπυριά κι αδύνατος, παντελόνι σωλήνα, μπλε τζην άγνωστης μάρκας.
Κοίταξε ξανά προς τη σκηνή, ο Κέιβ θα έβγαινε σε λίγο. Οι Τρύπες,
που είχαν προηγηθεί τα είχαν κάνει μπάχαλο καθώς το Τρένο δεν έλεγε να ξεκινήσει από το σταθμό κι ο αρκουδιάρης κατάβρεχε τους μπροστινούς με
νερό από κάποια πλαστικά μπουκάλια. Μπορεί να χρησιμοποίησε και κουβά αλλά
τώρα πια δε μπορεί να πει με σιγουριά!! Έχουν περάσει κοντά δεκαπέντε χρόνια από κείνη τη μέρα-νύχτα.

Ξανακοίταξε δίπλα του -στ' αριστερά του. Αυτή είχε γυρίσει το κεφάλι
και τον παρατηρούσε. Κανονικά όμως από πάνω μέχρι κάτω.
Άρχισε να ιδρώνει. Έβγαλε το μπλουζάκι που είχε περασμένο στο πίσω μέρος της ζώνης του και το φόρεσε. Η παρέα της κοιτούσε προς το μέρος της σκηνής
κι αυτή μια τη σκηνή και μια αυτόν!! Αυτός με το κεφάλι στραμμένο προς τη σκηνή την κοίταζε όσο μπορούσε να δει και με το δεξί του χέρι άγγιζε το μπράτσο της. Αυτή, πλησίασε λίγο προς το μέρος του. Ο κόσμος που είχε αρχίσει να ξαναμαζεύεται βοήθησε σε αυτό. Σκόνη σηκώθηκε και την ένοιωσε να κολλά πάνω του. Και τη σκόνη και την κοπέλα στ' αριστερά του.
Για λίγο ησυχία και η παρέα συνεδριάζει για το αν θα πάνε πιο κοντά στη σκηνή ή όχι. Άλλωστε, Κέιβ είναι αυτός. Αυτός δεν ξέρει ακόμα τι θα κάνει. Είναι και κουρασμένος όλη μέρα σε κείνο το κωλομέρος, μόνος να κόβει βόλτες στα περιορισμένα τετραγωνικά του χώρου.
Στέκεται στη θέση του. Αγγίζονται με την κοπέλα. Τελικά η παρέα αποφάσισε να πάνε προς τα μέσα, στη σκηνή. Αυτός δεν ανήκει σε καμιά παρέα απόψε. Ποτέ δεν ανήκε. Πάντοτε γκεστ σταρ ήτανε...
"Γιώργο, μπορείς να πας να μου φέρεις το μπλουζάκι; Κρυώνω λίγο..."
Οι υπόλοιποι -και ο Γιώργος, έχουν αρχίσει να κινούνται προς τη σκηνή...
Πως είναι δυνατόν να κρυώνει με τέτοια ζέστη, η σκέψη είναι άσχετη και μόλις
πρόλαβε να κάνει ένα πέρασμα από το κεφάλι του.
"Άσε μας ρε Αλεξάνδρα που κρυώνεις με τέτοια ζέστη, άντε, κουνήσου" και προχωράει προς τα μέσα.
Νοιώθει το χέρι της να σφίγγει το μπράτσο του εκεί που λίγο πριν ακουμπούσαν
Τον κοίταξε στα μάτια -έκανε κι αυτός το ίδιο για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ.
Του κούνησε το κεφάλι κι έφυγε...
Μένει στη θέση του βλέποντάς την χάνεται ανάμεσα στους άλλους που κάνουν
το ίδιο μέχρι που την χάνει εντελώς. Περιμένει λίγο ακόμα.
Ο Κέιβ βγαίνει και καλησπερίζει με τα σπαστά του ελληνικά. Σκύβει, μαζεύει την τσάντα από τα χώματα. Η Νίκον είναι ακόμα μέσα αλλά τώρα πια δεν έχει όρεξη να τραβήξει καμιά φωτογραφία. Φορτώνεται την τσάντα στον ώμο του και τραβάει προς τα κιόσκια που πουλάνε μεταχειρισμένα ρούχα...

Η σάλτσα που ετοίμαζε στο τηγάνι, σκάει και τον καίει.
Τινάζεται απότομα και τελικά το μπουκάλι από χαβάνα μαύρο -αυτό που το γέμιζε με λάδι-
που ήταν στα δεξιά του, σκάει στο πάτωμα και διαλύεται...

"Γαμώτημπουτάναμουγαμώ" βλαστημάει...

Το πατσαβούρι που παίρνει για να σκουπίσει τα χυμένα λάδια
είναι από το πουκάμισο που αγόρασε κάποτε, στη συναυλία του Κέιβ, στη Φρεατίδα..
Χρόνια πριν...
Τη σάλτσα την πρόλαβε στο τσακ και δεν κάηκε...

"Θα φάμε κάποια άλλη στιγμή παρέα" μουρμουρίζει
μαζεύοντας γυαλιά και λάδια από το πάτωμα της κουζίνας...

Τη φαντάζεται να έρχεται... Πάντα τη φαντάζεται... Να έρχεται εννοώ...
Ποτέ δεν το έκανε...

Nick Cave And The Bad Seeds - As I Sat Sadly By Her Side
Bas Lexter Ensample - Operation Grandslam
Sacred Spirit - Slow And Easy -CD RIP
Sacred Spirit - The Sun Won't Talk No More -CD RIP

hot sun on september_

2011-09-11T14:56:00.009+03:00

Ήμασταν λέει μαζί, κάπου στη θάλασσα και περπατούσαμε ενώ τα παπούτσια μας χωνόντουσαν βαθιά μέσα στην άμμο λες και η άμμος δε μπορούσε να βαστάξει το βάρος μας. Περπατούσαμε χωρίς να μιλάμε -εγώ με τα χέρια στις τσέπες, ξέρεις, και με το κεφάλι χωμένο μέσα στους ώμους μόνο που αυτή τη φορά δεν είχα γιακάδες να σηκώσω. Εσένα δε σε έβλεπα καθότι ερχόσουν λίγο πιο πίσω ή εγώ απλά είχα προπορευτεί αλλά υπέθετα πως θα 'χες κι εσύ τα χέρια στις τσέπες του παλιού σου τζην και πως θα περπατούσες κοιτώντας την άμμου που θα κλώτσαγες σα να έφταιγε αυτή για όλα..
Η θάλασσα ξέβρασε ένα τσαλακωμένο κουτάκι από σπράιτ... Το θυμήθηκα -το είχα ρίξει μέσα της σε κάποια προηγούμενη βόλτα αλλά αυτή ήταν χιλιάδες χρόνια πριν -λογικά, αποκλείεται να ήταν αυτό...

Περπατήσαμε κι άλλο και βρεθήκαμε σε ένα σχολείο. Σαν αυτό που πήγαινα μικρός αλλά, ξέρεις, δεν ήταν... Είχε κάγκελα! Πολλά... "σα φυλακή είναι" αυτό μάλλον το σκέφτηκα παρά το ξεφώνισα Σε άκουγα να σέρνεις τα παπούτσια σου στα χαλίκια σα να τίναζες την άμμο από μέσα τους κι έτσι σιγουρεύτηκα πως ήσουν κοντά μου -δε γύρισα να κοιτάξω...
Σκοτάδι. Στο σχολείο. Εκτός από όλα αυτά που βρίσκονταν πίσω από τα κάγκελα. Αυτά, είχαν ένα φως ζωντανό. Σαν τον φθινοπωριάτικο ήλιο τα μεσημέρια του Σεπτέμβρη.
Κάποια φώτα σα να φωτίζονταν οι αίθουσες και στους πίνακες γραμμένα ένα σωρό που μου φαίνονταν άγνωστα... Το φως ερχόταν από τα παράθυρα, από μακριά... Συνέχισα να μπαινοβγαίνω στις παλιές αίθουσες κι όλο και κάποιος με περίμενε εκεί, μη έχοντας όμως να μου πει και κάτι σημαντικό...
Εσύ περίμενες υπομονετικά -έτσι ήθελα να πιστεύω τουλάχιστον- να τελειώσω αυτό που έκανα και να πάμε για καφέ! Κάποια στιγμή σε είδα ανάμεσα από τα σπασμένα τζάμια κάποιου παραθύρου. Ακουμπισμένη με τον δεξιό σου ώμο στον τοίχο δίπλα από την εξώπορτα και κάπνιζες ένα στριφτό χωρίς να κοιτάζεις κάπου. με το άλλο χέρι έπαιζες με κάποιο κορδόνι από το φούτερ σου...

Κάποια στιγμή λέει, τελείωσα την περιπλάνηση και βγήκα από το σχολείο και αποφασίσαμε να πάμε για καφέ. Μια κουβέντα είναι το "αποφασίσαμε" γιατί δεν μιλούσαμε, μάλλον σκεφτόμασταν αλλά τώρα δε θυμάμαι τι...
Λίγο πιο κει από την πόρτα του σχολείου υπήρχε ένα λιμάνι, η αποβάθρα του όμως ήταν τόσο ψηλή που η θάλασσα -αυτή που λέγαμε νωρίτερα και περπατούσαμε κατά μήκος της για να έρθουμε εδώ- δε φαινόταν, ούτε και μπορούσες να την ακούσεις. Απλά γνωρίζαμε πως εκεί υπήρχε ένα λιμάνι...
Εκεί υπήρχε κι ένα καράβι, παλιό, ξύλινο σαν πειρατικό -παλιά, μπορεί και να ήταν αλλά τώρα ούτε κουνιόταν, ούτε ταξίδευε, δούλευε σαν καφετέρεια.
"Εδώ θα πάμε για καφέ" μου είπες και με τράβηξες από το μανίκι. Δε μίλησα, τράβηξα το χέρι μου και το ξανάχωσα στην τσέπη -δεν υπήρχε τίποτα να πιάσω εκεί μέσα.
Σε έβλεπα ήρεμη κι ανέκφραστη καθώς ένα κόκκινο φως πλανιόταν στη ατμόσφαιρα κι ο διάδρομος ήταν στενός κι αναγκαζόμασταν να πηγαίνουμε μία ο ένας και μία ο άλλος μπροστά.
"Γιατί να μην πηγαίνει συνέχεια ο ένας;" με θυμάμαι να αναρωτιέμαι καθώς ανεβοκατεβαίναμε σκάλες και περνούσαμε από δωματιάκια-καμπίνες με τραπέζια για καφέ...
Πρότεινες να καθίσουμε σε μερικά αλλά δεν ήθελα. ήταν κι αυτός ο γαμημένος ο κόμπος λίγο κάτω από το στήθος, εκεί στο ηλιακό πλέγμα που έσφιγγε από τη στιγμή που είχαμε φτάσει σε κείνο το μέρος...
Περπατώντας λέει, βγήκαμε στο κατάστρωμα και ψάχναμε που θα καθίσουμε όταν άρχισε να ψιλοβρέχει. Θυμάμαι να περιπλανιόμαστε στο χώρο και η βροχή έπαιρνε να δυναμώνει κι εμείς να μουσκεύουμε. Κατεβαίνοντας μερικά σκαλοπάτια είδαμε την αρχή μια σκάλας που κατέβαινε και τραβήξαμε κατά κει. λίγα σκαλοπάτια και μια αερογέφυρα που θα μας έβγαζε σε κάποιο άλλο καφέ αν αποφασίζαμε να τη διασχίσουμε. Κι από κάτω, η θάλασσα με τα κύματα αγριεμένα να σκάνε στα βράχια και να αφρίζουν από το κακό τους αλλά ούτε κι αυτή τη φορά μπορούσαμε να την ακούσουμε..
"Έλα, πάμε..." μου είπες και με ξανατράβηξες από το μανίκι. Ξανατράβηξα εκνευρισμένος το χέρι μου, βρίζοντας από μέσα μου. Διασχίσαμε τη γέφυρα και συνέχιζε να βρέχει Ένοιωθα το νερό να κυλάει στην πλάτη μου, κάτω από το σβέρκο μου κι ασυναίσθητα, σκέφτηκα λέει, το "χωρίς οικογένεια" του Μαλό!!
Φτάσαμε απέναντι και το μέρος ήταν περισσότερο άθλιο από το προηγούμενο και μια μουσική ακόμα πιο άθλια που δε μπορούσα να καταλάβω από που ερχόταν...
"...κι από μακριά φαινόταν ωραίο" η φωνή σου με φέρνει στην πραγματικότητα -του ονείρου, έτσι;- "Νο κόφη τουνταίυ" συνέχισες στα αγγλικά..
Είχαμε μείνει έτσι και βρεχόμασταν με τα χέρια και οι δύο στις τσέπες και το κεφάλι χωμένο μέσα στους ώμους, τα μαλλιά κολλημένα στο κούτελο και στα μάγουλα και χαμογελούσαμε ο ένας στον άλλο.
Θυμάμαι να σου λέω πως κρύωνα κι εσύ να απαντάς: "παράξενο, γιατί δεν κάνει καθόλου κρύο". "Μπα, μάλλον εσύ καις" έκανα εγώ... Γέλασες, έκανες να με πάρεις μια αγκαλιά λέγοντας "έλα, πάμε σπίτι" καθώς αναρωτιόμουν σε τίνος το σπίτι τη στιγμή που ξέφευγα από τη λαβή αγκαλιά σου...
Φυσικά και ποτέ δεν πήρα απάντηση... Περπατήσαμε μουσκεμένοι, χωρίς να μιλάμε γνωρίζοντας πως μόλις στρίβαμε στην παρακάτω γωνία θα βρισκόμασταν λέει, στο κέντρο της πόλης όπου εκεί όλα θα άλλαζαν -λες και θα περνούσαμε σε κάποιο διαφορετικό επίπεδο της ύπαρξης...
Συνεχίσαμε να περπατάμε, χωρίς να μιλάμε και κοιτώντας για άλλη μια φορά τα παπούτσια μας με τα χέρια στις τσέπες χωμένα και το κεφάλι μέσα στους ώμους.
Και μουσκεμένοι μέχρι το κόκαλο.
Και η γωνία ήταν ακόμα πολύ μακριά...

John Lee Hooker - I Wanna' Ramble
Oddisee - Chocolate City Dreaming
Thievery Corporation - El Pueblo Unido (Jeremy Sole feat. Quantic Remix)
δήμος μούτσης - το όνειρο

last day, Parts 1 and 2_

2011-09-03T14:14:00.000+03:00

...το καλοκαίρι έτσι κι αλλιώς είχε τελειώσει για φέτος...
απλά ήταν ένα πρόγραμμα κάτι σαν κύκνειο άσμα, χωρίς να είναι όμως
μιας ακόμα κι αυτό είχε προηγηθεί...
περισσότερο, κλείσιμο λογαριασμών θα το έλεγα αλλά κι αυτό χωρίς πολλή σιγουριά...
άλλωστε όσες φορές είχα σχηματίσει πλάνο ή κάποιο πρόγραμμα τέλος πάντων,
ποτέ δεν το τήρησα...
το καλοκαίρι λοιπόν, είχε τελειώσει -όπως λέγαμε και παραπάνω
αλλά ποτέ δε θυμήθηκα πότε άρχισε, εξάλλου ήταν τόσο γεμάτο από συμβάντα κλπ
τόσο που δεν ήταν πολλά προηγούμενα μαζί αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...

το μαγαζί ήταν άδειο ή σχεδόν άδειο, η ηλίθια που και καλά εξυπηρετούσε τους ανύπαρκτους
για εκείνη την ώρα πελάτες, έπαιζε παιχνίδι στο κινητό της.
κάποιοι -ελάχιστοι πηγαινοερχόντουσαν χωρίς ιδιαίτερο λόγο..
τίποτα μοχίτο σε πλαστικό, μπύρες που την επόμενη μαζεύαμε τα μπουκάλια από την παραλία
σάντουιτς ετοιματζίδικα κλπ, έχεις εικόνα...

Η μουσική κι αυτή κονσέρβα -ένα σετάκι κάποιας προηγούμενης μέρας και μετά
απλά... ακούγαμε κομμάτια... τότε είναι που παίζονται τα καλύτερα και ως συνήθως
το rec δεν πατιέται ποτέ -no rec tonight που λέγαμε παλιότερα -θυμάσαι...;
που να θυμάσαι -όχι πως είχα κάμμια τέτοια απαίτηση, απλά... κουβέντα να γίνεται...
θα παίζαμε παρέα με κάποιον άλλο τύπο -όχι τίποτα φανταστικό, ξέρεις, να γίνει λίγος χαβαλές να γουστάρουμε όλοι. ποιοί όλοι όμως αφού όταν το πήραμε απόφαση οι "όλοι" είχαν γυρίσει στα κλουβιά τους και ήμασταν εμείς κι εμείς και μη σου πω λιγότεροι...
άργησε ό άλλος -ήθελε να κάνει "φανταστική είσοδο"(!) σε ποιούς αφού και όσοι υπήρχαν πιο πριν, είχαν βαρεθεί και είχαν φύγει κι αυτοί. δε λέω ήρθαν και κάποιοι άλλοι και το μαγαζί δούλεψε αξιοπρεπώς για τέτοιες μέρες -απλά, ξέρεις, εγώ έχω και την τάση να τα φουσκώνω λίγο τα πράγματα βάζοντας και κάποια ψεματάκια μέσα, έτσι για το τζέρτζελο, με πιάνεις, έτσι;
Ε αυτά, όλα τα παραπάνω ειπώθηκαν/γράφτηκαν για να προλογίσω τα δύο τελευταία σαρανταπεντάλεπτα μουσικής για φέτος. χωρίς προετοιμασία και βάζοντας σχεδόν ό,τι ναναι κομμάτια πουμ ου άρεσαν και που έβαλα και ξαναέβαλα κι έχω ξαναβάλει..
Έτσι για το τζέρτζελο που λέγαμε παραπάνω...

Last Day - 45 Minutes, Part 1

Last Day - 45 Minutes, Part 1 by Miliokas on Mixcloud

TRACKLIST
01. Nikolas Gale - Peter's Night
02. Claude Engel - Belle Gueuse (Version)
03. The Bamboos Feat. Alice Russell - Bring It Home (Lanu Remix)
04. Nina Simone- Obeah Woman (DJ Logic Remix)
05. Thievery Corporation - Light Flares
06. Gotan Project - Queremos Paz
07. Tape Five - Far Far Away Charles Tone
08. Miss Li - Shoot Me
09. dIre sTraits - Why Aye Man
10. Escort - Cocaine Blues (Greg Wilson Remix)
11. Nostalgia 77 - Wildflower (Povo Remix)
12. DJ Shadow - Organ Donor (Extended Overhaul)
13. Cayetano - Mall Reprise

Last Day - 45 Minutes, Part 2

Last Day - 45 Minutes, Part 2 by Miliokas on Mixcloud

TRACKLIST
01. Emmanuel Djob - Soleil
02. Ismael Miranda - Me Voy Ahora (Joe Claussell Remix)
03. Thievery Corporation - Ambicion Eterna (feat. Verny Varela)
04. Fatback Band - Goin' To See My Baby
05. Buddy Miles - Them Changes
06. BILL Callahan - Diamond Dancer
07. Second Sky - Sundowner
08. Belleruche - Northern Girls
09. Cayetano - The Pakistan
10. Parov Stelar - True Romance (feat. Lilja Bloom)
11. R.L. Burnside - It's Bad You Know
12. Ursula 1000 - Savoir Faire
13. Calexico Feat. Amparo Sanchez - Turista Accidental
14. Katzuma - With Time
15. Kraak And Smaak - Call Up To Heaven

μετά κι από αυτό το σετάκι κι αφού εξ αρχής είχαμε κανονήσει να παίξουμε 45λεπτα
του λέω: "απο δω και πέρα αναλαμβάνεις εσύ". το έπαιξε ή προσπάθησε να το παίξει έκπληκτος αλλά είδα τη λάμψη στα μάτια του, συμφώνησε αφού έκανε κάποιες τυπικές ερωτήσεις που δεν είναι της παρούσης και συνέχισε ακάθεκτος με κομμάτια απο τη δεκαετία του 60. ωραία κομματάκια, δε μπορώ να πω -ορισμένα θα τα ήθελα κι εγώ, ξέρεις....

...κι ύστερα αλλάξαμε εποχή

...μόνο που εκεί που καθόμουν κι απολάμβανα ένα καλοκαιρινό κοκταίηλ (μερικές φορές πίνω και τέτοιες μαλακίες-γενικά όμως, όχι) έρχεται η ηλήθια και με φωνή γάτας -που σιχαίνομαι σε γυναίκα, να ξέρεις- μου λέει νιαουριστά: "milioooookaaaa, δεν πίστευα ποτέ πως θα στο ζητούσα αυτό αλλά μήπως μπορείς να ανέβεις να παίξεις εσύ μουσική γιατί αυτά..."
"Ξέρεις, υπάρχει κι άλλη μουσική που καλό είναι να γνωρίζεις" σκέφτηκα -αυτά είναι τα ανώδυνα επειδή σκέφτηκα κι άλλα που δεν είπα αν και πολύ θα ήθελα αλλά ήμεθα και λίγο ευγενείς (κομπασμός) κι έτσι περιορίστηκα απλά να της πω πως είχα τελειώσει και να γυρίσω την πλάτη μου....

Part 1 - Part 2

the last summer night on earth_

2011-08-31T21:46:00.010+03:00

δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από τη θέα μίας σχεδόν
άδειας παραλίας στο τέλος του καλοκαιριού...

...το σκηνικό της εγκατάλειψης, φέρνει και την ταυτόχρονη
απομόνωση...

βρίσκομαι στην παραλία του ....
η ομπρέλλα ανοιχτή αλλά κανένας από κάτω...
το iPod, φτύνει μουσική...
Ismael Miranda Me Voy Ahora (Joe Claussell Remix)
...κάποιος φίλος πήρε τηλέφωνο σαν το άκουσε λέγοντας:
"Το κομμάτι του 2011",
κάποιος άλλος, ούτε να το φτύσει...

Υπάρχουν κάποιοι γύρω, ελάχιστοι
και το αλλάτι κολλάει πάνω μου
και με πιάνει φαγούρα, ξαναβουτάω...

...καθισμένος,
με την πλάτη στα ξύλα που φιλοξενούσαν καφέδες, νερά
και τα ηχεία του iPod, όλο το καλοκαίρι...
...αγναντεύω...

...έχει περάσει κάμποση ώρα από τη δύση του ηλίου
κι αρχίζει σιγά σιγά να νυχτώνει...
..ένας φίλος βιάστηκε να φύγει χωρίς να χαιρετήσει..
μπορεί και να έψαξε να με βρει...

κάποιοι άλλοι έφυγαν ... γενικά...
είναι βαρειά η μοναξιά μας
βαρύτερη κι από τη μοναξιά της επαρχίας τον χειμώνα...
...σε κάνει να νοιώθεις εξόριστος...

χτυπάει το τηλέφωνο...
"τη Δευτέρα πιάνεις δουλειά, μην ξεχαστείς..."

Me Voy Ahora κι εγώ....
στο δρόμο της επιστροφής_

Flowers Of Romance The Last Summer Night (On Earth)
Magnet Last Day Of Summer (Cosmos Vox)
the day just was
Cut Cropped (What A Day)
Mathieu Hobiere Feat. Marzenka High On You
Mathieu Hobiere High On You (Eddie Silverton Remix)
Wishbone Ash - Leaf And Stream

photos via

page 432_

2011-08-27T12:14:00.014+03:00

Είχε σηκωθεί μια μικρή υγρασία σέρνοντας φρέσκια μυρωδιά
πρασινογάλαζα φύκια και πάνω στα βράχια στο τέλος της αμμουδιάς κάτι
θαλασσινές κουμαριές είχαν κιόλας σκοτεινιάσει—τα πρόσωπά τους απ' τη
δύση κόκκινος χαλκός στα μάτια πράσινες ρωγμές σημάδι κάποιων χρόνων
υγρασίας.
—Τον ήλιο κοίτα ρε φίλε.
Έσβησα το τσιγάρο μου σηκώθηκα πήρα το δρόμο πίσω να περάσω
τη μεγάλη άμμο να βγω στη δημοσιά για την αφετηρία όμως αυτοί μ' αφήσανε
και μείνανε σαν πετρωμένοι να κοιτούν τη θάλασσα τους φώναξα μια δυο
φορές μα δε μ ' ακούσανε—θα με προλάβουνε στο λεωφορείο σκέφτηκα κι
αν το χάσουν θα με βρουν στο Στέκι—όπως και να 'ναι πάντως κάπου θα
βρεθούμε.

ο ήχος του βιβλίου που πέφτει στο πάτωμα τον ξυπνά...
"πόση ώρα κοιμάμαι";
κάνει να δει την ώρα
στους φωσφορίζοντες δείκτες του παλιού ρολογιού
αλλά κι αυτό είναι πεσμένο με τα μούτρα στο κομοδίνο.

άναμμα αναπτήρα (ήχος από zippo),
μια δυνατή τζούρα καπνού....

κάποια μουσική ακούγεται αχνά...
...και σχεδόν η ανάσα του...

..σκοτάδι_

Freddie Cruger - Over The Ocean (feat. Desmond Foster)
The Real Tuesday Weld - The Life And Times Of The Clerkenwell Kid
Alice Russell - All Over Now
Ismael Miranda - Me Voy Ahora (Joe Claussell Remix)
DJ Lengua Cumbia Squares
Mystic Diversions Quedate
The Earthbound - Tails Out Blues
J.J. Cale - Does Your Mama Like To Reggae

Days Of Salt And Sand_

2011-07-27T17:14:00.007+03:00

Low pressure zone zero five:
Days Of Salt And Sand
by miliokas

TRACKLIST

01) Parov Stelar - Powder (feat. Billy Kern)
02) Cayetano - Ondeia
03) Thievery Corporation - So Vast As The Sky
04) Karuan - Pop Arif (feat. Mara Mastelir)
05) Cayetano - All I Can Do
06) Thievery Corporation - Is It Over?
07) Holden - Madrid
08) The Earthbound - DJ Lo Fi (Blend Remix)
09) DAB - Spirit Of Florecita

original post

more cloudcasts by miliokas


           
Τις νύχτες, όταν σβήνεις το φως,
να θυμάσαι πάντα να βγάζεις εκείνον τον Ιούνιο από την πρίζα.
Μπορεί να ανατιναχτούμε.
Μπορεί να ναυαγήσαμε.
Αλλά κρατήσαμε μέσα μας όλη τη μαγεία του ταξιδιού.
Ένα ταξίδι που ποτέ δεν άρχισε_
(via)

page 397_

2011-07-20T13:13:00.016+03:00

iggy pop king of dogs

Κάθονταν απέναντι ο ένας από τον άλλο, αμίλητοι, συνοφρυωμένοι δε μιλούσαν,
μερικές φορές τύχαινε και οι ματιές τους αντάμωναν η μία την άλλη
αλλά τότε ήταν που γύριζαν απότομα το κεφάλι από την άλλη
και το ψηφιακό κοντέρ μετρούσε ασταμάτητα το χρόνο...
"η έννοια του χρόνου δεν υφίσταται..."
Κάπου έπαιζε και μια μουσική...
Ερχόταν αχνά στ' αυτιά τους ανακατεμένη με ήχους του δρόμου
και ήχους από zippo που άναβαν τα τσιγάρα...
Τα τσιγάρα άναβαν γρηγορότερα από ότι καιγόντουσαν
και το ψηφιακό κοντέρ μετρούσε ανελέητα το χρόνο...
Υπήρχε κι αυτή η μόνιμη ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια του...
Πριν μερικό καιρό την είχε χάσει, δε γνώριζε καν που πήγε,
γιατί τον άφησε και αναρωτιόταν αλλά ήξερε πολύ καλά πως θα επέστρεφε.
Δριμύτερη από κάθε άλλη φορά... (για τη ρυτίδα μιλάμε, έτσι;)

Κι έτσι σήμερα που τη συνάντησε το πρωΐ, παρέα με τη μούρη του στον καθρέφτη,
ένοιωσε και πάλι πολύ οικεία μαζί της.
Με τη ρυτίδα, έτσι; Όχι με τη μούρη του. Τη μούρη του, προτιμούσε να μην τη βλέπει.
Έριξε μια ματιά προς το μέρος της της τη στιγμή που νόμιζε πως δεν τον έβλεπε
αλλά αυτή τον κοιτούσε.
Τράβηξε το βλέμμα του. Δεν ήθελε να δει τα μάτια της.
Τον κοίταξε μέσα στα μάτια, μετά τον ξανακοίταξε και μετά το κεφάλι της έπεσε στον ώμο της.
Όχι στον αριστερό, στον άλλο...
Έμεινε για λίγο εκεί αλλά ήταν σκοτάδι και δε μπορούσε να διακρίνει τίποτα.
Μόνο το γαμημένο το ψηφιακό κοντέρ που με τους φωτεινούς του δείκτες μετρούσε ασταμάτητα και μάκραινε την απόσταση.
Σαν τότε που... Τότε που... δε θέλει να θυμάται όμως...
Ήχος από zippo, σαν όπλο. Όπλο ο zippo; Πως του ήρθε τώρα αυτό..
Έριξε μια ματιά στο προφίλ της. Φαινόταν απασχολημένη με κάτι αλλά αυτός δεν ήξερε με τι αλλά δεν προσφέρθηκε και να ρωτήσει...
Και το ψηφιακό κοντέρ συνέχιζε να μετρά το χρόνο.
Έπαιξε με το zippo. Ο zippo της Αλεξάνδρας.
Και η μορφή της χαμένη ανάμεσα στα ατέλειωτα νούμερα κάποιου ψηφιακού κοντέρ...
Άναψε ένα καινούργιο κακοστριμμένο τσιγάρο από μια καινούργια σακούλα καπνού. Μέτρησε και τις υπόλοιπες πάνω στο τραπέζι. Διψήφιος αριθμός και μετά κι άλλο νούμερο. Σε ευρώ αυτή τη φορά. Βλαστήμισε.
Από μέσα του επειδή σήμερα κανείς τους δε μιλούσε.
"Έτσι κι αλλιώς άμα δεν έχεις τίποτα να πεις, καλύτερα να το βουλώνεις".
Η μορφή της στο σκοτάδι ή καλύτερα στο μισοσκόταδο αλλά και πάλι σκοτάδι ήτανε.
Το δωμάτιο συνέχιζε να φωτίζεται μόνο από τις κάφτρες των τσιγάρων κι από τους δείχτες του ψηφιακού κοντέρ που δεν έλεγε με τίποτα να χαλάσει...

"I got a piece of meat In between my teeth I will bite your throat If you move on me"

"...έτσι είναι ρε φίλε αυτό που θέλεις να χάσεις δε χάνεται ποτέ
—δε φεύγει και σε περιμένει—
κι αυτό που θέλεις να σε περιμένει πάντα φεύγει και χάνεται..."

Γύρισε να δει από που ερχόταν και βρέθηκε στο πάτωμα.
Έξω είχε πάρει να σουρουπώνει και το ψηφιακό κοντέρ ασφαλώς και δεν υπήρχε πουθενά.
Ούτε και τίποτα άλλο. Ούτε καν εκείνη.
Από τον υπολογιστή μόνο ακουγόταν η μουσική...
"Κοιμόμουν όλη τη μέρα" μουρμούρισε βλαστημώντας και τράβηξε προς το νιπτήρα να ρίξει νερό στο πρόσωπό του....
"Γαμημένα όνειρα..." συνέχισε αλλά ο ήχος του νερού σκέπασε τα υπόλοιπα λόγια του. Ανάμεσα από το νερό που τον ξέπλενε η μορφή της Αλεξάνδρας του χαμογελούσε από τον καθρέφτη.
"Ακόμα σε όνειρο βρίσκομαι",
σκέφτηκε και της γύρισε την πλάτη ψάχνοντας πετσέτα...

passionate tango_

2011-07-14T14:38:00.011+03:00

Magda Navarrette - Tango De Amor

..... και συ μου λες....
γλώσσα δε βάζεις μέσα σου, συνέχεια λες
κι οι λέξεις.... οι λέξεις...
γρίφοι, σαν τους χρησμούς της Πυθίας
που τελικά ερμηνεύονται με δυο χιλιάδες τρόπους...

και μετά;
μετά τι;
και μετά
τι να σου κάνουν και οι λέξεις;
ο αέρας τις παίρνει και είναι σα να μην ειπώθηκαν ποτέ
αλλά εδώ και χιλιάδες χρόνια
σ' αυτόν τον κωλότοπο που επέλεξα να ζήσω έχει πάψει να φυσάει πια
και οι λέξεις δεν έχουν να πάνε κάπου
αιωρούνται και με κοιτάζουν χαιρέκακα
κι εσύ συνεχίζεις να λες... και να λες...
υπάρχει κάποιος που να μπορεί να ακούει;
μόνο να ακούει, χωρίς να μιλά....

όμως οι πράξεις;
κι αυτές συγκεχυμένες και ασαφείς...
βήματα μπρος και βήματα πίσω
ένα παθιάρικο tango που θα κρατήσει πόσο;
όσο παίζει η μουσική;

Από το βάθος, ένας ξερός κρότος ακούγεται και
η μουσική κόβεται απότομα...
καθώς βυθίζεται το μόνο που προλαβαίνει να σκεφτεί είναι:
"Κρίμα που τελείωσε απότομα. Κι ήταν τόσο ωραίο τραγούδι..."
και μετά... μετά σα να σκοτείνιασε απότομα...

no hard feelingz_

2011-07-02T01:49:00.004+03:00

Mink De Ville - Demasiado Corazon

Download

...ξεκίνησε να ετοιμάζεται για κείνο το ραντεβού κάμποσες ώρες νωρίτερα. Βασικά, ξεκίνησε να ετοιμάζεται από νωρίς, επειδή ήθελε να είναι σένιος αλλά κι επειδή ήθελε να φτάσει νωρίτερα για να μπορέσει να εκτιμήσει την κατάσταση... Και όπως ήταν αναμενόμενο, όλα έγιναν ακριβώς αντίθετα. Δηλαδή, έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν αλλά αντίθετα απ' ότι τα σχεδίαζε καθ' ότι δε φημιζόταν και για τη συνέπειά του. Αυτό το τελευταίο το ήξερε. Το αρνιόταν αλλά το ήξερε. Και πολύ καλά μάλιστα.

... και να τώρα που βρισκόταν που βρισκόταν να πλησιάζει "στο σημείο αναφοράς" -του ραντεβού δηλαδή, με κάμποση καθυστέρηση και περισσότερη νευρικότητα. Σα μαθητής. Και τα είχε βάλει και με τον εαυτό του έτσι όπως ένοιωθε. Περισσότερο επειδή είχε ξεχάσει πως είναι να νιώθεις έτσι.
Πλησίαζε λοιπόν με τα χέρια χωμένα ανάποδα στις κωλότσεπες του τζην
-τις είχε πιάσει και τις τραβούσε προς τα πάνω-
και κλωτσώντας ένα τενεκεδένιο μπλε κουτί από μπύρα.
Φιξ. Η μπύρα!
Έριξε μια ματιά στην ξύλινη, κρεμαστή πινακίδα της καφετέριας. "Cafe Del Mar". Έσμιξε τα φρύδια σα να τον στράβωνε ο ήλιος. Ηλίθιο όνομα για μαγαζί, σκέφτηκε.
Κάτι του θύμιζε και το όνομα αλλά το άφησε για αργότερα. Έβγαλε τα χέρια από τις κωλότσεπες και τα μετακόμισε στις μπροστινές. Σούταρε μακριά και το κουτάκι της μπύρας και μπήκε στο μαγαζί.

Την είδε που καθόταν. Απέναντι. Για να λέμε την αλήθεια, δεν την είδε ακριβώς. Περισσότερο μύρισε το άρωμά της. Και όπως συνήθιζε να λέει και ο ίδιος "ένα άρωμα και μια μουσική, σε ταξιδεύουν ασύλληπτα πίσω στο χρόνο".
Και η πλάτη της γυρισμένη προς αυτόν. Και χάζευε τη θάλασσα ή έκανε πως τη χάζευε. Από κει που ήταν δε μπορούσε να δει καλά. Είχε ξεχάσει και τα γυαλιά του. Ηλίου τα γυαλιά! Όχι μυωπίας. Δεν ήταν και τόσο γέρος ακόμα ώστε να χρειάζεται γυαλιά. Κάποιες άσπρες τρίχες στα γένια και αυτό ήταν όλο.

Αυτή φάνηκε σα να τον περίμενε ή σαν να τον είχε καταλάβει. Μαζί της δε μπορούσε να είναι ποτέ σίγουρος αλλά γύρισε προς το μέρος του λίγο πριν φτάσει στο τραπέζι. Μάζεψε λίγο τα πόδια της -αυτός δε μπόρεσε να μην τα θαυμάσει- κι έστρωσε το φόρεμά της καθώς ολοκλήρωνε την κίνησή της.
»Στην ώρα σου ήρθες... η φωνή της ακούστηκε ειρωνική. αλλά δεν έδωσε σημασία.
Τόσα χρόνια μετά είχε σχεδόν ξεχάσει πως ήταν η φωνή της..
»έμπλεξα στην κίνηση της είπε. Δεν έβρισκα να παρκάρω, συνέχισε....
Είχε έρθει με τα πόδια όμως κι αυτή το ήξερε. έβγαλε τα γυαλιά της και τα άφησε πάνω στο τραπέζι δίπλα απ΄την κούπα με τον ελληνικό καφέ. Κόκκινα, κάπως ρετρό γυαλιά, λίγο στρογγυλά...
Το σχολίασε ενώ ταυτόχρονα σκεφτόταν πως ακόμα δεν είχε κόψει τις παλιές της συνήθειες και συνέχιζε να πίνει ελληνικό καφέ μες στο κατακαλόκαιρο ενώ αυτός τον σιχαινόταν. Του έφερνε πρήξιμο στο στομάχι...
Ανασήκωσε το φρύδι της. Το συνήθιζε όταν ήθελε να του πει κάτι που θα τον έκανε να ερχόταν σε δύσκολη θέση. Όχι ότι αυτός ερχόταν ποτέ σε δύσκολη θέση. Το πολύ - πολύ κάνα σφίξιμο στο στομάχι ή λίγο ψηλότερα.
» το περίμενα πως θα το πεις αυτό, είπε
» αυτό; ποιο αυτό;
» πως θα σχολιάσεις τα γυαλιά μου είπε αυτή -αυτός περιορίστηκε μόνο να σκεφτεί πως όλο αυτό ήταν ένας ανόητος τρόπος να ξεκινήσει μια κουβέντα που απλά ποτέ δεν είχε τελειώσει. Είχε μείνει στη μέση. Και μετά... μετά τίποτα.. Κάποια στιγμή σταμάτησαν όλα. Αυτός είχε φύγει και μετά έμαθε πως κι αυτή είχε κάνει το ίδιο, με κάποια καθυστέρηση βέβαια αλλά το έκανε...
Πριν λίγες μέρες είχαν συναντηθεί με τον Κάππα -όλως τυχαίως και καλά- σε ένα μπαράκι που αυτός είχε να πατήσει τι πόδι του πάνω από δέκα χρόνια -ίσως και περισσότερα...
Ο Κάππας ήταν λακωνικός. Την είχε δει -όλως τυχαίως- είχε ακόμα το ίδιο νούμερο στο κινητό της κι αυτός το ήξερε απ' έξω, ακόμα το θυμόταν δηλαδή. Το δικό του δεν είχε καταφέρει να αποστηθίσει ποτέ αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος. Ο Κάππας του είπε επίσης πως μιλήσανε γι αυτόν -δεν είχε καθίσει πολύ μαζί της του είπε αλλά αυτός δεν τον πίστεψε, είπε πως θα ήθελε να τον δει, να μιλήσουν, τι κάνει και τέτοιες μαλακίες και -το τόνισε αυτό- να συνεχίσουν την κουβέντα από κει που την είχαν παρατήσει. Αυτός δηλαδή, καθότι αυτός ήταν που την είχε κάνει πρώτος...
» Η Αλεξάνδρα μου είπε...
» κι όλα αυτά όλως τυχαίως, έτσι; τον είχε διακόψει απότομα με κάποια ειρωνεία κι εκείνος είχε περιοριστεί στο να κάνει μια κίνηση που δε γινόταν να ερμηνευτεί... Είπαν κι άλλα αλλά δεν τα θυμάται τώρα πια! Όπως για το πόσο καιρό είχε να περάσει κι ο Κάππας από το ίδιο μαγαζί και πως στο διάβολο είχε βρεθεί εκεί εκείνη τη βραδιά και πως ήξερε η Αλεξάνδρα πως κι αυτός θα ήταν εκεί.

»Θα στέκεσαι πολλή ώρα έτσι; Η φωνή της τον ξαναφέρνει στο παρόν και νιώθει σα να ξυπνάει από ένα όνειρο απότομα και ιδρωμένος
» Ε; στεκόταν ακόμα όρθιος με τα χέρια στις μπροστινές τσέπες.
»Οκ είμαι, της είπε, -χαζεύω το τοπίο και με το βλέμμα του έδειξε τα μακρυά πόδια της που κατέληγαν σ' ένα ζευγάρι γόβες. Την είδε που χαμογελούσε φιλάρεσκα καθώς παραμέριζε τελείως τις σκέψεις του.
Έβγαλε τα χέρια από τις τσέπες του παρέα με τον καπνό και τον παμπάλαιο zippo του, τράβηξε την καρέκλα να καθίσει ενώ αναρωτιόταν αν όντως όλα αυτά του συνέβαιναν στ' αλήθεια ή τα ζούσε μέσα από κάποιο όνειρο που έμοιαζε πέρα για πέρα αληθινό...
Κάθισε κι άρχισε να στρίβει ένα τσιγάρο, έψαχνε με τα μάτια του για τον σερβιτόρο όταν την άκουσε να λέει: "smoking will kill you" στα αγγλικά.. Αναρωτήθηκε ξανά αν όλα αυτά όντως τα ζούσε ή ονειρευόταν. Δεν ήταν καθόλου σίγουρος αν σήμερα το πρωΐ είχε όντως ξυπνήσει. Δε θυμόταν καμία από τις πρωινές του δραστηριότητες... Κι αυτός ο γαμημένος ο σερβιτόρος που ήταν; Ήθελε απεγνωσμένα καφέ κι ας ήταν νερόπλυμα...

"smoking will kill you" Τη λοξοκοίταξε. Καθόταν στα δεξιά του. Μετατοπίστηκε. Δεν την ήθελε στα δεξιά του. Καλύτερα απέναντι, σκέφτηκε κι αμέσως μετά λοξοκοίταξε και τον καπνό.
Αυτός ήταν στ' αριστερά του.
"Το κάπνισμα βλάπτει εσάς και τους γύρω σας", διάβασε πάνω στην καπνοσακούλα
»Μαλακίες, σκέφτηκε... 
»Έχεις δίκιο της είπε... και τράβηξε μια πιο γερή ρουφηξιά νιώθοντας τον καπνό μέχρι τα νύχια του. 
»Το σβήνω ...συνέχισε περισσότερο για ν' αποφύγει τη γκρίνια της και βούτηξε τον καπνό, τον έχωσε στην μπροστινή δεξιά τσέπη του τζην του, πήρε και το zippo κι άρχισε να παίζει με το καπάκι ενώ ήξερε πως όσες φορές το έκανε αυτό, αυτή εκνευριζόταν ...
Το τσιγάρο συνέχισε να σιγοκαίγεται στην άκρη των χειλιών του. Ο σερβιτόρος ακόμα να φανεί.
Τράβηξε ακόμα μία ρουφηξιά από το τσιγάρο και τα μάτια του δάκρυσαν. Ξεφύσηξε κι έβηξε.
"Κλακ-κλακ-κλακ-κλακ" το καπάκι του zippo πηγαινοερχόταν δαιμονισμένα μες στην παλάμη του και τον υπνώτιζε...

(...) Μάλλον από συνήθεια στο λέω πια! Αλλά θα μας σκοτώσουν τελικά. Ίσως και να το έχουν κάνει. Μου αρέσει το παιχνίδι με τον καπνό και δεν με ενοχλεί καθόλου...
Ίσως μια τζούρα και για μένα (...)
Προσπαθούσε να καταλάβει τι του έλεγε. Τώρα πια ήταν σίγουρος πως έβλεπε όνειρο, όλα αυτά δεν ήταν δυνατό να του συμβαίνουν στ΄αλήθεια. Είχε για μια στιγμή μόνο χαθεί στις σκέψεις του και είχε ακούσει μόνο τα τελευταία λόγια που του έλεγε αλλά προτίμησε να το παίξει άνετος. Την ξανακοίταξε καχύποπτα. Αυτό το "μια τζούρα και για μένα" δεν του καλάρεσε αλλά προς το παρόν προτίμησε να το βάλει παρέα με τις προηγούμενες σκέψεις του και να τις επεξεργαστεί όλες μαζί αργότερα όντας πιο ήρεμος.

Συνέχιζε όμως να παίζει με το καπάκι του zippo και θυμήθηκε πως έτσι τη γνώρισε.... 
Έφερε τον αναπτήρα στη μύτη του και μύρισε.
 "Τίποτα σαν τη μυρωδιά της βενζίνης" της είπε με μια υποψία χαμόγελου. "ίσως αυτή του μουνιού" το τελευταίο το σκέφτηκε μόνο, δεν το ξεστόμισε.
Αυτή σκοτείνιασε, ήπιε μια γουλιά καφέ από τον καφέ της, γύρισε προς το μέρος του και τον κοίταξε με αποδοκιμασία "ακόμα να την κόψεις αυτήν τη παιδική συνήθεια";
Την κοίταξε με απορία. "αυτήν με το zippo και το καπάκι" του είπε. Αποφάσισε πως σήμερα δεν ήταν μέρα για καυγάδες, ακούμπησε τον αναπτήρα όρθιο πάνω στο τραπέζι δίπλα από τα κόκκινα παλιομοδίτικα γυαλιά της, δίπλωσε τα χέρια πίσω από το κεφάλι του, τέντωσε τα πόδια του κοιτώντας τις ταλαιπωρημένες του μπότες και αναρωτήθηκε άλλη μια φορά αν όντως όλα αυτά γίνεται να συμβαίνουν σε αυτόν κι αν ναι, γιατί τώρα και αν αυτή -η Αλεξάνδρα- είχε ξεχάσει πως εξαιτίας του zippo είχαν γνωριστεί.
Την είδε σα να ένιωσε λίγο άσχημα που του είχε μιλήσει απότομα αλλά είχε μάθει να μην την εμπιστεύεται πια Έτσι κι αλλιώς από πάντα, απρόβλεπτη ήτανε.
Άρχισε να αισθάνεται άβολα. τόσην ώρα εδώ πέρα -έπειτα από τόσα χρόνια και μια κουβέντα της προκοπής δεν είχαν ανταλλάξει. Σαν το ζευγαράκι το χαρούμενο που βγήκε απλά να ξεσκάσει έπειτα από μια γερή δόση σεξ και ανταλλαγής υγρών και τώρα απλά ήθελαν να καθίσουν και να λιώσουν κάτω απ' τον ήλιο μέχρι την επόμενη φορά. Κι ας είχαν περάσει τόσα χρόνια...
"Κλακ-κλακ-κλακ-κλακ" το καπάκι του zippo πηγαινοερχόταν. Αναρωτήθηκε αν υπάρχει περίπτωση να κοπεί το καπάκι του αναπτήρα έτσι όπως το κακομεταχειριζότανε τόσην ώρα. Απότομα θυμήθηκε τον σερβιτόρο που ακόμα δεν είχε έρθει και νευρίασε. Όμως τα νεύρα του ήταν εξαιτίας της...
Σηκώθηκε. Όχι αυτός. Η Αλεξάνδρα και το άρωμά της τον τύλιξε.
» Πηγαίνω μέχρι την τουαλέτα του είπε.
» Ναι, πες και στον ηλίθιο το σερβιτόρο να έρθει να πάρει και καμιά παραγγελία. Δεν του μίλησε κι αυτός γύρισε να θαυμάσει για άλλη μια φορά τα πόδια της που απομακρύνονταν.
Μόλις αυτή πέρασε τη τζαμένια πόρτα, έχωσε το zippo στην κωλότσεπη, ήπιε μια γουλιά από τον καφέ της μορφάζοντας και από τα κλειδιά της που ήταν αφημένα στο τραπέζι, ξεμπέρδεψε και βούτηξε το "Μικρός Πρίγκιπας" μπρελόκ της.
Σηκώθηκε και τράβηξε προς την εξώπορτα. Την ώρα που περνούσε κάτω από την κρεμαστή πινακίδα της καφετέρειας "Cafe Del Mar" θυμήθηκε κάποιες άθλιες συλλογές με lounge μουσική που έπαιζαν κατά κόρον κάμποσα χρόνια πριν όπου κι αν πήγαινες.
Στριφογύρισε το "Μικρός Πρίγκιπας" μπρελόκ της στο χέρι του, με το άλλο άγγιξε το zippo μέσα στην τσέπη και πριν περάσει απέναντι πρόλαβε να δει τον σερβιτόρο που που πλησίαζε προς το τραπέζι που καθόταν νωρίτερα..
Εκείνη μάλλον θα περιποιόταν το μακιγιάζ της ακόμα ή τουλάχιστον έτσι ήθελε να πιστεύει.
Έχωσε τα χέρια στις τσέπες, έφτυσε και τράβηξε προς το σταθμό. Ο ήλιος κρυβόταν πίσω από τις πολυκατοικίες αλλά ήταν ακόμα μέρα. Οι μπότες του έτριζαν πάνω στα χαλίκια...
Richie havens - Going back to my roots

Λίγο πριν φτάσει στο σταθμό, κοιτώντας μια αφίσα, νόμισε πως είδε τα μεγάλα, αμυγδαλωτά μάτια της να τον κοιτάζουν όλο παράπονο.
Δεν έδωσε σημασία.
Περιορίστηκε μόνο να σκεφτεί: "Τρελά πράγματα μου συμβαίνουν σήμερα"

2011-06-14T15:39:00.003+03:00

no fire today_

2011-06-08T04:32:00.009+03:00

Bruce Springsteen - I'm On Fire

- Γεια σου.
- Γεια.
Η κοπέλα τον είχε πλησιάσει ξεκόβοντας από την παρέα της. Ήταν η πιο όμορφη από τις τρεις τους με μακριά καστανά μαλλιά και αμυγδαλωτά μάτια. Φορούσε ένα άρωμα που ήταν πολύ της μόδας εκείνη την εποχή και το μύριζε όπου κι αν πήγαινε αλλά αυτό δεν τον χαλούσε καθόλου. Όχι εκείνη τη στιγμή. Άλλωστε του άρεσε κιόλας.

Βρισκόταν ξαπλωμένος στο πλάι, λίγα μέτρα μακριά από τα κύματα και προσπαθούσε να διαβάσει για κάποια εσωτερική φλόγα αλλά δεν τα κατάφερνε. Το μυαλό του έτρεχε στα τελευταία γεγονότα. Αποσυντονιζόταν αλλά λίγο τον ένοιαζε
Παράτησε το βιβλίο με το κοκκινόμαυρο εξώφυλλο στο πλάι και βάλθηκε να χαράζει σχέδια στην άμμο με ένα κομμάτι ξύλο που είχε ξεβράσει η θάλασσα.

Οι κοπέλες κάθονταν καμιά τριανταριά μέτρα μακρυά του και είχαν έρθει λίγο πιο μετά από αυτόν. Κόντευε να μεσημεριάσει. Είχε έρθει πρωί για δύο λόγους. Ο ένας για να έχει ησυχία και να μπορέσει να σκεφτεί με την ησυχία του το τελευταία γεγονότα κι ο άλλος, επειδή το μέρος εκείνο, το πρωινό που ο ήλιος ήταν ακριβώς από την αντίθετη κατεύθυνση, έπαιρνε κάποια άλλη, διαφορετική υπόσταση και νόμιζε πως όχι μόνο πως βρισκόταν αλλού αλλά και σε άλλο πλανήτη. Κι έτσι προτιμούσε τα πρωινά -μόνο όταν ερχόταν μόνος όμως.
Και σήμερα ήταν μόνος. απ' όποια πλευρά κι αν το έβλεπες.

Στην αρχή αδιαφόρησε για τις κοπέλες αλλά ο αέρας κάποια στιγμή του έφερε τα πνιχτά γελάκια τους και τον ανάγκασε να σηκώσει το κεφάλι από τη σελίδα 40 που είχε κολλήσει από την ώρα που είχε φτάσει.

"Η υπομονή είναι να περιμένεις χωρίς βιασύνη -χωρίς βιασύνη, χωρίς άγχος- μια ευχάριστη αναβολή αυτού που θα γίνει.
Πάσχιζα τη μέρα με τη μέρα.... Ήξερα ότι περίμενα και ήξερα τι περίμενα. Εκεί βρίσκεται η μεγάλη χαρά του να είσαι πολεμιστής".

Αναρωτιόταν τι τάχα περίμενε όταν η κοπέλα με τα μακριά καστανά μαλλιά και τα αμυγδαλωτά μάτια είχε αρχίσει να βγάζει τα ρούχα της μένοντας με το μαγιό της. Τράβηξε πίσω τα μαλλιά του που έπεφταν στα μάτια του και κοίταξε κάπως αδιάκριτα αλλά όσο πιο κομψά μπορούσε.
Γύρισαν και τον κοίταξαν. Όλες μαζί και ντράπηκε. Ξεφύλλισε το βιβλίο κι έκανε πως κάτι κοίταζε χαμένο στις σελίδες του.
Σελίδα 39, μία πριν την προηγούμενη αλλά δεν είχε σημασία τώρα...

"Το να κουρδίζεις το πνεύμα σου όταν κάποιος άλλος σε ταλαιπωρεί λέγεται έλεγχος".

Υπήρχαν διάφορα σημεία στις σελίδες σημειωμένα από κάποιον προηγούμενο αναγνώστη. Με αστερίσκους όμως. Πολυάκτινα αστεράκια. Αυτός προτιμούσε να υπογραμμίζει.

"Έβαλαν όρια και προσδιόρισαν το άγνωστο σαν κάτι που είναι κρυμμένο από τον άνθρωπο, τυλιγμένο ίσως από κάτι το τρομακτικό, αλλά που, παρ' όλα αυτά, είναι μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων του ανθρώπου. Το άγνωστο γίνεται γνωστό κάποια δεδομένη στιγμή".

Η κοπέλες είχαν στήσει πηγαδάκι καθισμένες στις πετσέτες τους. Ομπρέλα δεν είχαν αλλά σήμερα ο ήλιος δεν έκαιγε και τόσο πολύ οπότε δεν την χρειάζονταν.
Το μυαλό του ξανάτρεξε στα τελευταία γεγονότα κι ένοιωσε έναν κόμπο στο λαιμό και κάτι σα λυγμό. Ξάπλωσε ανάσκελα κι έχωσε τα μούτρα του μέσα στις σελίδες του βιβλίου μυρίζοντας την ιστορία του.

"Υπάρχει ένας απλός πρακτικός τρόπος. Μπροστά στο άγνωστο ο άνθρωπος γίνεται δραστήριος"

-Σκατά, είπε στον εαυτό του και ανακάθισε στην πετσέτα του. Και τότε την είδε που πλησίαζε
- Γεια σου.
- Γεια.
- Σε έχουμε δει εδώ και ώρα με τις φίλες μου. Αναρωτιόμασταν πως να σε λένε. Την κοίταζε και ζαλιζόταν από το άρωμά της και στο μυαλό του τα τελευταία γεγονότα. Συνήλθε απότομα και πέρασε στην αντεπίθεση.
- Και πως με λένε τελικά; Ήξερε πως ακουγόταν λίγο ειρωνικός αλλά έλπιζε να το περάσει στο ντούκου.
- Πως σε λένε; Η κοπέλα χαμογέλασε και το πρόσωπό της φωτίστηκε. -Εμένα Αλεξάνδρα, του είπε.
- Άγγελο, της είπε ψέμματα και δεν ήξερε γιατί.
- Μ' αρέσει τ' όνομά σου. Θα μου δώσεις φωτιά;
- Δεν καπνίζω, της είπε.
- Πολύ ωραίο το μπλουζάκι σου του είπε αυτή. Η κουβέντα σκόρπαγε, σαν την άμμο που άφηνε να κυλά ανάμεσα από τα δάχτυλά του για να κρύψει την αμηχανία του.
- Να στο δώσω αν σ' αρέσει τόσο της είπε κι άρχισε να το βγάζει. Της το πρότεινε. Κι αυτή το πήρε. Ένα κατακόκκινο tshirt και δυο χρόνια πριν σταματήσει να φοράει κόκκινα.

Η κοπέλα-Αλεξάνδρα σηκώθηκε
-Ευχαριστώ του είπε και το άρωμά της τον τύλιξε ακόμα μία φορά.
Δεν είπε τίποτα. Στήριξε το κεφάλι στην παλάμη κι έμεινε να την κοιτάζει να ξεμακραίνει. έφτασε στην παρέα της.

- Τι σου είπε; άκουσε τις φίλες της να ρωτάνε.
- Τίποτα, με έδιωξε. Δεν είχε φωτιά.
- Ούτε καν για τα προσχήματα; Κακάρισαν οι φίλες της..
- Ε δεν είχε. Ο αέρας του έφερνε τις κουβέντες τους. Άλλωστε δεν ήταν και τόσο μακριά
- Κι αυτό; Έδειξαν το κόκκινο tShirt του -Τι είναι αυτό;
- Τι είναι αυτό; Αυτό είναι ένα tShirt.

Πήρε να μαζεύει τα πράγματά του. Έβγαλε το αμέσως επόμενο αγαπημένο του μπλουζάκι. ένα λευκό με τον Τζέημς Ντην πάνω και το φόρεσε. Μάζεψε τα μαλλιά του κοτσίδα, έχωσε πετσέτα, βιβλίο κουβάρι στο σακίδιο, γύρισε την πλάτη κι άρχισε να ανηφορίζει.

- Άγγελε!! -ΕΕεειιι. Είχε ξεχάσει πως είχε συστηθεί με ψεύτικο όνομα και δε γύρισε με την πρώτη.
Η Αλεξάνδρα έτρεχε πίσω του. Περίμενε να τον πλησιάσει. Του χαμογέλασε και του έπιασε το χέρι με το δεξί. με το αριστερό του έβαζε στο χέρι ένα γυαλιστερό zippo αναπτήρα.
- Οι γυναίκες πάντα έχουν φωτιά, ακόμα κι όταν σου ζητάνε. Έτσι για να ξέρεις κι έσκυψε και τον φίλησε μεταξύ χειλιών και μάγουλου. Γύρισε κι άρχισε να τρέχει προς τις φίλες της. Αυτές είχαν σηκώσει τα χέρια και χαιρετούσαν...

Χαμογέλασε θλιμμένα. Τα τελευταία γεγονότα ήταν ακόμα νωπά μέσα του. Άνοιξε το zippo και τον μύρισε. Σήκωσε το χέρι σε χαιρετισμό. Η Αλεξάνδρα απλά τον κοιτούσε...
Σε λίγο χάθηκε πίσω από τις πεύκες....
" Κλαπ-κλαπ-κλαπ-κλαπ" ο ήχος από το καπάκι του zippo που ανοιγόκλεινε μέσα στη δεξιά παλάμη του τον συνόδευε μέχρι τη στάση του λεωφορείου.

Τον ξέχασε για λίγο καιρό μέσα στην τσέπη του τζιν του. Καιρό μετά που τον άνοιξε για να τον γεμίσει βρήκε κι ένα χαρτάκι με έναν αριθμό τηλεφώνου. Τα τελευταία γεγονότα όμως που λέγαμε στην αρχή, είχαν αλλάξει τροπή κι έτσι δεν πήρε ποτέ τηλέφωνο.
Καλύτερα να μη σας πω πόσες φορές μετάνοιωσε που δεν το έκανε...

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Μερικές ώρες νωρίτερα, (για σήμερα μιλάω) ο προαναφερόμενος zippo
παρέδωσε... καπάκι....
" Κλαπ-κλαπ-κλαπ-κλαπ"....

Στα χρόνια που ακολούθησαν τον αναπτήρα τον είχε πάντα
πάνω του.
Φωτιά δεν του ξαναζήτησε ποτέ κανένας.
Την Αλεξάνδρα δεν την ξανάδε ποτέ_

a day like any other_

2011-06-02T14:07:00.008+03:00

ξυπνάς -κάποια στιγμή και η μέρα δείχνει να θέλει να σου κάνει όλα τα χατίρια. σαν μια ακριβοπληρωμένη πόρνη. όλα τα χατίρια χωρίς ίχνος συναισθήματος. περπατάς με τα χέρια χωμένα στις τσέπες και κάπως άγαρμπα, ενώ το κεφάλι δεν έχει γιακάδες για να κρυφτεί και στέκεται δήθεν ανέμελο στη θέση του...

και μετά μια αλληλουχία γεγονότων και η πολλά υποσχόμενη μέρα πάει περίπατο. όχι περίπατο στο πάρκο -αυτό θα ήταν άλλη μία υπόσχεση. η πολλά υποσχόμενη μέρα εξαφανίζεται -σκάει σα σαπουνόφουσκα αν θέλεις -στην τελική, παύει να υπάρχει...

και μετά εσύ να ψάχνεις να βρεις τι στο διάλο έγινε και πήγαν όλα κατά κει -στο διάλο εννοώ
και το στόμα σου πικρίζει από τον καφέ και τραβάς άλλη μια γουλιά παρ' όλα αυτά --γενναία γουλιά και πνίγεσαι καθώς προσπαθείς να την κατεβάσεις παρέα με καπνό από κάποιο κακοστριμμένο τσιγάρο. αυτά σκέφτεσαι κοιτώντας τα χέρια σου που τρέμουνε και το μυαλό σου, σαν ξεχαρβαλωμένο βιουμάστερ προσπαθεί να ταξινομήσει σε μια λογική σειρά τις εικόνες που γάμησαν την πολλά υποσχόμενη μέρα...
κάποια τηλεφωνήματα...
η "ενοχική" -από την άλλη άκρη φωνή -Να σε ρωτήσω κάτι; -Ρώτησες ήδη. τι να με ρωτήσεις; αφού θα το κάνεις έτσι κι αλλιώς -τι με ρωτάς;
και μετά η άλλα αντ' άλλων κουβέντα... άλλα λες εσύ, άλλα απαντάει ο άλλος και ρίχνει μια θλιμμένη ματιά στην πολλά υποσχόμενη μέρα που σου γύριζει σιγά-σιγά την πλάτη...

και μετά κι άλλο τηλεφώνημα -κι άλλες γαμημένες συζητήσεις... με το ίδιο ύφος. και καθώς κάνεις πως ακούς, από απέναντι, βλέπεις την πολλά υποσχόμενη μέρα να έχει καθίσει κάτω και να σε μουτζώνει με χέρια και με πόδια...
"καθρεφτάκι" σκέφτεσαι, όπως όταν κάναμε μικροί αλλά τα χέρια σου είναι απασχολημένα. το ένα να κρατάει το γαμημένο το τηλέφωνο -τι το σηκώνεις; τα χουμε ξαναπεί "κανένας δε σε παίρνει για καλό τώρα πιά" και με το άλλο να ρουφάς τον καφέ που είναι πικρός σαν ξερατό σήμερα. κι έτσι λούζεσαι τις μούτζες και δεν το λες ούτε του παπά...
ακόμα μερικές γουλιές και το φανταστικό βιουμάστερ τρίζει προσπαθώντας να ταξινομήσει τις εικόνες αλλά αυτές του την κάνουν σήμερα και ξεθωριάζουν πριν προλάβουν να καθαρίσουν...
σα να βγάζεις το χαρτί από τα υγρά εμφάνισης μέσα στον σκοτεινό θάλαμο πριν το πετάξεις μέσα στη λεκάνη. γίνεται αυτό; δε γίνεται. κι όμως γίνεται. τώρα μη ρωτάς να σου πω. κάπως έτσι είναι σήμερα όλα. κι αυτό το γαμημένο το κομμάτι. πως βρέθηκε εδώ; και γιατί το ακούω..
κι έξω πήρε πάλι να μπουμπουνίζει λες και θα βρέξει....
γαμημένη πολλά υποσχόμενη μέρα...
βάλε μουσική

και δε γαμιέται και η μέρα; έτσι κι αλλιώς όλες ίδιες είναι. εκτός κι αν σήμερα, βρέξει στ' αλήθεια_

no rec tonight_

2011-05-24T19:39:00.005+03:00

-Νύχτα θανάτου απόψε, ε...?
Η φωνή του Κάππα μόλις που ακούστηκε από τα καλυμμένα με ακουστικά αυτιά μου και γύρισα και τον κοίταξα με απορία.
Βρισκόμασταν παρέα στο στούντιο του τοπικού ραδιοφωνικού σταθμού μεταμεσονύχτιες ώρες... χρόνια πριν... Ο Κάππας είχε έρθει στα ξαφνικά και με είχε βρει στο στούντιο λες και ήξερε πως θα ήμουν εκεί -για μια νύχτα μόνο, το επόμενο πρωΐ θα έφευγε "πολύ πριν ξημερώσει" μου είχε ανακοινώσει πριν καν τελειώσουν οι χαιρετούρες και οι αγκαλιές....

Πλησίαζε η άνοιξη -το Πάσχα ήταν μακριά ακόμα εκείνες τις μέρες και ο σταθμός που είχε ανοίξει κάμποσο καιρό πριν μας είχε παραχωρήσει προς το παρόν ώρες και μας άφηνε να ξεκαβλώνουμε πάνω στα mk2 -σιντιέρες κι mp3 δεν υπήρχαν ακόμα. Η καρέκλα μπροστά από την κονσόλα, περιστρεφόμενη και με ρόδες και το μικρόφωνο κρεμόταν από το ταβάνι. Το πρόβλημα ήταν πως κάθε φορά που αποφάσιζα να μιλήσω, η περιστρεφόμενη και με ρόδες καρέκλα, αποφάσιζε πως ήθελε να βυθιστεί και να παρασύρει και μένα μαζί της. Τότε τεντωνόμουν για να φτάσω κοντά στο μικρόφωνο με αποτέλεσμα η φωνή μου να βγαίνει κάπως περίεργη και βραχνή...

Από τα εσωτερικά ηχεία ακουγόταν ο Τόμμυ Μπόλιν "Εντ Μπάι Δε Γουαίυ, Χελλόου Εγκαιν" και νωρίτερα ο Τιμ Μπάκλεϋ...

-Τι θα βάλεις μετά?
Ο Κάππας είχε σταυρώσει τα πόδια του μπροστά, πάνω σε μια δεύτερη καρέκλα και ρούφαγε μια βότκα που της είχε προσθέσει και πορτοκαλάδα που είχε βρει στο ψυγειάκι στο χολ.
-Δεν ξέρω, δεν έχω και πολλές επιλογές, απάντησα. Κάνα Μόρισον ίσως ή Χέντριξ, μπορεί και Σιδηρόπουλο... Έχω και Λάστ Ντράιβ...
-Γι' αυτό σου λέω, μου κάνει. Νύχτα πεθαμένων -ηθελημένα το κάνεις, έτσι?
Του έκανα νόημα με το χέρι να σωπάσει και με το φρύδι σηκωμένο του έδειξα το μικρόφωνο ενώ σήκωνα τη φέτα και χαμήλωνα σιγά - σιγά το κομμάτι...

Άρχισα να διαβάζω:
"Έχεις υπ' όψη σου τι συμβαίνει στο δωμάτιό σου πριν ανάψεις το φως;
φυσικά θα κάνεις μια ένεση ζωής στο ετοιμοθάνατο πικάπ
και θα δώσεις χάπια στειρότητας στα ψάρια."

Ο Κάππας είχε φέρει το ποτήρι με τη βότκα στο στόμα και το είχε αφήσει εκεί ενώ είχε τεντώσει τις αφτάρες του προς το εσωτερικό ηχείο...

Συνέχισα την ανάγνωση:
"Το ενυδρείο δεν σου ανήκει, απλά είναι ένας κακός γείτονας
που ποτέ δε συμπάθησες και σε κοιτάει επίμονα όταν τρως.
Το συνολικό -από οπτική άποψη- άγγιγμα στο αιδοίο μιας άγνωστης,
σε προβληματίζει ίσως περισσότερο απ' όσο χρειάζεται.
Βρίσκεις τις στιγμές ίδιες, μα όταν σε ρωτούν μοιάζουν δυσανάλογες."

Περίμενε υπομονετικά να τελειώσω, την ανάγνωση, είχε κατεβάσει το ποτήρι χωρίς να πιει ούτε γουλιά, το άφησε στο τραπεζάκι στα δεξιά του και σκούπισε τις παλάμες του στο μαύρο τζην του και μετά στο κάτω μέρος του μαύρου του -επίσης τζην- πουκαμίσου του. Ήταν από τις λίγες φορές που τον έβλεπα να φορά πουκάμισο παρεμπιπτόντως.
Η βελόνα κύλισε στο αυλάκι τρίζοντας...
"Μού 'πες θα φύγω χθες το βράδυ ξαφνικά...."
Ο Σιδηρόπουλος μόλις που ακουγότανε...
-Καθάρισε ρε μαλάκα καμιά βελόνα. Μετά από 200 χρόνια όλα αυτά θα είναι συλλεκτικά είχε πει τότε χωρίς να ξέρει πως τα λόγια του θα ήταν προφητικά...
-Δε γαμιέται και η βελόνα, πάει τώρα -αντέδρασα βουτώντας το μπουκαλάκι με το οινόπνευμα και το βουρτσάκι να καθαρίσω το αριστερό-αγαπημένο μου πικάπ..

-Τι διάβαζες; με ρώτησε.
-Τίποτα. Κάτι μαλακίες από ένα βιβλίο είπα δείχνοντάς του το μαύρο βιβλιαράκι...
-Για να δω μου είπε και το βούτηξε πάνω πάνω από το σωρό με τα βιβλιαράκια στα δεξιά μου. Το μανίκι από το πουκάμισο σύρθηκε πάνω στο δίσκο κι από καθαρή τύχη δεν άρπαξε το βραχίονα να τον κάνει βόλτες πέρα-δώθε...
Γούρλωσα τα μάτια και δεν πρόλαβα να πω τίποτα...
Πήρε το βιβλίο και το ξεφύλλιζε αφού πρώτα το μύρισε δυο-τρεις φορές...

Το κομμάτι πλησίαζε στο τέλος του. Τράβηξα τον επόμενο δίσκο -Τζόυ Ντιβίζιον και Κλόσερ. Διάλεξα ένα κομμάτι στην τύχη. Δε διάβασα τίποτα, άλλαξα τα πικαπ, άνοιξα το μικρόφωνο κάνοντάς του νόημα ησυχίας και άρχισα να αδειάζω τη βότκα με τα παγάκια από το ποτήρι της σε ένα άλλο και πάλι από την αρχή κολλητά στο μικρόφωνο και από πίσω οι Τζόυ Ντιβίζιον....

-Άμα είναι κανένας που νοιώθει εκεί έξω -θα έχει τρελαθεί τώρα με αυτά που διαβάζεις και ακούει, μου σφύριξε.
Συνέχισα να παίζω με τα ποτήρια.

Υπήρχαν κάποια τηλεφωνήματα. Περισσότερο να ρωτήσουν για τα κομμάτια που παίζαμε, να παρακαλέσουν να μη μιλήσω για να τα γράψουν, κάποιες γκόμενες που απλά ήθελαν κουβέντα...Μέχρι εκεί όμως...
Άλλες εποχές. Ούτε διαδίκτυο, ούτε μp3 σχεδόν ούτε cd!!

Ήρθε πίσω από την κονσόλα κι άρχισε να ξεφυλλίζει τους δίσκους -βρήκε κάποιον από Σεξ Πίστολς. Τον έφερε μπροστά και συνέχισε το ξεφύλλισμα. τράβηξε και Χέντριξ, μαζί με ένα δίσκο των Ντόρς...

-Έλα μου είπε, όπως τον παλιό καλό καιρό. Ένα μπακ το μπακ... Θα διαβάζω εγώ
και χωρίς να περιμένει απάντηση στρώθηκε στην καρέκλα, διόρθωσε το μικρόφωνο κι άνοιξε το βιβλίο, στερέωσε τη σελίδα με το ποτήρι με τη βότκα για να μην τη χάσει, έτριξε τα δάχτυλά του, τα σκούπισε άλλη μια φορά στο πουκάμισο και καθώς το κομμάτι τελείωνε, πάτησε το "πλαίυ" στο άλλο πικάπ κρατώντας με τα χέρια του του δίσκο και χωρίς να καθαρίσει τη φωνή του άρχισε να διαβάζει:

"Κι αν μιλούσαμε για αντίδραση
ή δράση
ή έστω τίποτα απ΄αυτά
-αφού η ολοκλήρωση εμπεριέχει το θάνατο-
τούτη η βροχή ήταν μαγική!"

Είχα ακουμπήσει χαλαρός στα ράφια πίσω κι απολάμβανα τη βότκα μου. Με ξάφνιασε το κομμάτι που άφησε να κυλήσει ενώ μιλούσε -αυτός δε θα άφηνε τους ακροατές να το γράψουν ολόκληρο...
Ράιντερς ον δε στόρμ...

-Μαλάκα, το άκουγα αυτό φαντάρος κάνοντας περίπολο κι έβρεχε αλλά μου άρεσε τότε
-Ενώ τώρα;
-Τώρα το σιχαίνομαι αλλά ταιριάζει με τις μαλακίες που βάζεις απόψε...
Το κουδούνισμα του τηλεφώνου διέκοψε τον ευγενικό διάλογο που πήγαινε να ανθήσει...
Ο Κάππας το σήκωσε, πήρε το σοβαρό του, δήλωσε ηχολήπτης κι άρχισε να λέει διάφορα που δεν άκουσα καθώς επωφελήθηκα να πάω για κατούρημα...

Έκοψε το κομμάτι λίγο μετά το ρεφρέν κι άρχισε να μιλάει στον αέρα για μια κατασκότεινη νύχτα, που έβρεχε και είχε αέρα κι αυτός μόνος περίπολο καθώς ο "παλιός" δεν είχε πάει μαζί του εκείνο το βράδυ κι όλο έλεγε και έλεγε και έλεγε...

Το κομμάτι τέλειωσε κι έχωσε ένα άλλο από μια κασσέτα που είχε εμφανίσει από το πουθενά. Άλλαξε κομμάτια χωρίς να μιλήσει κι άρχισε να διαβάζει πάνω στα λόγια...:

"Οι δείκτες του ρολογιού, κινούνται αν τους παρατηρείς.
Έξω απ' τη δική σου
επιβεβαίωση, δεν υπάρχει πραγματικότητα.
Σπρώχνεις τον εαυτό μου σ' έναν αιώνιο θάνατο."

...ενώ έπινε δυνατές γουλιές από τη βότκα πορτοκάλι του...
DE TRACES - Seven

-Τι ακούμε ρε; γαμιστερό ακούγεται...
-Θα σου πω στο τέλος, μου λέει -τώρα κάνουμε εκπομπή...

Συνεχίζει να διαβάζει πάνω στο κομμάτι ανεβοκατεβάζοντας τη φέτα -κάτι που μας έκανε να βρίζουμε παλιότερα τους παραγωγούς που έκαναν το ίδιο και δε μπορούσαμε να γράψουμε σε κασσέτα "τις κομματάρες"...

"Όλα φαίνονται τεράστια κρατώντας την αναπνοή σου
Η ζωή μοιάζει σα να μην έχει άκρες
Κρατάς την αναπνοή σου κι όταν πειστείς πως είσαι αθάνατος, βγάζεις την
τελευταία φλόγα από το βάθος της ισορροπίας σου και πέφτεις
Τελευταίος έρωτας με μια οπτασία που ποτέ δεν πρόλαβες να δεις ολόκληρη."

Πολύ άνετος μου φάνηκε εκείνο το βράδυ -και η κονσόλα σα να δούλευε πάνω της αιώνες . Για το κινητό που είχε έρθει με κούριερ ούτε κουβέντα φυσικά αλλά κι εγώ θεώρησα πως δεν ήταν της παρούσης...

"Πιάνεις τα δυο ξερά κλαδιά ζυγίζοντας τις μελλούμενες ευθύνες,
κρατάς τις άκρες τους και τα ενώνεις, τα χτυπάς δυνατά στο λυγισμένο σου
γόνατο κι αυτά σπάνε, ελευθερώνοντας έναν ήχο που τρυπά τα τύμπανα
των αυτιών ενώ οι σκλήθρες καρφώνονται στο κορμί σου που σωριάζεται,
μην αντέχοντας την πρόκληση της εξάντλησης που καθοδηγείται από το
θάνατο."

Είχα μεταφερθεί στο σαλόνι και είχα ανοίξει ένα παλιό ραδιόφωνο και συντονισμένο "σε μας" και τον άκουγα να κάνει εκπομπή παρέα με ένα καινούργιο ποτήρι βότκα σκέτη -ξέχασα να πω πως ήταν Στολίσναγια...

-Έλα μέσααα. Τηλέφωνοοοο, τον άκουσα να ουρλιάζει πάνω που γλάρωνα.
-Ποιός είναι, σηκωνόμουν βαριεστημένα ενώ στο πικάπ κυλούσε ήσυχα για άλλη μια φορά το Κλοσερ των Τζόυ Ντιβίζιον...
-Γκομενάκι ρε ηλίθιε, για σένα μάλλον αφού έτσι κι αλλιώς εμένα κανένας δε με ξέρει -η εκπομπή είναι δική σου -και κανείς δεν ξέρει πως είμαι εδώ, μου είπε με μια ανάσα ενώ με την παλάμη του είχε σκεπάσει το τηλέφωνο...
-Μίλα από δω μου είπε αμέσως μετά πατώντας ένα κουμπί στην κονσόλα που δεν ήξερα καν ότι υπήρχε κι έβγαλε το τηλέφωνο στον αέρα.

Από τα εσωτερικά ηχεία ακούστηκε αέρας να σφυρίζει. Μου έδειξε το μικρόφωνο με το κεφάλι του.
-Ναι... είπα μουδιασμένα. Κοριτσίστικη φωνή από την άλλη άκρη
-Ναι; είπε κι αυτή...
-Ναι, ξανάπα Καλησπέρα, ακούω αέρα; προσπαθώντας να εκτιμήσω την κατάσταση
-Ναι παίρνω απ' έξω. Άκουγα την εκπομπή, δηλαδή κάθε φορά την ακούω αλλά απόψε την άκουγα κανονικά συνέχισε η κοριτσίστική φωνή.
Εγώ ετοίμαζα ατάκες για να "θαμπώσω" την κοπέλα στην άλλη άκρη της γραμμής, ο Κάππας έψαχνε την κασσέτα με τα ακουστικά χωμένα στις αυτάρες του και ταυτόχρονα ξεφύλλιζε το μικρό μαύρο βιβλιαράκι...

-Εδώ ήμαστε, είπε -έτοιμο το τραγούδι...
-Περιμένεις λίγο; είπα στο τηλέφωνο

Πάτησε το κουμπί και η ησυχία ξανάρθε στο στούντιο. Μόνο το φύσημα της κασσέτας
-Άσε θα μιλήσω εγώ μου είπε καθώς οι πρώτες νότες από μια διασκευή του Χέυ Τζό έσκαγαν στον αέρα...
Willy DeVille - Hey Joe

"Βυθισμένες ζωές σε κίτρινο χρώμα
πνιγμένες σε βιομηχανικά απόβλητα
Η επόμενη κίνηση 8α είναι να ντυθώ καλά
να ανοίξω την πόρτα και
να αισθανθώ για τελευταία - παντοτινή φορά
το κρύο!..."

Διάβαζε ανακατεμένα από το μαύρο βιβλιαράκι κι έκανε κανονική αποφώνιση χωρίς να πει τίποτα για τον εαυτό του. Για μια στιγμή ένοιωσα πως άκουγε από πάντα την εκπομπή...

Ξαναγύρισα στο τηλέφωνο
Πήρα βαθιά ανάσα που μάλλον ακούστηκε και η άλλη κατάλαβε πως ήμουν εκεί...
-Δεν ξέρω για σας παιδιά, την άκουσα να λέει, αλλά αν τα πράγματα είναι έτσι όπως τα περιγράψατε απόψε, καλύτερα βάλτε ένα όπλο στο κεφάλι σας και τραβήξτε τη σκανδάλη... κλικ.....
Το τηλέφωνο έκανε σαν περίστροφο που οπλίζει κι ας μην είχα ακούσει ποτέ πως οπλίζει ένα περίστροφο...

-Μαλάκα τους γαμήσαμε. Ο Κάππας έκανε σα μικρό παιδί, την άκουσαν κανονικά με την εκπομπή... Αυτό ήτανε είπε καθώς σήκωνε το πέτσινο μπουφάν του που είχε πετάξει στη μοκέτα με το που είχε μπει στο στούντιο....

Από την πλαϊνή τσέπη τράβηξε το κουτί της κασσέτας και μου το πέταξε.
-Δώρο, ά! το κομμάτι που σου άρεσε συνέχισε -ο τύπος που το έλεγε δεν έχει πεθάνει αλλά αυτοί εκεί έξω -όσοι άκουγαν τελος πάντων, δεν το γνωρίζουν αυτό είπε και ρούφηξε όση βότκα είχε απομείνει στο ποτήρι του.
-Η κασσέτα, είναι στο βιβλίο και μου έκλεισε το μάτι
Άνοιξε την πόρτα και την άφησε ανοιχτή χωρίς να μου δώσει περιθώρια να μιλήσω...
Ο ήχος της σαράβαλης BMW μηχανής του ξεσήκωσε τις κουκουβάγιες από το απέναντι χάλασμα....
Στην κατηφόρα, είδα το πίσω φως να τρεμοσβήνει ακόμα όπως έκανε κάθε φορά που χαμήλωναν οι στροφές της μηχανής.

Το μολύβι που χρησιμοποιούσα να υπογραμίζω και η κασσέτα είχαν απομονώσει στο βιβλίο:

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΟΛΗ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΕ
"Το χλωμό και η αντίληψη σ' ένα ποδήλατο για το γύρο του κόσμου.
Παιχνίδια με τα χρώματα και τις λέξεις.
Και πάντα υπάρχουν κάποιοι που πληγώθηκαν.
Ο ένας στους δύο τραβάει το δρόμο του (κι ο άλλος το δικό του)...
Ο άλλος ίσως να μην πονάει.
Φεύγω κι εγώ!
Κουρδιστό παιχνίδι χαμένο στη συνεχή αναστάτωση.
Άλλη μια πόλη! Άλλη μία!"
Tim Buckley - Phantasmagoria In Two

Έβαλα την κασσέτα στη θήκη της και την έχωσα μέσα στην τσέπη του ναυτικού μου επενδύτη. Πήρα να μαζεύω τους δίσκους κι έβαλα να παίξει ξανά ο Τιμ Μπάκλευ -για πάρτη μου αυτή τη φορά !!
Όσο τους μάζευα έριξα μια ματιά στο κασσετόφωνο που ηχογραφούσα τις εκπομπές. Η 90άρα ήταν στην αρχή όπως την είχα αφήσει. Είχα ξεχάσει να πατήσω το REC_

Cayetano Live @ Bios 2011

2011-05-09T08:15:00.011+03:00

CAYETANO plays Attik - Μαραμένα Τα Γιούλια (Red Winter)

Πάσχα στο χωριό και συγκέντρωση μετοίκων που θα έλεγε κι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης. Κι εκείνη τη χρονιά ήταν ακριβώς όπως το έλεγε ο Αλκίνοος Ιωαννίδης. Η Κάθοδος των Δωριέων χειρότερη από όλες τις προηγούμενες. Κρίση σου λέει ο άλλος. Ποιος άλλος; Ξέρω γω; Όποιος να 'ναι. Πάντως τα μαγαζιά και τα κλάμπζ, τίγκα στον κόσμο ήτανε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Και μη μιλήσουμε για τη μουσική...
εκείνο το Πάσχα λοιπόν υπήρξαν και κάποιες παρέες που ξαναβρέθηκαν έπειτα από χρόνια, άλλοι της προσκλήσεως, άλλοι από σπόντα, άλλοι από ανάγκη και πάει λέγοντας...

Μεσημέρι, ηλιόλουστο κι ο ήλιος με δόντια. Καθισμένοι στο πίσω κάθισμα... και καλά προεδρική θέση, ο σοφέρ πλερώνεται και άλλα τέτοια.
-πάμε για καφέ;
-πάμε γενικά...
-πάμε να δούμε και βλέπουμε...
-τι παίζει το ράδιο;
-ροκ αλλά τι να παίξει. πανάκριβο, βλέπεις και ταινίες άμα θέλεις.
-να μου λείπουν οι ταινίες -δεν έχεις τίποτα άλλο;
-εεε έχω ροκ...
-καλά, στικ παίρνει; -παίρνει -ωραία, βάλε αυτό! -τι έχει μέσα; ροκ; -ξεκόλλα ρε με το ροκ, βάλτο άμα θέλεις να φτάσουμε εκεί που πάμε, κάτι κομμάτια που κατέβασα και κάποια άλλα από σιντί έχει -καλά...

"Hour after hour/day after day/i feel the pain.."

-Ωραίο αυτό ρε! τι είναι; -θα σου πω μετά, σκάσε ν' ακούσουμε.
αφηνόμαστε στη μουσική, χαζεύουμε και το τοπίο, στα δεξιά ο ήλιος και η θάλασσα κι από την άλλη κάποιο πράσινο επειδή το περισσότερο κάηκε σε κάποιες παλιές πυρκαγιές χιλιάδες χρόνια πριν και το πράσινο σα να ήθελε να εκδικηθεί -δεν ξαναφύτρωσε..

Συνεχίζουμε -μια παρέα, χαμένοι ο καθένας στον προσωπικό του μικρόκοσμο -μόνο κοινό μας σημείο εκείνες τις στιγμές ο προορισμός, που δεν τον ξέραμε και η μουσική που έβγαινε από τα πανάκριβα ηχεία της μερσεντές...

"θα προσευχηθώ να βρέξει κι ίσως εξαγνιστώ/
από την άλλη ίσως τα δω κι αλλιώς τα πράγματα..."

-τελικά θα μας πεις τι ακούμε; -διαβάστε ρε μαλάκες την οθόνη, δεν ξέρετε ανάγνωση;

Το κρύο εκείνης της μέρας μας ανάγκασε να φύγουμε άρον-άρον...

Eπιστροφή και τα αμάξι σαν θερμοκήπιο από την έκθεση στον ήλιο όση ώρα παλεύαμε να πιούμε τους καφέδες στο παραλιακό, της κακιάς ώρας που είχε ανοίξει σε στυλ ό,τι αρπάξουμε, μαγαζί...

"Έξω απ' το σπίτι σου γυρίζω/
για ώρες χωρίς να μπορώ να αναπνεύσω/
έχω ερωτευτεί τη μορφή σου μ' εκείνο το άσπρο φόρεμα"

-Σαν παλιά ταινία αυτό το κομμάτι.... και ζει και κάποιον έρωτα ο τυπος...

Βράδυ, μπύρες -άλλοι καφέδες ακόμα κι αν είναι βράδυ -υπάρχει κάποιος εθισμός στην καφεΐνη...
the best i can do is to love you more and more

-Πάμε μια βόλτα να φάμε κάτι; Κάποιος πετάει την ιδέα στο τραπέζι σαν μισογεμάτο πακέτο Μάρλμπορο. Ο ήχος της με τρόμαξε...
-Πάμε... με ποιόν; -Έχουμε σοφέρ; -Ο σοφέρ πλερώνεται!!!

Άλλο αυτοκίνητο αυτή τη φορά. Πάλι πίσω, προεδρικά κι έτσι..
-Τι ακούμε ρε Παναγιωτάκη; -KRAFTWERK -Όχι ρε φίλε Kraftwerk, τους σιχαίνομαι, πριν χιλιάδες χρόνια κάποιος μου 'χε δώσει μια κασέτα -ξέρεις τι είναι οι κασέτες, έτσι; -Ναι ρε, συνέχισε! ...και την έσπασα μ' ένα σφυρί, αφού μου έκανε πρώτα τα νεύρα καλώδια -Ε, δε θα είχες πέσει σε καλά κομμάτια... ετοιμόλογος ο Παναγιωτάκης. -Δε βάζεις αυτό το στικ; -Τι έχει μέσα; -Βάλτο, θα σου πω... μπαίνει το στικ...

Another galaxy... μας προειδοποιεί η φωνή. Ησυχία στην καμπίνα του αυτοκινήτου...
-Ωραίο αυτό, τι είναι; ρωτάει ο Παναγιωτάκης ο οποίος είναι κάτι μεταξύ Ian Ccurtis και νεοεμφανιζόμενου γιάπη..
Cayetano.. -Ισπανός είναι; -Όχι Έλληνας!!
Έχει κι άλλα τέτοια; -Τίγκα είναι το στικ -Ωραία!!

the rain comes again μας προειδοποιεί για άλλη μια φορά η φωνή λες και δεν το βλέπαμε τόση ώρα, που μας σφυροκοπούσε και πηγαίναμε σημειωτόν...

Παίζει την Πέμπτη στο Bios, πάμε; -Ποια πέμπτη; -Την πέμπτη στις πέντε του μήνα.
Στο άψε - σβήσε κανονίστηκε, οι μέρες περνούσαν τελείωνε και το Πάσχα και θα επέστρεφε ο καθένας στη βάση του. Πέσαν και κάποια τηλεφωνήματα, άλλα μέσω κινητών, άλλα μέσω skype(r) κανονίστηκαν οι λεπτομέρειες, ξεκινήσαμε, με άλλο αυτοκίνητο αυτή τη φορά -ένα παμπάλαιο και στο αρχαίο cd player το πρώτο cd από το coco του parov stelar -στικ δεν έπαιρνε...

Βράδυ στο Bios κάμποση ώρα νωρίτερα και μετά από πληθώρα ασυνεννοησίας άπαντες παρόντες. οι περισσότεροι ενήμεροι πλέον για το τι θα ακούγαμε.
υπάρχει κάποια ένταση λόγω της προηγούμενης γκρίνιας..
"θ΄αργήσουμε..", "που ΄πάμε από δω", "που είσαι ρε Παναγιωτάκη" "ο φίλος θα μας περιμένει εκεί, πως μοιάζει;"

-...και σας είπα, να έρθουμε με το πάσο μας -αφού πάντα έχουν μια κάποια καθυστέρηση τα ηβέντς και οι συναυλίες...
μπινελίκια καθώς ήμουν αυτός που τους μπρίζωνε όλη την προηγούμενη ώρα...
-χαλαρώστε λίγο ρε σεις, να χαζέψουμε την κίνηση, να και κάτι σοφιστικέ γκομενάκια απέναντι, ας πάρουμε και μια ανάσα...

Μέσα...μπύρες, ποτά, και ο καφές σε πλαστικό παραμάσχαλα, κάποιες προετοιμασίες, οθόνες δείχνοντας πλάνα που μου θύμιζαν την "Πρωινή Περίπολο", διαλέξαμε και τη μεριά που θα καθόμασταν, γέμιζε και το μέρος σιγά - σιγά και...

"which color you like"... έλα ντε, μήπως και ξέρω έτσι πολύχρωμος που είμαι σήμερα;

Ήταν δυό ώρες πάνω κάτω που μας απογείωσαν με τις μουσικές που τις ένοιωθα να με διαπερνούν...
Για τους άλλους δεν ξέρω αλλά δε φάνηκαν να περνάνε κι άσχημα..
Ο Christos Manuel μου θύμισε κι αυτός τον ian curtis χωρίς ιδιαίτερο λόγο...

και είχα περάσει πάρα πολύς καιρός που άκουγα μουσική και χόρευα και την έπαιζε κάποιος άλλος...

Φεύγοντας, είχα ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά. Εγώ τουλάχιστον -για τους άλλους, πάλι δεν ξέρω -ήταν νύχτα και δεν έβλεπα καλά -αν θέλουν ας μπουν να σχολιάσουν...

incoming message_

2011-04-30T16:36:00.022+03:00

Χαμηλή ποιότητα ζωής
-έτσι θεωρούσε, Εκείνες τις Μέρες. Εκείνες τις Μέρες που... που... Προσπαθεί να θυμηθεί και δε θυμάται τι ήταν τότε...

Εν Πλώ - Χθες Βράδυ

Download mp3

κι έπειτα άρχισαν να πεθαίνουν ένας - ένας όλοι όσοι ήξερε, είτε προσωπικά, είτε σαν όνομα σαν τα μυρμήγκια με τα φτερά γύρω από τη λάμπα.
Οι περισσότεροι μικρότεροί του αλλά αυτό δεν είχε να κάνει. Όταν κάποιος πεθάνει "..αλίμονο απ' τον κώλο αυτουνού που μένει πίσω.." συνήθιζε να λέει κι εμείς τον κοιτούσαμε σαν χάνοι μη βρίσκοντας κάτι να απαντήσουμε σε αυτό.

Άρχισε να ψάχνει για φίλους ή κάποιους που θεωρούσε φίλους. Όχι πως τους ένωνε κάμμια δυνατή φιλία σαν αυτή που λένε τα βιβλία -τίποτα τέτοιο, απλά κάπου-κάπως-κάποτε ίσως και να 'χαν περάσει και κάποιες φάσεις μαζί ή στιγμές ή ότι άλλο θέλεις κι αυτός το σκεφτόταν αργότερα έτσι... με μια νοσταλγία... και το ονόμαζε και "φιλία" τρομάρα του. αν μπορείς φυσικά να το πεις έτσι. πάντως αυτός το έλεγε...αλλά δεν τον άκουσα ποτέ να λέει πως το πίστευε κιόλας...

Εν Πλω - Φίλοι

Download mp3

"Ήμαστε φίλοι", έλεγε "αλλά μην το δένεις και κόμπο" και μετά μας μπέρδευε καθώς γύρναγε επιδέξια την κουβέντα σε κάποιο άλλο περισσότερο ενδιαφέρον για μας θέμα και μεις τσιμπάγαμε σαν χάνοι και το ξεχνούσαμε τα "..περί φιλίας..."

Μετά χάθηκε ξαφνικά. Για μεγάλο χρονικό διάστημα και κανείς μας δεν ήξερε ούτε που είχε πάει, ούτε τι έκανε ή πως ζούσε άλλωστε Εκείνες τις Μέρες όλο και με κάτι άλλο περισσότερο ενδιαφέρον είχαμε να ασχοληθούμε παρά με τον.... "γάμησέ τον τον μαλάκα μωρέ, έτσι κι αλλιώς μας τα ζάλιζε όλη την ώρα με τα τσιτάτα που πέταγε..." και κοιτάζαμε ο ένας τον άλλο για να πάρουμε θάρρος και να πάμε την κουβέντα παραπέρα...

Τηλέφωνο δεν είχε ή αν είχε δεν το ξέραμε. Εκείνες τις Μέρες κυκλοφορούσε με ένα κινητό της κακιάς ώρας, παμπάλαιο, πρώτης γενιάς που το νούμερο του είχε διαρρεύσει και τον παίρναμε να του κάνουμε κάμμια πλάκα αλλά μας καταλάβαινε με τη μία.. Άλλες φορές πάλι βάζαμε κάμμια γκόμενα να του την πέσει τηλεφωνικά πάντα -να βγούνε κάνα ραντεβού και άλλα τέτοια, αλλά αυτός δεν τσίμπαγε, είχε έτοιμη την απάντηση... Στην αρχή ρωτούσε ποια είναι και μετά πριν προλάβει η άλλη να απαντήσει της ξεφούρνιζε ένα "και που ξέρω εγώ αν δε σε έχει βάλει η..." κι ξεφούρνιζε ένα όνομα γυναικείο, άγνωστο σε μας -μαθαίναμε εκ των υστέρων "...αν δε σε έχε βάλει λοιπόν η.. για να μου την πέσεις να δει άμα είμαι πιστός" και άλλα τέτοια και η γκόμενα της φάρσας τα έχανε τότε και δεν ήξερε τι να του απαντήσει... όσες φορές και να τις είχαμε δασκαλέψει γιατί βάζαμε διαφορετική κοπέλα κάθε φορά, αυτές, ίσως ο τρόπος του, ίσως το ύφος του τις έκανε και ψαρώνανε χωρίς να μπορούν να μιλήσουν. Κι αυτός έκλεινε γρήγορα το τηλέφωνο..." μην ακούσω ρε μαλάκες κάμμια φωνή δική σας πίσω από τη γραμμή" είχε πει ένα βράδυ που ήμασταν γύρω από τη φωτιά "και ξενερώσω μαζί σας" αλλά οι περισσότεροι έκαναν πως δεν άκουσαν και κοίταζαν τα ξύλα που τριζοβολούσαν. Μαζί τους κι εγώ φυσικά και όλοι ξέραμε πως γνώριζε για τις πλάκες που του κάναμε...

Η επόμενη μέρα μας βρήκε σκόρπιους γύρω από την από ώρα σβησμένη φωτιά κι εκεί που λογικά έπρεπε να ήταν αυτός ήταν παρατημένο το κινητό του εκείνο της κακιάς ώρας που είπα και παραπάνω χωρίς τίποτα μέσα στη μνήμη.
Το πήρα χωρίς να με δει κανείς, έτσι κι αλλιώς οι περισσότεροι κοιμόντουσαν κουλουριασμένοι γιατί μάλλον τους είχε περονιάσει το κρύο -κι εγώ απ' αυτό ξύπνησα και το έχωσα στην πλαϊνή δεξιά τσέπη της στρατιωτικής μου βερμούδας που φορούσα εκείνη τη μέρα...

...Και μετά σα να τελείωσε εκείνο το καλοκαίρι απότομα. Ήμασταν άλλωστε γύρω στα μέσα του Σεπτέμβρη και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο -βάλτο καλά στο μυαλό σου αυτό- από ένα άδειο παραθεριστικό κέντρο στο τέλος του καλοκαιριού. Να το βλέπεις να αδειάζει σιγά- σιγά, να φεύγουν ένας ένας με την υπόσχεση πως "δε θα χαθείτε" το χειμώνα και πως "του χρόνου θα είναι καλύτερα" και άλλες τέτοιες παπαριές
Φυσικά και δε συνέβη τίποτα από τις δύο -και καλά- υποσχέσεις. ο χειμώνας αποδείχτηκε δύσκολος και βαρύς σαν τους χειμώνες των άδειων ψυχών ή τουλάχιστον αυτών που δυσκολεύονται να γεμίζουν.

"Του χρόνου" για πολλούς δεν ήρθε ή αν ήρθε δεν το μάθαμε καθώς το μαγαζί είχε κλείσει και λογικά κανείς μας δεν θα ξαναπάτησε εκεί. Τουλάχιστον εμένα ο δρόμος μου δε με έβγαλε ποτέ προς τα κει ή για να είμαι ειλικρινής με έβγαλε απλά προσπέρασα χωρίς να κοιτάξω ούτε μια φορά προς τα κει!

Μερικοί πέρασαν και στην αντίπερα όχθη -φυσικά κανένας δε με είχε πάρει τηλέφωνο να μου το πει εξάλλου το τηλέφωνο πάντα χτυπούσε όταν κάποιος ήθελε μια χάρη, κάποια εκδούλευση ή κάτι ανάλογο και ποτέ κάποιος έτσι για να δει "τι γίνεται, πως τα περνάς ρε μαλάκα"?
Απλά μάθαινα διάφορα από τις εφημερίδες.

Με την επιστροφή στο σπίτι εκείνο το πρωί γύρω στα μέσα Σεπτέμβρη, πέταξα την παλιά στρατιωτική μου βερμούδα στο τρίτο συρτάρι της ντουλάπας που έχασκε μισάνοιχτο, του τράβηξα και μία με το μπούτι να κλείσει κι έμεινε εκεί μέσα να κάνει παρέα σε κάτι ρούχα που δε φορούσα πλέον και απορούσα κάθε φορά που τα έβλεπα τι στο διάολο σκεφτόμουν όταν τα αγόραζα μαζί με τηλέφωνο που είχα μαζέψει νωρίτερα από την παραλία...

Κι ύστερα πέσαμε στα λούκια. Τα γνωστά τα λούκια. Δουλειές που μας βρήκανε οι γονείς μας φιλώντας κατουρημένες ποδιές. Μαγαζιά που μας άνοιξαν με τον ίδιο τρόπο κι εμείς απλά έπρεπε να γίνουμε περισσότερο γλοιώδεις κι απ' αυτούς για να τα συντηρήσουμε μέχρι που φτάσαμε να σιχαινόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό και αυτή η σιχασιά ήταν που έκανε ορισμένους να περάσουν στην αντίπερα όχθη που λέγαμε καθώς δεν είχαν και πολλά να χάσουν. Τι μένει να χάσεις στην τελική όταν αποφεύγεις να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη το πρωί και να τον κοιτάζεις με απέχθεια και μετά, κατά τη διάρκεια της μέρας καθώς θα συναντιέστε στις βιτρίνες... Τίποτα.
"..αλίμονο απ' τον κώλο αυτουνού που μένει πίσω.."

...και μετά τα ξέχασα όλα αυτά όπως γίνεται συνήθως

Εκείνο το μεσημέρι έλιωνα μες στο σπίτι από τη ζέστη σαν τον Άρη Ρέτσο εκείνο το καλοκαίρι από τους "Απέναντι". Έπρεπε να ετοιμάσω τα πράγματα γιατί το βράδυ θα έπαιζα μουσική στο ίδιο μαγαζί που είχε κλείσει "Εκείνες τις Μέρες" αλλά άνοιξε φέτος ξανά και υπό νέα διεύθυνση...
Μιλούσα με την Α. στο τηλέφωνο το οποίο κρατούσα με μάγουλο και ώμο και σκάλιζα τους δίσκους. Έψαχνα ένα συγκεκριμένο για να ρίξω στο πικάπ εκείνη την ώρα αφού αυτά που θα έπαιζα το βράδυ καμία σχέση δεν είχαν με αυτά που στην πραγματικότητα ήθελα. Έψαχνα ένα δίσκο των Εν Πλω που είχα αγοράσει από το "Βινύλιο" 2μισι χιλιάρικα και δεν ήξερα πως μου είχε σκαλώσει εκείνο το μεσημέρι. Από την άλλη άκρη της γραμμής η Α. γκρίνιαζε "πότε θα σοβαρευτείς, να βρεις μια δουλειά της προκοπής" και "που ακούστηκε στην ηλικία σου να πηγαίνεις να παίζεις μουσική σε μαγαζιά" και άλλα τέτοια γλυκά και σιροπιαστά. Ταυτόχρονα έψαχνα και μια ζώνη να βάλω να μαζέψει κάπως την μπάκα και να μου προσθέσει κι ένα στυλ όσο να 'ναι. Είχα μισανοίξει και το τρίτο συρτάρι -εκεί έχωνα όλη τη σαβούρα -ζώνες, μαγιό, ρούχα που δε φορούσα πλέον και σιχτίριζα τις ώρες που τ' αγόρασα και άλλα τέτοια.

Και... βρίσκω το δίσκο -αρχικά νόμισα πως τον είχα χάσει και είχα ιδρώσει περισσότερο κι από τον Άρη Ρέτσο στους Απέναντι, στο τέλος της σειράς ήταν, πίσω από το "10,000 μέρες από δω" των MOREL, κάνω να τον πιάσω με το αριστερό καθ' ότι αριστερόχειρας και αφήνω το κινητό να πέσει μέσα στο συρτάρι συντροφιά με τη σαβούρα και τα σιροπιαστά λογάκια της Α...
Ο ήχος του ήταν παράξενα υπόκωφος -κοιτάζω και είχε πέσει πάνω στην παλιά στρατιωτική πράσινη βερμούδα που δεν ξαναφόρεσα έπειτα από "Εκείνες τις Μέρες" και είχε χτυπήσει πάνω στο τηλέφωνό του που αναπαυόταν στη δεξιά πλαϊνή τσέπη... και αστραπιαία φιλμ από τα μάτια μου μπροστά.διάφορες σκηνές κιτρινοκόκκινες, ασπρόμαυρες... Τα ανοιγόκλεισα και κούνησα το κεφάλι να καθαρίσει από όλα...

Έχωσα το δίσκο των Εν Πλω στο πικάπ κατευθείαν στο τρίτο τραγούδι της πρώτης πλευράς και τράβηξα το τηλέφωνό του μέσα από την παλιά στρατιωτική πράσινη βερμούδα στο τρίτο συρτάρι.
Δυνάμωσα τον ήχο -χέστηκα κι αν είναι μεσημέρι, σκέφτηκα και πήγα στο παμπάλαιο γραφείο μου που είχα βουτήξει από ένα κατεδαφιστέο σπίτι. Στο τρίτο δεξιά συρτάρι υπήρχαν όλων τον λογιών οι φορτιστές. Βρήκα τον ανάλογο για το τηλέφωνό του, το φόρτισα και ξανάβαλα να παίζει το τρίτο κομμάτι από τον δίσκο των Εν Πλω...

Το άνοιξα μετά από λίγο. Στην πράσινη οθόνη του αναβόσβηνε ένα φακελάκι: message incoming. Το κοίταζα σα χαζός. Κάθισα. Απότομα. Η πολυθρόνα με τις ρόδες κύλισε και παραλίγο να τσακιστώ..
όταν πάτησα το κουμπί για να διαβάσω το μήνυμα ήμουν σίγουρος πως είχα ιδρώσει χειρότερα από τον Άρη Ρέτσο στους Απέναντι.

"Δικαί μου -το "ε" μαι "αι" έτσι το έγραφε πάντα- ήξερα πως θα πάρεις εσύ το τηλέφωνο. Μη ρωτάς γιατί, απλά το ήξερα. Αν ποτέ θελήσεις τίποτα πάρε με σε αυτό το τηλέφωνο. Μόνο να ξέρεις πως υπάρχει διορία. Δεν έχεις κι όλο το χρόνο δικο σου_

και ακολουθούσε το νούμερο... διάβασα το μήνυμα τρεις φορές, μπορεί και περισσότερες, πληκτρολόγησα το νούμερο που μου έδινε στο iPhone μου και μετά βλαστήμησα γιατί ο δίσκος είχε κολλήσει "μετρώντας άδικα χαμένο χρόνο" και μετά πάλι το ίδιο και το ίδιο. Τον ξεκόλλησα κύλησε παρακάτω η βελόνα... "μη φοβάσαι, θα 'ρθω πάλι γερός.." Αρχίδια γερός" μονολόγησα. "Γερός ή γέρος"? Κι άφησα το ερώτημα να αιωρείται παρέα με τους καπνούς από τα στριφτά που ντουμάνιαζαν το σαλόνι. Ασφαλώς και δεν περίμενα απάντηση...

Πήρα το iPhone και πάτησα το πράσινο πλήκτρο...
άχρωμο κουδούνισμα και μια μεταλλική γυναικεία φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής είπε κάτι που δεν κατάλαβα...
»Τι είναι εκεί; ρώτησα κάπως μουδιασμένος.
»Εσείς ποιος είστε... η μεταλλική φωνή σα να είχε αποκτήσει κάποιο χρώμα σκουριάς...
»Μου έδωσαν αυτό το νούμερο και μου 'παν να καλέσω. Είχα αρχίσει να ιδρώνω ξανά...
»Κοιτάξτε, εδώ είναι μπαρ κι αυτό το κινητό υπάρχει αφημένο εδώ ούτε κι εγώ θυμάμαι από πότε. Πίσω του είναι κολλημένη μια ταινία που γράφει: Θα περάσω ξανά. Αν χτυπήσει σηκώστε το"
»Τι κινητό είναι; άκυρη η ερώτησή μου αλλά δε βρήκα κάτι καλύτερο να πω εκείνη τη στιγμή.
»Ένα παμπάλαιο μου απάντησε η μεταλλική φωνή με γεύση σκουριάς από την άλλη άκρη της γραμμής.
»Ξέρετε ήταν παρατημένο πάνω στο τραπέζι μαζί με ένα γερό φιλοδώρημα, συνέχισε... Φεύγοντας είπε πως θα επιστρέψει αλλά να μην το δέσω και κόμπο...
»Καλά 'φχαριστώ κατάφερα να ψελλίσω κι έκλεισα. Γιαυτό δεν το βούτηξε κανένας μουρμούρισα κοιτάζοντας το πικάπ, επειδή -ως συνήθως ήταν παμπάλαιο.

"Μήπως ξέρεις κάνα μέρος που να φοβάμαι λιγότερο;" ούρλιαζε ο Σαδίκης..
Εν Πλω - Φεύγεις

Download mp3

Έριξα λίγο νερό στο κεφάλι μου, άναψα ένα τσιγάρο και βγήκα στο μπαλκόνι.

Πήρα τηλέφωνο και είπα πως απόψε δε θα πήγαινα να παίξω μουσική. -Όλα οκ μου είπαν. Έλα αύριο..- οκ είπα κι έκλεισα -ουδείς αναντικατάστατος σκέφτηκα στη συνέχεια...

"Λυτρωμός θα 'ναι το καλοκαίρι..." συνέχιζε ο Σαδίκης με τη γεμάτη απελπισία φωνή του καθώς η ζέστη έκανε να ιδρώνουν μέχρι και τα μάτια μου...
Έβαλα ένα Havana Club μαύρο -έτσι κι αλλιώς ο δίσκος ακούγεται πιωμένος και σήμερα ήταν η τιμητική του...

Peggy Lee - Johnny Guitar

Download mp3

limits_

2011-04-18T14:07:00.014+03:00

Σ. Μάλαμας-Μ. Κανά - Λάσπες (Live)

Πρωϊνές σημειώσεις χρεών απέναντι στη μνήμη κολλημένες με μαγνητάκια που είχα εξοικονομήσει από παλιά χαλασμένα ακουστικά-ψείρες στην πόρτα του ψυγείου.
Ανοίγοντας το παράθυρο τις πήρε ο αέρας....

»Καλύτερα έτσι σκέφτηκα βγαίνοντας να ξεπλυθώ στη βροχή. Έβρεχε λάσπη...

Έχωσα τα χέρια βαθειά στις τσέπες, σήκωσα τους γιακάδες του ναυτικού μου επενδύτη και πλατσούρισα μέσα σε αυτές. Τα μάτια της αναδύθηκαν μέσα απ´τις λάσπες κι ο καπνός του τσιγάρου της με τύλιξε σα να βρισκόμουν σε όνειρο. Συνέχισα μέσα στις λάσπες τρεκλίζοντας
και στο βάθος...γραμμές από φώτα. Πολύχρωμα. Και.... Λάσπες στο δρόμο. Και Βροχή. Δεν ξέρω γιατί τρέχω...
»Περίεργο σκέφτηκα. Σα γνωστό μου φαίνεται αυτό το τραγούδι.
Και μετά τα φώτα άστραψαν. Σαν βεγγαλικά. Στο μυαλό μου. Η μνήμη είχε επιστρέψει. Για λίγο. Εικόνες θαμπές σαν την σκόνη χρόνων πάνω σε υγρό τζάμι. Ήμασταν λέει μαζί. Σε κάποια συναυλία. Δίπλα στο ποτάμι αλλά αυτό ήτανε χιλιάδες χρόνια πριν και τότε ήμασταν νέοι. Και ανέμελοι. Και ήτανε καλοκαίρι κι εσύ ήσουνα λαμπερή. Σαν το Αυγουστιάτικο φεγγάρι. "λάσπες στο δρόμο και βροχή"... Ξανά...
...που στο διάβολο κολλάει η βροχή; Οι γραμμές από τα φώτα ήταν ακόμα στο βάθος και η συναυλία πρέπει να υπήρξε χιλιάδες χρόνια πριν. (το είπαμε αυτό;) Και η βροχή;

»Η βροχή είναι μέσα σου. Και οι γραμμές του φωτός έσκασαν σαν κλωτσιά από μουλάρι στο ηλιακό μου πλέγμα. Και μετά ήμουν με τα μούτρα μέσα στις λάσπες. Τις ανακάτευα στα τυφλά ψάχνοντας για ανάσα.

»Ανάσα μέσα από βρώμικα νερά; Δε μου φάνηκε τόσο περίεργο τότε. Δεδομένου πως τον τελευταίο καιρό είχα μνήμη ψαριού γιατί να μην είχα αποκτήσει κι άλλες συνήθειες δικές τους; Όπως τη δυνατότητα να αναπνέω κάτω από το νερό -λέμε τώρα.

Η ανάσα αργούσε. Πνιγόμουν...
»...αρχίδια συνήθειες ψαριού σκέφτηκα μουδιασμένα πριν πέσω ολόκληρος με τα μούτρα μέσα στις λάσπες. Το κρύο βρωμερό μείγμα φάνηκε να με συνεφέρει για μία στιγμή. Στην ελάχιστη αυτή στιγμή διαύγειας, πρόλαβα ν' αναρωτηθώ
»πόσο κρατάει μία στιγμή;
-»όσο πρέπει. Τα φώτα στο βάθος μου απάντησαν ξεδοντιασμένα.
»Μάλλον οι λάμπες θέλουν άλλαγμα σκέφτηκα και μετά
»κι άλλη στιγμή διαύγειας. Προσπαθούσα να θυμηθώ τι συμβαίνει σαν οι στιγμές συναντήσουν η μία την άλλη. Τι γίνεται τότε; Πολλές στιγμές μαζί...
Κάνεις δε φάνηκε πρόθυμος να με πληροφορήσει και το στόμα μου πίκριζε.
Τα φώτα στο βάθος έσβησαν.
Σκοτάδι_

»Να θυμηθώ να αντικαταστήσω τις λάμπες και πριν πέσω με τα μούτρα στις λάσπες
-Φοβάμαι πως όλα αυτά ήταν όνειρο...
-τα όρια μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας είναι τόσο λεπτά όσο μια τρίχα γυναίκας!

Δεν έμαθα ποτέ ποιοι ήρθαν. Ούτε τι είχε συμβεί...

KORMAC RAINSTORM
WAREIKA RIDERS ON THE STORM

Βότρυς-Ναπολεόν_

2011-04-07T23:14:00.006+03:00

...τη χρονιά που τελείωσε το σχολείο ο Κάππας -δυο-τρία χρόνια πριν τελειώσει και η 10ετία του 80 είχε ένα άγχος για το τι θα κάνει στη ζωή του. Καθώς όμως ήταν και λίγο κλάιν μάιν και του στύλ όπως έρθουν τα πράγματα κι ότι είναι να γίνει θα γίνει δεν πολυνοιάστηκε -φυσικά το πλήρωσε μετέπειτα κι από τις ελάχιστες φορές που έτυχε να συναντηθούμε από τοτε -γιατί όπως έχω πει ξανά στο παρελθόν κάποια στιγμή και μετά χάθηκαν τα ίχνη του -κανείς δεν ήξερε ούτε κι έμαθε ούτε τι κάνει ούτε που βρίσκεται.
Από τις ελάχιστες λοιπόν φορές που τύχαινε να συναντηθούμε ο Κάππας πάντα έκλεινε τις συζητήσεις λέγοντας -άσε ρε μαλάκα μεγάλη μαλακία ο τρόπος που ζούμε. μεγαλώνουμε ανάποδα -τι εννοείς τον ρωτούσα πάντα περισσότερο επειδή μου άρεσε ο τρόπος που περιέγραφε τις καταστάσεις και τα πράγματα παρά επειδή δεν ήξερα. ήξερα και πολύ καλά μάλιστα τόσες φορές που τα είχα ακούσει. Άσε που στο τέλος πλάσαρα τα "ρητά" του Κάππα ως δικά μου. έλεγε λοιπόν και χωρίς πολλές πολλές περιστροφές πως μεγαλώνουμε ανάποδα... Δηλαδή ρε μαλάκα και με έσπρωχνε για να πάρω χαμπάρι όταν μεγαλώσουμε έρχεται η γνώση, τα λεφτά τα αμάξια κι ό,τι άλλη μαλακία σκεφτείς και τότε -ξύπνααα μου φώναζε και με έσπρωχνε, ήμαστε γέροι ή κοντεύουμε να γεράσουμε, όρεξη δεν έχουμε μετά από λίγο δε θα μας σηκώνεται κιόλας και να τα χέσω όλα αυτά άμα δεν είμαι νέος.... και συνέχιζε λες και μονολογούσε...ποια κόλαση; εδώ είναι η κόλαση εδώ ρε μαλάκα -γύρναγε πάλι σε μένα και μ' έσπρωχνε για να πάρω χαμπάρι όπως έλεγε μας γαμάνε κάθε μέρα για ένα κομμάτι ψωμί κι εμείς λέμε κι ευχαριστώ...

Όταν τελείωσε λοιπόν το σχολείο -καλοκαίρι είναι έπειτα -δε γαμιέται κιόλας λεφτά έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν είχε από δω κι από κει την έβγαζε και ξημεροβραδιαζότανε στην παραλία και στις σκηνές και το βράδυ στη ντισκοτέκ. Εκεί συναντιόμασταν κιόλας αλλά ο Κάππας τότε το 'χε ρίξει πολύ στο διάβασμα και μόνο για βιβλία μιλούσε και για κάποιους συγγραφείς που ούτε είχα ξανακούσει ποτέ...

Σαν άρχισε ο Σεπτέμβρης από σπόντα και χωρίς να το πολυθέλει ο ίδιος βρέθηκε να δουλεύει γκαρσόνι σε μία από τις δύο καφετέρειες του χωριού. Εκεί έμαθε να ακούει και μουσική καθώς το μαγαζί ήταν ροκάδικο -μόνο κασσέτες έπαιζε και στις χοροεσπερίδες που διοργάνωναν κάθε Σαββατόβραδο οι τάξεις του Λυκείου ερχόταν ένας τύπος Ξανθός-μεγαλύτερος από τον Κάππα και που ήταν ολόκληρη την ημέρα στην καφετέρεια και ο Κάππας απορούσε που έβρισκε τα λεφτά και πήγαιναν μαζί με το αφεντικό-ιδιοκτήτη της καφετέρειας στη ντισκοτέκ εκεί που μου έλεγε ο Κάππας για τους συγγραφείς-άγνωστους σε μένα και τώρα θυμήθηκα πως ένας από αυτούς ήταν και ο Φρόιντ κι έπαιρναν τους δίσκους που είχε αφού το χειμώνα ήταν κλειστή κι ο Ξανθός έπαιζε μουσική. Εκεί έκανε και τα πρώτα του μιξαρίσματα ο Κάππας και μπήκε λίγο πιο βαθιά στο χώρο της μουσικής.

Ένα μεσημέρι λοιπόν -τότε, στη 10ετία του 80 και λίγο πιο μετά οι καφετέρειες έμεναν ανοικτές και τα μεσημέρια -μετά αποφάσισαν πως κονόμησαν και τις έκλειναν το μεσημέρι- σκάει λοιπόν ο Ξανθός -ο Κάππας ήταν μόνος του σε ένα άδειο και τεράστιο μαγαζί, καθισμένος στη μπάρα σαν πελάτης και ως συνήθως κάτι διάβαζε -του 'χε μείνει το κουσούρι από το καλοκαίρι- ο Ξανθός κορόιδεψε λίγο τον Κάππα, αυτός κλάιν μάιν περισσότερο επειδή συμπαθούσε τον Ξανθό και το μυστήριο που κουβαλούσε γύρω του κι απλά του χαμογέλασε...

»-Τι θα μου βάλεις να πιω;» είπε ο Ξανθός.
»-Δεν ξέρω, τι θέλεις μεσημεριάτικα καμμιά λεμονάδα; του είπε ο Κάππας.
»- Έ όχι και λεμονάδα ξανάπε ο Ξανθός κι ο Κάππας ξαναγύρισε στο βιβλίο του λέγοντας
»-Κάτσε λίγο κι όταν αποφασίσεις πες μου

Ο Ξανθός μετακινήθηκε στα δεξιά του και της μπάρας σέρνοντας το χέρι του και λεκιάζοντας με την ιδρωμένη παλάμη το μόλις καθαρισμένο και γυαλισμένο με Οβερλάυ ξύλο της. Ο Κάππας βλαστήμησε από μέσα του, παράτησε το βιβλίο -έτσι κι αλλιώς η ανάγνωση πήγαινε περίπατο άσε που του 'χε κοπεί και η όρεξη και ο ειρμός τώρα πια!
Πέρασε πίσω από τη μπάρα και χάζεψε το είδωλό του στους καθρέφτες της. Κλασσικό ντεκόρ-διακόσμηση 10ετίας 80 καθρέφτες σχεδόν παντού και καθρέφτες ανάμεσα στα ράφια που φιλοξενούσαν τα μπουκάλια με τα ποτά. Η μπάρα χωριζόταν ε δύο μέρη. αριστερά όπως την κοίταζε ο Κάππας τα λικέρ, οι βότκες και τα λοιπά ξηρά ποτά και στην άλλη μεριά -τη δεξιά τα ουΐσκια, στο αποπάνω τα κονιάκ και κάποια άδεια και αδιάφανα μπουκάλια που υπήρχαν για διακοσμητικά αλλά και για να γεμίζουν τα άδεια ράφια...
Τις δύο αυτές ραφιέρες της μπάρας με τους καθρέφτες πίσω από κάθε ράφι και που σιχαινόταν κάθε φορά να καθαρίζει επειδή του έπαιρνε πολύ χρόνο αλλά δε μπορούσε και να φανταστεί τα ράφια χωρίς αυτούς, τις χώριζε ένας τεράστιος καθρέφτης που μπροστά του όμως είχε ένα κάγκελο κι έκανε τον Κάππα να νομίζει κάθε φορά που τον καθάριζε πως βρίσκεται στη φυλακή κάποιου κάστρου..και πως θα δραπετέψω... και μπροστά από το κάγκελο που είχε πάνω του ένα σωρό μικρομαλακίες-μπιχλιμπίδια άγνωστης προελεύσεως που ευχαρίστως θα τα έχωνε στον κάδο των σκουπιδιών, ένα τεράστιο διαφημιστικό μπουκάλι από κονιάκ Μεταξά και δίπλα ένα μικρότερο Βότρυς -κονιάκ λούμπα δηλαδή που το χρησιμοποιούσαν να βάζουν όταν ζητούσαν τσάι με κονιάκ.... Με αυτό το απροσδιορίστου ποιότητος κονιάκ λοιπόν, είχε γεμίσει ο Κάππας ένα από τα άδεια-ντεκόρ μπουκάλια που υπήρχαν στη δεξιά μεριά της μπάρας από κονιάκ Ναπολεόν...για να μην είναι άδειο... «Πολύ όμορφο μπουκάλι...» μου έλεγε μερικές φορές που φιλοσοφούσαμε καθισμένοι στη μπάρα...«σα γκομενάκι είναι..»

Ο Ξανθός πλησίασε προς τα κει και το μάτι είχε καρφωθεί στο παραπάνω ντεκόρ μπουκάλι Ναπολεόν.

»-Το Ναπολεόν, Ναπολεόν είναι; όχι ρε πούστη μου τώρα, είπε ο Κάππας -τι του λένε;
»-Δεν ξέρω να σου πω την αλήθεια. Εδώ το είχα βρει και γύρισε να πιάσει το πράσινο ματ μπουκάλι.
»-Καλά, του είπε ο Ξανθός, βάλε μου λίγο να δοκιμάσω και θα σου πω -ξέρω από κονιάκ. Ο Κάππας του σέρβιρε μια γερή δόση δε ένα σφηνοπότηρο -έτσι κι αλλιώς τσάμπα πάει με τα τσάγια σκέφτηκε...
Ο Ξανθός το μύρισε λες και μύριζε κάποιο πρώτης τάξεως κρασί και μετά ήπιε λίγο, το κράτησε στο στόμα του και μετά το κατάπιε πλατιγιάζοντας τα χείλια του...
Ο Κάππας κοιτούσε αλλού τακτοποιώντας μπουκάλια στα ράφια...

»-Αυτό είναι κονιάκ ρε δικέ μου, του είπε κι όχι οι μαλακίες που πίνουμε άλλες φορές εδώ μέσα....
Βάλε μου ένα κανονικό και πες μου πόσο κάνει...

Ο Κάππας σερβίρισε άλλη μια γενναία δόση κονιάκ Βότρυς από το πράσινο ματ μπουκάλι του Ναπολεόν το πάσαρε λέγοντας
»-το σφηνάκι έτσι κι αλλιώς δείγμα ήταν..
»-Πόσο κάνει; ρώτησε ο Ξανθός
»-Να σου πω την αλήθεια, δεν ξέρω, είπε ο Κάππας το τριάρι -εννοώντας Μεταξά, κάνει 80 δραχμές, το 5άρι έχει 120, τώρα τι να σου πω, δώσε ότι θέλεις -νερό να σου φέρω;
»-Πας καλά; του είπε ο Ξανθός δεν πίνεται με νερό το Ναπολεόν. Ο Κάππας μειδίασε ελαφρά κι άρχισε να απομακρύνεται...
»-Δεδομένης της μάρκας και της ποιότητος συνέχισε ο Ξανθός 250 δραχμές νομίζω είναι μια χαρά...
»-Μια χαρά είναι είναι επανέλαβε σαν ηχώ ο Κάππας κοιτάζοντάς τον να απομακρύνεται κρατώντας το ποτήρι με το Βότρυς-Ναπολεόν και πλησιάζοντας στο τραπεζάκι με το σκάκι διπλά από τον τεράστιο καθρέφτη απέναντι από τη μπάρα. Είχε έρθει κάποιος άλλος και θα έπαιζαν σκάκι μέχρι το σούρουπο....

Το βράδυ, λίγο πριν κλείσει το μαγαζί κι αφού είχε τελειώσει το σκούπισμα ο Κάππας, άδειασε το Βότρυς-Ναπολεόν στο τεράστιο μπουκάλι κονιάκ Μεταξά-λούμπα για τα τσάγια, σκούντηξε το πράσινο άδειο ματ μπουκάλι Ναπολεόν να πέσει στο δάπεδο και να σπάσει, μάζεψε τα γυαλιά, τα πέταξε στον κάδο κλείδωσε κι έφυγε χωρίς να πετάξει τα σκουπίδια, σιγοσφυρίζοντας το Roxanne από τους Police που είχε ακούσει καμμιά 10ριά φορές όλο το απόγιομα.
«κρίμα το μπουκάλι κι ήταν ωραίο...σαν γκομενάκι...» και μετά, χώνοντας τα χέρια βαθειά στις τσέπες και σηκώνοντας τους γιακάδες του ναυτικού του επενδύτη....«you don't have to put on the red light...» έκοψε τον ανήφορο για το σπίτι του....

end of era_

2011-04-01T11:20:00.004+03:00

TIMMY Thomas - Why Can't We Live Together_

ασφυξία_

2011-03-30T20:30:00.007+03:00

Ήμασταν ξαπλωμένοι στο κρεββάτι με τα ρούχα εγώ από τη δεξιά μεριά η Α από την αριστερή μιλούσαμε χωρίς να θυμάμαι τι λέγαμε άλλωστε δεν είχε σημασία αφού ήμασταν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, εγώ τουλάχιστον.

δεν ακούγαμε μουσική. συνήθως πριν κοιμηθούμε βάζαμε το iPod να παίζει στο χαμηλό η Α. σβήνει τα φώτα κι ανάβει το γαλάζιο μακρόστενο σαν κολόνα πορτατίφ στη δεξιά μεριά του κρεββατιού στο πάτωμα. εγώ συνήθως κοιμάμαι με τα φώτα -αυτό έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια αλλά δε θυμάμαι πως ούτε και γιατί και με κάνει να κατεβάζω καντήλια κάθε που έρχεται ο λογαριασμός

Τις φορές που η Α. ανάβει το γαλάζιο μακρόστενο σαν κολόνα πορτατίφ στη δεξιά μεριά του κρεββατιού είναι αυτές που κοιμάται σε 'κείνη την πλευρά -τη δεξιά -εγώ συνήθως προτιμάω την πλευρά του τοίχου -ίσως επειδή είμαι αριστερόχειρας αλλά από την άλλη και για να έχω τα νώτα μου φυλαγμένα -από τι δεν ξέρω αλλά κι αυτή είναι μια συνήθεια που απόκτησα τώρα τελευταία.

Βρισκόμουν ανάσκελα και μάλλον μιλούσαμε για την ταινία που είχαμε δει νωρίτερα «From here To Eternity» κι εγώ όλη την ώρα το έλεγα «φρομ χερ» επηρεασμένος μάλλον από το τραγούδι του Nick Cave From Her To Eternity. με το που πήγαινα να πω το "φρομ", "χηαρ", πεταγότανε η Α. και μ' έκανε να χαμογελάω λέγοντας "χήαρ θα έλεγα" αλλά της έλεγα ψέμματα και το ξέραμε και οι δύο.

Ήμασταν ανάσκελα και με τα ρούχα μάλλον επειδή μας είχαν κάτσει βαριά κάτι φρυγανιές με βιτάμ και μέλι που είχαμε χλαπακιάσει νωρίτερα -ουκ ολίγες κατά τη διάρκει της προβολής της ταινίας όταν αποφάσισα πως είχε έρθει η ώρα να κάνουμε διακοπή για διαφημίσεις.

κάποια στιγμή πετάχτηκα -είχα λαγοκοιμηθεί και με είχε ξυπνήσει το ροχαλητό μου...."και ήρθε το πρώτο ροχαλητό σκάζοντας σαν βόμβα" μου είπε η Α. -ροχαλητό σαν βόμβα; σκέφτηκα...-το άκουσα της είπα -ακούς το ροχαλητό σου; μου λέει-μάλλον δε θα κοιμόμουν βαθιά της είπα -όταν ξημερώσει θα φύγω μου είπε και θυμήθηκα πως παλιά έμενε μέρες ολόκληρες αλλά τώρα πια ελάχιστα καρφίτσωσα έναν φανταστικό ροζ συνδετήρα σ' αυτήν τη σκέψη με σκοπό να την ανασύρω αργότερα όντας νηφάλιος να την επεξεργαστώ ανάλογα και να της δώσω την υπόσταση που της άξιζε, αν θα της άξιζε κάτι_

μετά ονειρεύτηκα πως δεν είχα ανάσα δηλαδή νομίζω πως ήταν όνειρο επιδή παίζει και να ήταν αλήθεια γιατί ήταν σα να με έβλεπα κουλουριασμένο στο κρεββάτι στην δεξιά μεριά του και πριν με πάρει ο ύπνος θυμόμουν πως είχαμε αλλάξει θέσεις επειδή με ταλαιπωρούσε ένας πόνος στο σβέρκο.

ένοιωθα το στόμα μου ξεραμένο και τη γλώσσα μου γυαλόχαρτο και την ανάσα μια να μη μπορώ να την πάρω και μία να με καίει_

έχει γούστο να τα τινάξω στον ύπνο μου από ασφυξία -σκέφτηκα τι ηλίθιος θάνατος και γύρισα καθώς ένοιωσα κάτι σαν σκούντημα στον ώμο. η Α ξύπνια και ντυμένη στην τρίχα

-ξημέρωσε μου είπε χαμογελαστή και σκεφτόμουν πως γίνεται να είναι τόσο δροσερή πρωί-πρωί

-στο είπα και πριν -όταν ξημερώσει θα φύγω, κοιμήσου εσύ

-ναι μουρμούρισα και τεντώθηκα να ξεπιαστώ βουτώντας στα μαξιλάρια κι αμέσως μετά πετάχτηκα πάνω

-περίμενε να σε πάω μέχρι την πόρτα, μη φεύγεις έτσι.

-τι σε έπιασε πρώτη φορά φεύγω μόνη μου;

Όχι αλλά πρώτη φορά κινδύνεψα να πεθάνω από ασφυξία στον ύπνο μου σκέφτηκα ελπίζοντας μόνο να το σκέφτηκα κα να μην το ξεστόμισα όπως έχω κάνει άπειρες φορές στο παρελθόν...

-είσαι καλά; μου είπε

-οκ, είπα δυό φορές τη μία μέσα μου εννοώντας οκ, δε με άκουσε και την δεύτερη κανονικά σε αυτήν...

Μου χαμογέλασε, με φίλησε κι έφυγε. Την είδα να χάνεται στο βάθος της ανηφόρας, γύρισα, έβαλα μουσική, έσβησα τα φώτα -μη μας γαμήσει και η ΔΕΗ- πρίν κοιμηθώ -χωρίς όνειρα αυτή τη φορά σκεφτόμουν πωε είπε "όταν ξημερώσει θα φύγω" κι έξω δεν είχε ξημερώσει ακόμα.

Οι εξηγήσεις αύριο, σκέφτηκα και βουλιάζοντας καθώς τοποθετούσα άλλον ένα ροζ συνδετήρα....

Ο ειδικός ήχος κλήσης του κινητού που έχω βάλει στα τηλεφωνήματά της με ξύπνησε αργά το απόγιομα....

Billie Holiday - You Let Me Down (Free The Robots Remix)

Billie Holiday - Don't Explain (Remixed By James Hardway)

Nostalgia 77 Feat. Josa Peit - Simmerdown (LP)

Μια στεκιά στο μάτι του Μοντεζούμα

2011-03-25T13:20:00.013+02:00

.....

PERRY Como - Glendora
ξύπνησα το πρωΐ από το δαιμονισμένο χτύπημα ―το ξυπνητήρι... μισάνοιξα τα μάτια και είδα φως από το παράθυρο του σαλονιού. «ξημέρωσε» σκέφτηκα κι αποφάσισα να σηκωθώ. δίπλα μου, γυρισμένο με τις σελίδες προς το στρώμα το βιβλίο του νίκου νικολαΐδη «μια στεκιά στο μάτι του μοντεζούμα». το πήρα μαζί μου και σηκώθηκα. τράβηξα προς την κουζίνα κι έβαλα νερό για καφέ, άφησα το βιβλίο στο τραπέζι της κουζίνας και συνέχισα προς το μπάνιο.
Γύρισα, το νερό ήταν έτοιμο, έφτιαξα καφέ -νες σκέτο αχτύπητο, έστριψα ένα τσιγάρο ρίχνοντας μια ματιά στον ήλιο, έξω και πήγα και γύρισα τις περσίδες να εισβάλει το φως του μέσα. χτυπούσαν και οι καμπάνες της εκκλησίας ένεκα εθνικής εορτής κι έτσι έκλεισα τα παράθυρα. κάθισα αναπαυτικά ―όσο αναπαυτικά μπορεί να καθίσει κάποιος σε μια καρέκλα σκηνοθέτη, βούτηξα το βιβλίο από το τραπέζι και συνέχισα την ανάγνωση από κει που την είχα αφήσει σκεφτόμενος με λύπη πως «λίγες σελίδες έχουν μείνει ακόμα» και τράβηξα μια ρουφηξιά από το στριφτό συνοδεύοντάς το με μια γενναία γουλιά καφέ...

κάμποσα στριφτά μετά και καθώς ο καφές είχε κρυώσει και μισιάσει τελείωνα κι εγώ την ανάγνωση του βιβλίου
τέντωσα τα πόδια μου, το άφησα ανοιγμένο πάνω στο σημείο που είχε τελειώσει πάνω στην κοιλιά μου και κοίταζα το ρολόι απέναντι, πάνω από το τζάκι χωρίς να βλέπω τι ώρα ήταν.
το βιβλίο τελείωνε όπως άρχιζε. «όλες οι βλεννόρροιες θεραπεύονται εκτός από την πρώτη. ήτανε η εποχή που είχαμε άφθονο ρόκ έντ ρόλλ ελάχιστο σέξ καί καθόλου ναρκωτικά. Παρ' όλ' αυτά νομίζω πως δεν τα πήγαμε και τόσο άσχημα....»
ένοιωσα μια πικρή γεύση στο στόμα περισσότερο και μετά απλωνόταν παντού μέσα μου. πίκρα για κάτι που χάθηκε, για κάτι που έμεινε μισό για κάτι που δεν ήρθε ποτέ τελικά όσο και να το περιμέναμε για τα πράγματα που αλλιώς φαντάζεσαι πως θα είναι όταν είσα μικρός και μεγαλώνοντας τότε είναι που τρως τα στραπάτσα και συνέρχεσαι ―αν συνέρθεις ποτέ. το "τσακ" που μου είπε ο motorcycle boy δεν ήταν απλώς "τσάκ". ήτανε όλεθρος...

(snapshot από την ταινία "Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα")
η "γνωριμία" μου με τον Νίκο Νικολαΐδη―με το έργο του εννοώ, όχι σε προσωπικό επίπεδο ―δεν είχα ποτέ αυτήν την τύχη― πραγματοποιήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 80. τότε, δούλευα γκαρσόνι σε μια καφετέρεια που τώρα πια απλά δε υπάρχει έχει αφήσει όμως όνομα στην επαρχιακή πόλη που έμενα ―ακόμα μένω παρ' όλ' αυτά. τότε ήτανε της μόδας οι βιντεοταινίες, μη φανταστείτε κουλτουριάκες καμπόικα, καράτε κι από ελληνικά αυτές οι μαλακίες της καραγιάννης-καρατζόπουλος που ποτε΄δε μ' άρεσαν κι έβλεπα αναγκαστικά και αποσπασματικά..
ένα βράδυ που έβρεχε και ο κόσμος είχε φύγει και ήμασταν έτοιμοι να κλείσουμε κι εγώ είχα σκουπίσει ―καθαρίσει και γενικά είχα τελειώσει περιμένοντας να σταματήσει η βροχή για να φύγω πετυχαίνω στην ερτ1 την ταινία «Γλυκιά Συμμορία». αυτό ήτανε, κόλλησα αμέσως κάθισα και είδα την ταινία στα χρόνια που κύλησαν είδα κάνα δυο ακόμα στην τηλεόραση, κυκλοφόρησε και ελευθεροτυπία τη «συμμορία» και τα «κουρέλια»τα τσίμπησα εννοείται τα είδα κάμποσες φορές αλλά καθώς ασχολήθηκα και με άλλα πράγματα και μη έχοντας και τις πολλές επιλογές και ευκαιρίες το άφησα το θέμα αυτό.

(snapshot από την ταινία "Πρωϊνή Περίπολος")
το 2007 βρέθηκα στη Σαντορίνη ήταν η εποχή που έγινε το ναυάγιο στην καλντέρα ―έχω και φωτογραφίες― όπως μπαίναμε στα φηρά ήταν ένα βιντεοκλάμπ με μια ωραία ξανθιά πωλήτρια πήγαμε να επιστρέψουν τα παιδιά κάτι ταινίες που είχαν νοικιάσει κι εγώ για βόλτα... όσο αυτοί κανόνιζαν εγώ χάζευα το ράφι με τις ελληνικές ταινίες κα τότε... "τσαααακκκ", πέφτω πάνω στις ταινίες του νικολαΐδη ξανά. ένιωσα να κυλάει στο αίμα μου αδρεναλίνη με τη μία αφού μέχρι και την ξανθιά ξέχασα. «αυτές θα πάρουμε» τους λέω, δεν είπαν κάτι, τις πήρα(με) και καρφί για το σπίτι. «παιδιά θα τις αντιγράψω» τους είπα και κάπως έτσι βρέθηκαν στην κατοχή μου το singapore sling, η περίπολος ο χαμένος, η Ευρυδίκη θα σε δω στην κόλαση αγάπη μου. από το τελευταίο, μου είχε φέρει ένας τύπος από ένα βίντεοκλαμπ που έκλεισε πόστερ και αφίσες της ταινίας τα οποία είχα κορνιζάρει..
η αντιγραφή των ντι-βι-ντι αποδείχτηκε εύκολη δουλειά καθώς είχαμε τα μέσα. μόνο η εθυριδίκη με κούρασε λίγο καθώς έφτανε μέχρι ένα σημείο και μετά κρασσάριζε το πρόγραμμα. άρχισα να ψάχνω κομμάτι-κομμάτι να δω ποιο ήταν αυτό που έκανε τη ζημιά. έφαγα δυο ώρες από το πρωΐνό εκείνης της μέρας. ευτυχώς το βρήκα και ήταν στα έξτρας-στις διαφημίσεις και τα "ξήλωσα" όλα... Εννοείται πως όσο "ετοίμαζα" τη μία, έβλεπα την άλλη. Από τότε τις έχω δεί τόσες πολλές φορές που θυμάμαι και τους διαλόγους σχεδόν. το χειμώνα που μας πέρασε τις ξανάδα όλες από δύο φορές την κάθε μία.

ETTA James - I Found A Love
Το θάνατο του Νίκου Νικολαΐδη τον πληροφορήθηκα από το ραδιόφωνο και η πρώτη σκέψη που έκανα -όσο κι αν είναι παράξενο ήταν: "πόσες ταινίες να χάσαμε" -για τα βιβλία δε γνώριζα κάτι ακόμα. έμαθα λίγο αργότερα, όταν ψάχνοντας περισσότερα βρήκα και κατέβασα το the zero years αλλά αλλού είναι το θέμα μας. βρήκα πολλά στο μπλογκ του motorcycle boy σχετικά με το βιβλίο και φέτος που κυκλοφόρησε η δεύτερη έκδοση -πάλι από 'κει το έμαθα στάθηκα πολύ τυχερός και κατάφερα να το έχω στα χέρια μου και να το διαβάσω μέσα σε 2 νύχτες σχεδόν -όσο πλησιάζε να τελειώσει τόσο το καθυστερούσα να κρατήσει περισσότερο. Το διάβασε η Α. πρώτα. το ίδιο κι αυτή. άφησε τις τελευταίες σελίδες για να μην τελειώσει ποτέ. «θα στο πάρω και δε θα το 'χεις τελειώσει» της είπα. το 'φερε την άλλη μέρα...

Διαβάζει το βιβλίο, μιλάμε στο τηλέφωνο -για το βιβλίο...
―Μου θυμίζει εσένα ο Σπόρος
―Τι εννοείς;
―Πολλά απ' αυτά που λέει, τα 'χω ακούσει από σένα κάποια άλλα τα διαβάζω με τη φωνή σου
...σε κλείνω. έιμαι σε ένα μήττινγκ
―γεια!

το βιβλίο αρχίζει έτσι:
1
________________________________

Όλες οί βλεννόρροιες θεραπεύονται εκτός από τήν πρώτη.
Ήταν ή εποχή που είχαμε άφθονο ρόκ ν’ ρόλλ, ελάχιστο σεξ καί καθόλου ναρκωτικά.
Πάρ’ όλ’ αυτά νομίζω ότι δέν τά πήγαμε καί τόσο άσχημα....

τη συνέχεια τη διαβάζετε εδώ
εγώ θα συνεχίσω από εδώ και κάτω

2
________________________________

Όταν έφτασα έξω από την πόρτα του κήπου της σταμάτησα να πάρω ανάσα έτοιμος να κρεπάρω απ' την γιγαντιαία κατάβαση στο Τουρκοβούνι οι παλμοί με χτυπούσαν στο λαιμό και από ανάσα μπουκωμένος.
Η Μόλλυ με είδε από το παράθυρο και κούνησε το χέρι της. Της έκανα ξέπνοα νόημα γύρισα και ακούμπησα στη σιδεριά της μάντρας γέμισα αέρα τα πνεμόνια μου και περίμενα τη Μπέττυ μέχρι που έσκασε μύτη από το κοντινό ανάχωμα στραπάτσω και αναφούφουλη σαν τ' Ανεμοδαρμένα Ύψη.

Την πόρτα την άνοιξε πάντα ο πατέρας της μια κατασκευή ανάμεσα σε λεμούριο και Κλίφτον Γουέμπ στό Μια Ντουζίνα Παιδιά Νάυλον. Μετά ο λεμούριος μας οδήγησε στο δωμάτιο της Μόλλυ και τα δυο κορίτσια αγκαλιάστηκαν και τάχα φιλήθηκαν -στον χαβαλέ αέρα-καθώς αυτός παρακολουθούσε από την πόρτα. Έδινε συχνά την εντύπωση πως ήταν έτοιμος να σου φερμάρει μιά κ' είχε τη βεβαιότητα πως οποιαδήποτε επίσκεψη αρσενικού αποσκοπούσε αποκλειστικά στό νά του γαμήσει τη Μόλλυ και τίποτ' άλλο.
Πρέπει να το 'χε κάνει τάμα να μη βγάλει ποτέ από πάνω του μια καρρώ σκωτσέζικη γραββάτα αν και είχα σοβαρές υποψίες ότι γεννήθηκε μ' αυτή. Πάνω απ' το μανιακά σφιχτό κόμπο της ξεπρόβαλλε ένα μικρό μοχθηρό λαρύγγι μετά ένα τριχοφαγωμένο γκρι μουστάκι και πιό πάνω τα στρογγυλά λεμούρια ματάκια του που τώρα πήραν ν' αναβοσβύνουν σαν τα πιν-μπολ γλομπάκια του φλίππερ καθώς η Μόλλυ με πλησίαζε με απλωμένα τα χέρια για αγκαλιά

Η Μόλυ ήταν το κορίτσι της Κυριακής και για μένα η Μόλλυ 6 με 8. Ήταν η μόνη απ' τα κορίτσια της παρέας που τα κατάφερνε Σάββατο απόγευμα να 'χει κάνει όλα τα Δευτεριάτικα μαθήματα κι αυτό τέσσερις ώρες μετά το σχόλασμα. Όλοι εμείς οι υπόλοιποι απ' το Στέκι ξυπνάγαμε αργά την Κυριακή μ' ένα κεφάλι καζάνι και γλώσσα γουρνοτσάρουχο από τα Τσέστερφηλντ και τα Παλλ Μαλλ κ' έπειτα από δύο καφέδες τρία τσιγάρα πλακωνόμαστε στα τηλέφωνα και στις προσφορές ποιός θα κλείσει πρώτος τη Μόλλυ κι αυτό γιατί συχνά τ' άλλα γκομενάκια της παρέας η μία είχε διάβασμα η άλλη γαλλικά και πιάνο άλλη πάλι πεϊνιρλι στη Δροσιά με τους γονείς άλλη βίζιτα άλλη αγώνα μπάσκετ στον Τρίτωνα ή τσάι απογευματινό στην Μπλε Αλεπού την άλλη πάλι την πονούσε το μουνί της της ήρθαν και τα ρούχα της και γαμησέ τα. Κ' έτσι την πέφταμε οι πιο πολλοί στη Μόλλυ που προσπαθούσε οι κακομοίρα να κρατήσει τις ισορροπίες και τ' άκουγε στο τέλος κι από πάνω.
Μόνο εγώ δεν είχα πρόβλημα γιατί 'χα μυριστεί ότι η Μόλλυ ήτανε μελό κι όπως είχε πέσει στα σινεμά πολύ Υπέροχο Μυστικό-Όλα και τον Ουρανό Ακόμα-Γραμμένο Στον Άνεμο και άλλα τέτοια τους έστηνε όλους κ' ερχότανε μαζί μου. Είχε μάθει και τ' όνομα του σκηνοθέτη και κάθε φορά πριν κλείσουμε ραντευού ρωτούσε αν ήταν η ταινία του Ντάγκλας Σερκ έτσι τον λέγανε ―σιγά ρε φιλενάδα κάθε φορά που εσύ καβλώνεις για μελό να σου 'χει ο τύπος έτοιμη ταινία για την πάρτη σου ταινίες κάνει ο άνθρωπος δεν τυλίγει σουβλάκια. Κ' έτσι την κάλυπτα με κάτι Το Φάντασμα Και Η Κυρία Μιούρ-Ας την Κρίνει ο Θεός και τότε ήταν που την ψώνισε με την Τζην Τίρνεϋ.

Στο στριμωξίδι στο ταμείο του σινεμά για τα εισιτήρια έκανε πάντα το ίδιο παιχνίδι. Ακουμπούσε το αγκορά πουλοβεράκι της πράσινο αχνό σε χρώμα ραδιοφωνάκι βακελίτη στο μπράτσο μου κι έτριβε πάνω του μαλακά το στήθος της κι όταν την κοίταζα κοκκίνιζε και μουρμούριζε―κατά λάθος.
Το κατά λάθος το παίζαμε συχνά κάμμια φορά ακόμα και μπροστά στην Μπέττυ που δεν έπαιρνε πρέφα αλλά μέχρι εκεί γιατί σεβότανε τη σχέση μας και μένα με θαύμαζε γιατί ήμουν ό μόνος από την παρέα που τόσο πιτσιρικάς είχα σταθερό γαμήσι. Στο σινεμά μέσα ήθελε να της κρατάω το χέρι κι αυτό το 'κανε με όλους. Το κατά λάθος όμς δεν το 'παιζε με κανέναν πέρα από μένα.
Μετά το σινεμά το κόβαμε με τα πόδια μέχρι το σπίτι της στο πλάι του υγρού πάρκου―χαζεύαμε στον δρόμο τις βιτρίνες στα σινεμά και πάντα ρωτούσε για κάτι ξέμπαρκες που τραβολογιόμουνα κάθε τόσο κρυφά απ' την Μπέττυ―αυτή η Τζέννη είναι καλή νομίζω ότι σ' αγαπάει τη Σιμόνη να τη Σχολάσεις είναι πολύ μαλακισμένη και μετά με ρωτούσε πότε θα της δείξω τις γυμνές φωτογραφίες της Μπέττυ κ' εκεί κάπου 8 και μισή 9 παρά κάτι την ακούμπαγα στον λεμούριο που ήτανε στημένος πίσω απ' την πόρτα και περίμενε ή την έκανε τσίλιες στις γωνιές να δει μήπως και πάνω στο καληνύχτα του μπαλαμούτιαζε κανείς την κόρη. Μαζί με την κόρη του 'δινα τα εισιτήρια και το πρόγραμμα του σινεμά που η Μόλλυ τα 'παιρνε μετά και τα κόλλαγε σ' ένα άλμπουμ.
Γι' αυτό την έλεγα Μόλλυ 6 με 8.

Μετά έπαιρνα την ανηφόρα δίπλα στα παραπήγματα με βήμα σκυφτό μίζερος και σκουντούφλης εκατό χρονώ παλιόγερος να φτάσω στη βάση του βράχου να σκαρφαλώσω τ' αγκωνάρια τα νεροφαγώματα μέχρι το σπίτι λίγο πριν την κορφή στα Τουρκοβούνια γαμημένη Κυριακή πως σκατά θα τελειώσω το κωλοσχολείο δεν το βλέπω.
(...........)

Πιστεύω να συνεχίσω με αυτό -το παραπάνω κείμενο είναι από το 2ο κεφάλαιο από τις σελίδες 7 μέχρι και τη μέση της 9...

inactivity days_

2011-03-14T14:41:00.008+02:00

inactivity sunny days
...και αναρωτιέμαι....:
να αρχίσω-συνεχίσω να αγχώνομαι
ή απλά να καθίσω και να τις απολαύσω...
(βασικά, δεν είναι ερώτηση)
αλλά σε περίπτωση που απαντήσετε το Β' (καθίσω και να τις απολαύσω)
θα σας πω: "μια κουβέντα ειν' αυτό"

...προς το παρόν.... βλέπουμε...
μετά... θα δούμε....

P. Mouzourakis & K. Maraveyas - Fila Me Akoma (Baciami Ancora)
Jovanotti - Baciami Ancora
Lizzy Parks - Forever & A Day
Kormac - People Rising (feat. MC Little Tree)
Robin Thicke - Sidestep
manolis rasoulis - niose me

thirty five cold minutes

2011-03-10T17:37:00.008+02:00

creating at Casa - Thursday, March 10, 2011

Thirty Five Cold Minutes
01. Dikongue - Ndol'Asu
02. Loopa Scava Meets Cayetano - Up & Down (feat. Hain Teny)
03. Duke Jordan - Night In Tunisia (DJ Jazzy Jeff Remix)
04. Louie Austen - Myamy (Original Mix)
05. Blend Feat. Markos Koumaris - Colonial Mule
06. PAT Les Stache - Funk Suprema
07. Moca - So Funky
08. Parov Stelar - Good Bye Emily
09. B.T. Express - Do It
10. Chris Nemmo - Renovate

cover

descent into hades_

2011-03-03T09:59:00.007+02:00

caro emerald that man

...αυτή τη φορά ο Π. με επισκέφτηκε μετά από πάρα πολύ καιρό. Ήρθε στον ύπνο μου αλλά δε θυμάμαι και πολλά καθώς ξύπνησα λίγο ανακατεμένος και κρύωνα κι από την προσπάθειά μου να καταλάβω τι είχε συμβεί και τι είχα δει στον ύπνο μου κατάληξα να μη θυμάμαι σχεδόν τίποτα...
Ήρθε λοιπόν όπως είπα και πιο πάνω αλλά αυτή τη φορά ήταν τελείως διαφορετικός. Πιο χαρούμενος, χαμογελαστός -ίσως και να γελούσε, δεν είμαι και σίγουρος καθώς τον έβλεπα από μακριά- με 'κείνο το ειρωνικό μισογελάκι. Ήμουν λέει πάνω σε μια χαμηλή ταράτσα, στον περιφερειακό Η ατμόσφαιρα ήταν περίεργα πού καθαρή και δεν είχε δέντρα με αποτέλεσμα να μπορώ να βλέπω όσο ήθελα ή όσο μου επέτρεπε το μάτι μου (δύο, έχω,οκ?). Υπήρχε κι ένα φως. Ίσως και να ήταν ήλιος αλλά αυτή τη φορά δε μας στράβωνε όπως την προηγούμενη απλά έδινε στα πράγματα μια διαφορετική υπόσταση. Είδα τον Π. να απομακρύνεται πηγαίνοντας, λέει, να πάρει τσιγάρα και θυμάμαι να παρακολουθώ τη φιγούρα του να μικραίνει στο βάθος του δρόμου μέχρι που τον έχασα.
Και μετά; Μετά τι; -Μετά δεν ξέρω.... μετά.... πέρασε κάποιος που μάλλον ήταν αφεντικό μου -και καλά- και του είπα πως θα φύγω να πάω να πάρω έναν καφέ και μου είπε "ΟΚ".

cayetano the better man

Ξεκίνησα και στο δρόμο -όπως γίνεται στα όνειρα- βρέθηκα σε κάτι που ήταν εστιατόριο πολυτελείας. Εκεί υπήρχε ένα μεγάλο μονοκόμματο τραπέζι μπλε ένα σωρό ομοιόμορφα ντυμένους -άντρες-γυναίκες-παιδιά- σε άσπρο-μαύρο κι ένα σωρό άτομα-υπηρετικό προσωπικό.
Έτρωγαν μια σούπα ακαθόριστου χρώματος -γκρίζα νομίζω- και από πάνω οι υπηρέτες συνέχιζαν να σερβίρουν.
-Που είσαι εσύ;
Τον τύπο που μου μιλούσε τον ήξερα από παλιά. Από ένα σύντομο διάστημα που είχα σε ένα ποστάλι.
-Έλα ρε, σε γνώρισα... συνέχισε. Κι ας έχεις αφήσει μακριά μαλλιά.
-Τα είχα μακρύτερα, έκανα εγώ αλλά τα έκοψα και σκοπεύω να τα κόψω κι άλλο.
-Μιας και είσαι εδώ δεν πας κάτι επιβάτες να τους δείξεις τις καμπίνες τους;
-Μάλιστα....
Ήταν πλωτό το εστιατόριο τελικά αλλά είχε κάτι που δεν είχα συναντήσει ποτέ. Όσα πλωτά εστιατόρια κι αν είχα επισκεφτεί
Δάσος (!!) Ένα πευκοδάσος με πολύ ψηλά πεύκα...
Βρέθηκα σε κάτι καταστρώματα περίεργα, σα να είχαν να πλυθούν πολύ καιρό και μετά
-όπως γίνεται πάντα στα όνειρα-
βρέθηκα να είμαι σε ένα παγκάκι και να πίνω καφέ ή κάτι που υποτίθεται πως ήταν καφές αλλά είχε μέσα γάλα και χωρίς αφρό, ούτε παγάκια. ενώ εγώ πίνω σκέτο με πολύ αφρό και πολλά παγάκια. ίσως να είχα κι ένα βιβλίο και άρχιζε να σουρουπώνει. Τότε ήταν που ήρθε ένας τύπος που γνώριζα πού καλά. Φυσικά και δεν έχω ιδέα ποιος είναι, έτσι;
-Α, καφέ πίνεις; Τον παίρνει και τον ρουφάει με τη μία... Τότε θυμήθηκα που μου είχαν πει (ποιος άραγε) πως έχει συνήθειο να πίνει τους καφέδες των άλλων.
-Τον ήθελες; μου λέει έπειτα από λίγο.
-Όχι, άλλωστε είχε γάλα κι απορώ πως έβαλα γάλα αφού τον πίνω σκέτο. Είπα...
και την επόμενη στιγμή είχα χυμό βύσσινο με λίγο καφέ και γάλα μέσα...
Ήπια λίγο και του τον έδωσα να πιει...
Καθόταν στην άκρη στο παγκάκι κι εγώ κάτω, στη ρίζα του... ήμασταν σε μια πλαγιά, καθαρισμένη από χόρτα κλπ και μερικά και μερικά μέτρα πιο κάτω ακούγαμε το κελάρυσμα του νερού.
Είχε μια ρεματιά με πλατάνια...

Όταν ξύπνησα, το πρώτο πράγμα που έκανα, ήταν ν' ανοίξω την εξώπορτα και να μυρίσω τη βροχή...
Έβρεχε ξανά....

de-phazz the good boy stepin nerve mix

spring's call

2011-03-01T17:42:00.010+02:00

ήρθε και η Άνοιξη...
'ντάξει, έτσι κι αλλιώς θα 'ρχότανε, θα μου πείτε. και θα συνεχίσετε...
"τι μας το λες, για νέο"
όχι, απλά ήταν ένας τρόπος για ν' αρχίσω το ποστ...
βασικά, πριν κάτι μέρες-καλύτερα- πριν κάτι νύχτες, είχα συνθέσει ένα άλλο ποστ να γράφω
καθώς είχα κάνει μια μεγάλη βόλτα με τα πόδια και με το γνωστό μου τρόπο (σκυφτός με τα χέρια στις τσέπες και τους γιακάδες σηκωμένους) αλλά -πάντα αυτό το "αλλά", μεσολάβησαν κάποια τηλεφωνήματα, στη συνέχεια πήγα για καφέ σε ένα μαγαζί που έπαιζε άθλια μουσική
κι όσο κι αν κλωθογύριζα το ποστ στο μυαλό μου τελικά το ξέχασα. Ε αυτά. θέλετε κι άλλα?

Σήμερα το πρωΐ λοιπόν, για λόγους που δε σας αφορούν, βρέθηκα από νωρίς έξω. όταν λέμε έξω εννοούμε, έξω στη φύση, με κρύο, αέρα, κρύο αέρα, καφέ ευτυχώς και ήλιο φυσικά, πουλιά κλπ...
ότι παρέχει απλόχερα η φύση δηλαδή. Εκεί τράβηξα και τις φωτογραφίες που κοσμούν το ποστ...
τα κομμάτια ήταν φορτωμένα στο iPod κι επειδή γουστάριζα, ήρθα στη συνέχεια σπίτι και τα μιξάρισα...
Το μιξ το ακούτε πατώντας στο "πλαίυ", τις εικόνες τος βλέπετε σε πλήρες μέγεθος με το γνωστό τρόπο.
Αυτά τα λίγα κι όπως λέω και δίπλα στο cBox αλλά και σε άλλα blogz που επισκέπτομαι όποτε το θυμάμαι
"Καλό μήνα + καλή εποχή"

Download

rain_

2011-02-16T23:10:00.006+02:00

κατηφορίζαμε κι έβρεχε. γλυστρούσαμε, πέφταμε, σηκωνόμασταν και συνεχίζαμε...
η βροχή μας είχε περονιάσει αλλά συνεχίζαμε χωρίς να ξέρουμε για που τραβάγαμε...
τίποτα...
κι ύστερα... φως. ήταν όμως ή απλά έτσι μας φάνηκε;
σήμερα δε μπορώ να πω με σιγουριά αλλά τότε, εκείνη τη μέρα που έμοιαζε με νύχτα
θα έπαιρνα όρκο πως ήταν φως. όμως... δε μπορώ να ορκιστώ πως θα έπαιρνα κι όρκο...

το προηγούμενο βράδυ ονειρεύτηκα... ήταν ένα παράξενο όνειρο -όσο παράξενα μπορεί να είναι τα όνειρα. παρέλασαν από αυτό όλοι..
παλιά αφεντικά. μήπως να τους λέω εργοδότες;
γκόμενες-αυτές από απόσταση και ξεθωριασμένες-βρέθηκα και σε κάποιο μέρος που ήταν λέει νησί. με περίμενε ένας φίλος -όχι από αυτούς με τη γραμμή στη μέση(~~φίλος~~)- κανονικός φίλος.
είχε λέει τραπέζι κι εγώ θα πήγαινα με τη γυναίκα μου [ήμουν παντρεμένος στο όνειρο]. έφτασα και της είπα να περιμένει. μπήκα μέσα. ήταν μια μακρόστενη σάλα με ένα σωρό άσχετους που γνωρίζω αλλά δε μιλάω κι ούτε θέλω κιόλας. πέτρινη σάλα με χρώμα ώχρας στους τοίχους και το τραπέζι μακρόστενο κι αυτό χωρίς τραπεζομάντιλο κι είχε πάνω απ' όλα...
ξαναβγήκα -μην έρθεις, της είπα -γιατί; -που να σου εξηγώ τώρα, δε θα καταλάβεις, θα στο πω όσο πιο απλά γίνεται, συνέχισα, να, όλοι αυτοί δεν είναι έτοιμοι να σε δεχτούν ακόμα κι εγώ σε θέλω μόνο για μένα -ευτυχώς που το είπες απλά -ναι, πάω τώρα κι έρχομαι, εσύ καλύτερα πήγαινε στο λιμάνι να περιμένεις -καλά...
και μετά.. μετά βρέθηκα σε ένα κρεββάτι μέσα σε ένα δωμάτιο με άλλους δύο. θα κοιμόμασταν.
αυτοί οι δύο μαζί κι εγώ σε ένα μονό με το προσκεφάλι να βλέπει προς την πόρτα...
μετά είχε ήλιο. πολύ ήλιο που σχεδόν έδυε όμως αλλά ήταν παράξενα λαμπερός. πώς κατάλαβα πως έδυε; μα από τις σκιές των δέντρων... να είχε δέντρα και ήμουν πάνω σε ένα λόφο κι ο ήλιος μου θύμιζε τον ήλιο που έβλεπε ο Σπυριδάκης στη "Γλυκειά Συμμορία" και μετά... μετά τι; μετά, είχα μόνο δύο ώρες μέχρι να φύγει το πλοίο και πηγαινα με τα πόδια έχοντας χαθεί σε κάτι τεράστιους δρόμους με περιβόλια, βίλες και πορτοκαλιές κι ένα σακ βουαγιάζ σκούρο μπλε. απλά ο δρόμος με πήγε στη γενέτειρά μου και με θυμάμαι να σκέφτομαι πως δεν ήξερα αυτή τη διαδρομή για να φτάσω "εδώ" και πως "να το θυμάμαι όταν ξανάρθω". στο λιμάνι έφτασα στο τσακ...

συνεχίσαμε να προχωράμε κι έβρεχε. κι αυτή η γαμημένη η βροχή... έβηχα κι όσο έβηχα, έβηχα περισσότερο και ήταν σα να έβλεπα αστραπές ... το φως που λέγαμε νωρίτερα αλλά δεν είμαι σίγουρος για τίποτα τώρα πια..
Προχωρούσαμε συνέχεια θυμάμαι. μέσα στο δάσος που έμοιαζε να μην έχει άκρη. ο ένας πίσω από τον άλλο με τη βροχή να πέφτει δυνατά πάνω στις πλάτες μας και χωρίς να μιλάμε. τα χερια βαθεία μέσα στις τσέπες. δεν ξέρω πότε φτάσαμε κάπου -αν φτάσαμε ποτέ- ούτε ξέρω αν είχα τις αισθήσεις μου γιατί το μόνο που θυμάμαι καθαρά, είναι ομίχλη αλλά κι αυτό ίσως να είναι από τη βροχή στο δάσος. ξανασυναντηθήκαμε πολλές φορές στο μέλλον -όχι βέβαια όσες θα θέλαμε- αλλά ποτέ δεν αναφερθήκαμε σε αυτό. κανείς μας. ποτέ δεν έμαθα με σιγουριά τι ακριβώς έγινε τότε. και το σίγουρο είναι ένα. τώρα πια, δε θα μάθω ποτέ....

Paulo Rocha - Yogic Flying
Depeche Mode - I Feel You (Electronic Guitar Infusion Remix)

τρία μείον ένα ίσον δύο_

2011-02-02T00:13:00.005+02:00

Chocolate Genius Incorporated - Enough For You

αναμασώντας_

2011-01-28T17:08:00.011+02:00

βρέχει, βρέχει, βρέχει_
συνεχώς βρέχει... μερικές φορές σταματά αλλά μετά ξαναρχίζει_
Η Βροχή -το έχουμε ξαναπεί αυτό- μου θυμίζει ταινίες του Νίκου Νικολαΐδη_
Τις μέρες αυτές, ξαναβλέπω ταινίες του_

Διαβάζουμε βάζοντας το δίσκο να παίζει_

- Είχες αφήσει την πόρτα ανοικτή κι έρχεται θύελλα
- Κι απ' ότι θυμάμαι εσύ πάντα ερχόσουν με τη θύελλα
- Μόνη σου είσαι;
- Καραμέλες.. Καραμέλες κανέλας
- Καραμέλες κανέλας
- Σταμάτησε η μουσική
- Κάποτε οι μουσικές τελειώνουν
- Όχι αυτή. Δεν τελειώνει έτσι. Δε θυμάσαι
- Θυμάμαι πολύ καλά
- Που πας;

- Είδες πόσο έχει αλλάξει; Δεν έχει αλλάξει; Έχει αλλάξει
- Δεν μπόρεσα να τον δω! Έχει αλλάξει
- Ναι, έχει αλλάξει. Έχει γίνει πιο ωραίος από τότε. Θα 'ρθεις μαζί μου
- Που;

«Σου γράφω χωρίς διεύθυνση.

Εδώ σε σκέφτομαι.
Χαράζω στα νερά της λίμνης το περίγραμμα των ματιών σου.
Είπα στις βροχές να πέφτουν κοντά μου,
μα πέφτει μόνο ένα ξερό φθινόπωρο και είμαι μόνη.
Πλήξη, ρυτίδες στο πρόσωπο...
Είχες ομίχλη όταν σε γνώρισα»

- Σας είδα που κάνατε έρωτα, την ημέρα του γάμου μας...
- Κάναμε έρωτα;
- Ναι... αλλά έμεινε μαζί σου
- Πάντα μαζί μου μένανε

«Όταν την άφηνα κι έφευγα έτρεχε πίσω μου γιατί φοβότανε.

Και ήξερε πως κανένας δεν την αγαπούσε όπως εγώ.
Γιαυτό και δε με πείραζε που με βασάνιζε έτσι.
Με είχε ανάγκη. Για να είναι κακιά.
Και μένα μου άρεσε που της έδινα αυτή την ευκαιρία.
Νομίζω όμως ότι με αγαπούσε. Γιαυτό με αγαπούσε.
Έτσι ήταν φτιαγμένοι οι κανόνες μας από τότε που ήμαστε μικρές.
Τελικά ξεκινήσαμε να μεγαλώσουμε μαζί αλλά... δεν πήγαμε πολύ μακριά»

«Βέβαια, μπορούσα να φύγω και να γλιτώσω τη ζωή μου αλλά
όταν το έδαφος γλιστράει κάτω από τα πόδια σου
πρέπει αυτός που θα σε πιάσει ή θα σε σπρώξει παρακάτω
να είναι κάποιος που αγαπάς πολύ.
Μόνο τότε όλα αρχίζουν να έχουν κάποια σημασία»

- Μη φύγεις, Βέρα. Σ' αγαπώ!
- Κι εγώ Έλσα. Κι εγώ...

τι είπες;

2011-01-19T01:04:00.005+02:00

ημέρες καρμπόν/ηλιόλουστες μέρες/καλοκαιρινές μέρες στην καρδιά του χειμώνα/αχρηστία/και μετά;/μετά, τι;/ποιος νοιάζεται για το μετά/δεν ξέρω/ξέρεις εσύ;/δε μιλάς ε;/εμ, βέβαια/ποτέ σου δε μιλάς/παλιά μιλούσες όμως/αλλά τότε ήταν αλλιώς/ήταν "παλιά"/ξέρω-ξέρω/και τώρα αλλιώς είναι/δεν είναι;/πάλι δε μιλάς/δεν πειράζει/μιλάω εγώ/τι είπες;/δε μίλησες;/τι ξέρω/απλά, παραμυθιάζομαι/μ' αρέσει μερικές φορές να νομίζω πως μου μιλάς/μόνο σε μένα/εκείνες τις φορές που είμαι μόνη μου/θυμάσαι τότε που.../όχι, δε θα σου πω/αν θέλεις θυμίσου από μόνος σου/κι αν θέλεις/μου το λες/και που ξέρεις/μπορεί να θυμηθήκαμε το ίδιο/ούτε μια στο άπειρο, θα πεις/αλλά δε με νοιάζει/το μόνο που με νοιάζει είναι άλλο/αλλά απόψε λείπεις κι εγώ δε θέλω να το μοιραστώ/ούτε μαζί σου/ούτε με κανέναν άλλο/χέστηκες, ε;/"όχι" θα πεις/αλλά δε θα με κοιτάς στα μάτια/παλιά το έκανες/τι ποιό;/αυτό/τι ποιο αυτό;/με κοιτούσες στα μάτια/δεν το θυμάσαι ε/φυσικά/έχεις επιλεκτική μνήμη/ναι ξέρω/παλιά, ήταν αλλιώς/αλλά να σου πω κάτι;/όχι, θα στο πω/μην κλείνεις τ' αυτιά σου/αν τα κλείσεις θα στο γράψω/ξέρεις, σε αντίθεση με σένα, θυμάμαι ακόμα να γράφω/τι;/τι να σου γράψω;/έχω πολλά να σου γράψω/εσύ δε θέλεις/εσύ δε μ' αφήνεις/παλιά με άφηνες/αλλά τώρα δεν είναι παλιά/τώρα άλλαξες/σιγά που άλλαξες/απλά έτσι θέλεις να νομίζεις/εγώ που σε ξέρω από παλιά ξέρω πως δεν άλλαξες/δε με νοιάζουν αυτά που πιστεύεις/ούτε πως δεν είναι όπως παλιά/όμως, να/παλιά, μ' έπαιρνες και μια αγκαλιά/παλιά όμως/καλά, φύγε πάλι/εγώ θα μείνω/θα βάλω λίγη μουσική/θαναψω κι ένα τσιγάρο/τι παει να πει πότε το άρχισα;/από παλιά/αλλά να, ξέρεις τώρα/τώρα δεν είναι παλιά/ελα, μη σε κρατάω/γεια...!!!

godslayer_

2011-01-17T17:10:00.005+02:00

Βάζουμε μουσική...

... κι άλλη μουσική...

...και παίρνουμε μια γεύση από το godslayer...

KΑΝΕΝΑΣ ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΕ
ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ.

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ
ΑΠΟ ΠΟΥ ΗΡΘΕ

ΚΑΜΜΙΑ ΛΕΞΗ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗΣ,
ΚΑΝΕΝΑ ΣΗΜΑΔΙ ΓΙΑ ΤΗΝ
ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ. ΗΡΘΕ ΜΕΣΑ
ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ. ΠΟΝΗΡΑ ΣΑΝ
ΚΛΕΦΤΗΣ.

ΜΑΥΡΑ ΠΑΝΙΑ ΣΤΗ
ΣΑΝ ΚΡΑΣΙ ΣΚΟΤΕΙΝΗ
ΘΑΛΑΣΣΑ...

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΝ
ΕΒΛΕΠΕ ΝΑ ΕΡΧΕΤΑΙ.

ΚΑΝΕΙΣ, ΕΚΤΟΣ
ΑΠΟ ΜΕΝΑ.

ΔΙΟΤΙ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ
ΤΟΥ, ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ,
ΝΑ ΤΑ ΜΟΙΡΑΣΤΩ.

ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΝΑ
ΤΑ ΚΡΑΤΗΣΩ.

home sick_

2011-01-12T14:12:00.007+02:00

βρισκόμασταν, λέει, ξαπλωμένοι στον καναπέ μπροστά από το τζάκι εγώ κι αυτή και χαζεύαμε τις φλόγες χωρίς να μιλάμε... Ίσως και να έπαιζε μουσική αλλά τώρα πια δε θυμάμαι. Ο ήχος της δόνησης του κινητού με έκανε να σηκωθώ από κει που βρισκόμουν και να απομακρυνθώ μιλώντας ταυτόχρονα...
"-είμαι κάτω από το σπίτι σου, ν' ανέβω?" είπε η φωνή από την άλλη άκρη της γραμμής
"-Φυσικά. και το ρωτάς?"
η κοπέλα που πριν λίγο ήμασταν παρέα στον καναπέ είχε εξαφανιστεί αλλά λίγο με ένοιαζε επειδή ήδη μιλούσα μαζί της στο τηλέφωνο...
Το άλλο (??) μου κινητό, έδειχνε "μια κλήση σε εξέλιξη"... Προσπαθούσα να κλείσω το "άλλο" κινητό παρ' όλο που αυτή που μιλούσα ήταν αυτή που ανέβαινε τις σκάλες και λίγο αργότερα θα χτυπούσε την πόρτα....

Ξύπνησα μούσκεμα στον ιδρώτα και με φοβερό πονοκέφαλο με μια ματιά που έριξα στο ρολόι είδα πως είχα κοιμηθεί ελάχιστα. Άλλαξα ρούχα, ήπια ένα ντεπόν αναβράζον μήπως και περάσει αυτός ο γαμημένος ο πονοκέφαλος και γύρισα στο κρεββάτι. (αυτή τη στιγμή που γράφω -2:22 το κεφάλι μου πάει ακόμα να σπάσει από τον πονοκέφαλο)

...Ξύπνησα και περπάτησα μέσα στο σπίτι πηγαίνοντας προς την πόρτα της κουζίνας. Δεν άναψα φώτα. Όλα ασπρόμαυρα σαν σκηνή από βιβλίο του Κάφκα. Ξημέρωνε και το λιγοστό φως έμπαινε από την μισάνοιχτη πόρτα και τις ανοικτές περσίδες του παραθύρου πάνω από το νεροχύτη.
"- Γαμώ την πουτάνα μου. Ποιος άνοιξε την πόρτα" κι όπως πάω να την κλείσω, μια μαύρη γάτα περνάει και μπαίνει μέσα στο σπίτι...
"-Καριόλα.." λέω και κάνω να την κλωτσίσω με το δεξί (είμαι αριστερόχειρας)
Μου ξεφεύγει και γαντζώνεται στο πόδι μου. Κλείνω την πόρτα, το τινάζω και φεύγει από πάνω του. Ακόμα δεν έχω ανάψει φώτα κι έτσι δε μπορώ να δω που πήγε...
"-Θα τα πούμε το πρωΐ", σκέφτηκα και πάω πάλι να ξαπλώσω αλλά αυτή τη φορά το κρεββάτι είναι στο σαλόνι. Πέφτω και κουκουλώνομαι κάτω από τις κουβέρτες για να μη μου επιτεθεί η γάτα. έχει ήδη όμως έρθει στο κρεββάτι μου και είναι έχω από τα σκεπάσματα Προσπαθώ να την πιάσω και να την πνίξω αλλά όλο μου ξεφεύγει και κάποια στιγμή, σα να είχε υπερφυσική δύναμη με έχει στριμώξει στον τοίχο, κάτω από τις κουβέρτες και δε μπορώ να κουνηθώ. Κάνοντας μια ύστατη προσπάθεια, την πετάω από πάνω μου και....
.... και εκεί ξύπνησα για δεύτερη φορά (πάλι είχα κοιμηθεί ελάχιστα) και είχα εκσφενδονίσει το μαξιλάρι στην άλλη άκρη του δωματίου...
άναψα το φως, ανακάθισα μονολογόντας: "όνειρο ήτανε" και πήγα προς την πόρτα της κουζίνας για να βεβαιωθώ ότι όντως ήταν όνειρο... Δεν άναψα φως, σκηνικό όντως από βιβλίο του Κάφκα κι έξω έβρεχε... Το κεφάλι μου πήγαινε ακόμα να σπάσει κι ήπια άλλο ένα ντεπόν. Άλλαξα ξανά γιατί ήμουν πάλι μούσκεμα στον ιδρώτα και γύρισα στο κρεββάτι....

Αυτές τις μέρες είμαι άρρωστος με πυρετό, ρίγη φοβερό πονοκέφαλο κλπ αλλά αυτό που δεν αντέχω είναι οι αϋπνίες και το σώμα μου που πονάει παντού_

Λεωνίδας Μπαλάφας - Πυροσβεστήρας
The Black Keys - Too Afraid To Love You
Gotan Project - Rayuela (Man Recordings Disco Mix)
The Piano - Life Is A song
Γιώργος Αντωνίου - γράμμα ανώνυμου αυτόχειρα [vinyl rip]

amnesia_

2010-12-31T16:25:00.010+02:00

τελευταίο ποστ της χρονιάς, της δεκαετίας κλπ....
χθες, είχα αρχίσει να ετοιμάζω ένα άλλο ποστ με διάφορα που συνέβησαν τη χρονιά που πέρασε, τι έκανα, τι θα ήθελα να κάνω κλπ. όσο όμως το έγραφα, χτύπησε το κινητό και ήταν ένας φίλος από τους λίγους που έμειναν, πιάσαμε την κουβενταρία, του έβαλα να ακούσει κι ένα πρόχειρο μιξ που είχα φτιάξει λίγο πριν πάρει τηλέφωνο, σχολιάσαμε διάφορα δικά μας και κλείσαμε με τη συμφωνία να πάρουμε τηλέφωνο ο ένας τον άλλο στην αλλαγή του χρόνου. τώρα αν θα το καταφέρουμε με το φόρτο που θα έχουν εκείνη την ώρα οι γραμμές είναι άλλη ιστορία.
αυτή τη στιγμή που γράφω, έχω παραφάει κι έχω πονοκέφαλο νυστάζω και βαριέμαι ταυτόχρονα...
θα σας βάλω να ακούσετε το χθεσινό μιξάκι που είναι και το τελευταίο για φέτος. ελπίζω του χρόνου -σε-λίγες-ώρες-δηλαδή- να φτιάξουμε περισσότερα...

to set το ονόμασα "amnsesia" επειδή ακριβώς δε θέλω να θυμάμαι κάποια πράγματα από την άλλη όμως θέλω να υπάρχει και κάτι να μου τα θυμίζει. αν βγάλατε νόημα, πέστε το και σε μένα.
τρακλιστ κλπ δε χρειάζονται, είναι κομμάτια που έχουν ακουστεί σε παλιότερα_
δε συνεχίζω γράφω γιατί αν συνεχίσω θα μας πάρει η νύχτα_
Αυτά... και ευχές για υγεία, τα υπόλοιπα με τη σειρά τους

και κλείνω μόνο με ένα διάλογο από τα τελευταία λεπτά του τέταρτου επεισοδίου της παλιάς τηλεοπτικής σειράς "Διόδια"

"φαντάζεσαι, λέει, να ξεκινάγαμε τώρα κανονικά για ένα μεγάλο ταξίδι...;
....να 'χαμε μπόλικο ποτό και μπόλικη βενζίνη και να πηγαίναμε για μέχρι όπου μας βγάλει....
να φεύγαμε και να μη γυρίζαμε πίσω, ε;
... αλλά τι λέω; τέτοια πράγματα δε γίνονται....
όλο και κάτι θα βγαίνει στη μέση και θα μας τo χαλάει..."
download